Van Laos naar Vietnam

10 november 2005

Rieneke is samen met Erik en Anouk vroeg opgestaan (5:30 uur) om te zien hoe de monniken in alle vroegte hun ronde door de straten van Luang Prabang maken om hun eten voor die dag bij elkaar te sprokkelen. Monniken leven van giften, dus ook hun eten moeten ze van andere mensen krijgen. Honderden monniken, allemaal in hun oranje gewaad, liepen in een lange rij door de straten. Erg indrukwekkend. Zelf hebben we natuurlijk ook iets voor ze gekocht, een klein pakketje eten verpakt in een bananenblad. Later die ochtend vertrekken we met een bootje voor de 6 uur durende tocht naar Nong Khiaw, zo’n 90 km stroomopwaarts (richting het noorden). Wat een waanzinnig mooie tocht! Hier en daar een fikse stroomversnelling, waar het bootje soms met moeite tegenin ploeterde en met ontzettend mooie uitzichten op de bergen, dorpjes langs de oever en spelende kinderen in het water. Eenmaal aangekomen in Nong Khiaw gaan Remco en Sven op zoek naar een guesthouse. Het is een klein dorp en voelt erg verlaten aan in the-middel-of-nowhere. Geweldig! Remco en Sven vinden het allermooiste plekje dat we ons maar kunnen voorstellen: twee privebungalows, groot, helemaal van bamboe met grote verranda met een supermooie openlucht-badkamer met schitterend uitzicht op de tuin en de rivier. En dat voor maar 7 dollar per bungalow. ‘s Avonds eten we op een terras boven de rivier. Leek helemaal perfect, totdat het eten kwam. Blijkbaar had er een overrijpe kip in een waarschijnlijk niet al te koude koelkast gelegen, want 4 van de 5 gerechten met kip waren niet te eten. Bedorven kip, erg fijn… Rieneke is er de dagen erna redelijk beroerd van geweest, ook al had ze er maar 1 hapje van gegeten. Anouk werd een dag later ook ziek (of het kwam van iets anders). Afijn, het eten in Nong Khiaw is dus niet al te goed bevallen, de rest absoluut wel. Remco heeft nog een mooie wandeltocht gemaakt met Erik, Sven en Anouk, Rieneke lag helaas uit te zieken. En natuurlijk hebben we nog de nodige potjes gerikt!

12 november 2005

Afscheid van Anouk, Sven en Erik. Zij gaan terug naar Luang Prabang, vanwaar ze doorvliegen naar Bangkok. Wij gaan een dag eerder dan gepland naar het oosten, richting Vietnam, omdat we gehoord hebben dat het vervoer die kant op zeer schaars is en niet al te soepel verloopt. Na een laatste gezamenlijk ontbijt zwaaien we ze uit. Zij gaan nog met een fatsoenlijke bus, wij weten nog niet precies wat ons te wachten staat. Na enige straffe onderhandelingen van Remco kunnen we met een pick-up in ieder geval 2 uur verder komen (voor 7 dollar) naar een dorp vanwaar waarschijnlijk/misschien een bus of iets anders doorrijdt naar Sam Neua, een plaats in de buurt van de grens met Vietnam. Er zou ook een nachtbus gaan van Nong Khiaw naar Sam Neua, maar dat zien we niet bepaald zitten door de bergen met die smalle wegen, met in het oosten nog hele stukken ongeasfalteerd wegdek en ook van deze bus was het zeer onduidelijk of en wanneer hij precies zou rijden. Na 2 uur komen we met de pick-up aan in Vieng Kham, een plaatsje van niks. We denken eerst dat we niet goed zitten, maar nee, dit is toch echt de plek waar we op de volgende bus/pick-up moeten wachten. We worden gedropt bij een eettentje van een erg aardige meneer, die al 5 jaar (sinds de grenzen van Laos open zijn voor toerisme) bezig is zichzelf Engels te leren, dus die ons ook in redelijk goed Engels duidelijk kan maken dat we bij hem kunnen wachten tot de volgende bus naar Sam Neua komt. Misschien vandaag tussen 2 pm en 4 pm, misschien ook niet, dat hangt af van het aantal mensen dat eerder op de route deze kant op wil. Bij onvoldoende belangstelling rijdt de bus niet. Lekker dus… Ook komt de nachtbus hier (waarschijnlijk) langs tussen 11 pm en 1 am. Als er om 5 pm nog geen middagbus is geweest geven we het wachten even op om een klein tukje te doen in een niet al te frisse kamer in een guesthouse (wel een geluk dat er uberhaupt een guesthouse is in dit gat). Rieneke is nog steeds niet lekker en een slaapje is wel verstandig, want we hebben inmiddels bedacht dat we maar wat graag in de nachtbus gaan zitten, als die komt, omdat we niet weer een dag willen verliezen met wachten (ook al is het hier in de omgeving heel erg mooi!). Om 22:00 uur verlaten we de kamer om te wachten op de bus, die zowaar om 22:45 uur aan komt rijden en er is nog plek ook! De tocht naar Sam Neua is lang, zo’n 12 uur, maar we zijn blij dat we onderweg zijn. Het is wel een nogal barre tocht, een groot gedeelte van de weg is niet geasfalteerd, waardoor de bus stapvoets moet rijden om door de diepe kuilen en over de hoge bulten te manouvreren. Zelfs met een terreinwagen zou dit al erg lasting zijn. Onderweg wordt er ook nog een kleine reparatie aan het remsysteem (!) uitgevoerd. In het pikdonker werd er iets onder de bus gedemonteerd, in het licht van de schijnwerpers van de bus gerepareerd en vervolgens teruggeplaatst. Na een half uur konden we onze tocht door de Bergen weer vervolgen… Rond 10 am komen we veilig aan in Sam Neua, waar we direct een mooi en schoon guesthouse vinden. Rieneke is nog steeds slap en Remco voelt zich in de loop van de dag ook niet bepaald goed (nog steeds de rotte kip?) en is vooral ‘s nachts behoorlijk beroerd geweest. Vandaar dat we de volgende dag besluiten het rustig aan te doen. Beetje lezen en kleine wandeling in de omgeving maken. Erg mooi, weer heel anders dan we tot nu toe hebben gezien en met onderweg aparte taferelen in de rivier (zie foto). Ook hebben we weining gegeten, behalve norrit en droge baguetjes, die we geleidelijk aan opleuken met aardbeienjam. Aan het einde van de dag voelen we ons alweer een stuk beter en besluiten we dat een bordje friet met veel zout en ketchup goed is voor de aanvoer van vitamine C, mineralen en suikers!

15 november 2005

Vandaag gaan we met een pick-up naar de op 2 uur van Sam Neua gelegen grotten van Vieng Xai, waar tijdens de Vietnam oorlog de leiders van Laos ondergedoken hebben gezeten (Laos was ook communistisch en zijdelings betrokken bij de oorlog, omdat de Ho Chi Minh aanvoerroute grotendeels door Laos liep). Vieng Xai is gedurende 10 jaar dagelijks door de Amerikanen gebombardeerd, maar de leiders zaten veilig in hun grotten. Er waren werkkamers, slaap- en eetvertrekken en emergency-rooms met dikke stalen deuren en aparte zuurstofaanvoer (geleverd door de Russen), voor het geval de Amerikanen gifgassen zouden gebruiken. Best indrukwekkend om te zien en vooral ook de omgeving was weer erg mooi (wordt zo langzamerhand een beetje een cliché).

16 november 2005

Vandaag moeten we Laos uit (ons visum verloopt) en kunnen we Vietnam in (ons visum is vanaf nu geldig). Om 7 am kunnen we met een pick-up naar de grens, ongeveer 3 uur rijden. Onderweg moeten we een beetje lachen om een zielig oud vrouwtje dat last heeft van wagenziekte en alles bij elkaar kotst. Gelukkig zijn de zijkanten van de pick-up open en hebben we er dus verder weinig last van. We zaten samen met nog twee toeristen, een Amerikaan en een Israelische. De Amerikaan was een prettig gestoord figuur (hij heeft bijvoorbeeld een actiefoto van de kotsende mevrouw gemaakt), met genoeg energie voor de hele pick-up. Hij deed ons een beetje aan een gekke Zeeuw denken (…). Bij de grens aangekomen werden de papieren en bagage door zowel de douaniers van Laos als Vietnam grondig gecontroleerd. Eenmaal in Vietnam blijken we in een godvergeten, somber gat terecht te zijn gekomen. Er gaat geen bus (althans niet vandaag) en het volgende dorp van enige betekenis ligt op 2 uur rijden. We kunnen achterop een brommer mee, maar dat zien we met onze zware rugzakken niet bepaald zitten. We moeten dus iets anders regelen. We willen met z’n vieren een minibus, die toevallig (?) aan komt rijden richting het volgende dorp of eventueel Hanoi proberen te komen. De onderhandelingen hierover verlopen erg moeizaam en onvriendelijk. Ze willen 30 dollar per persoon hebben naar Hanoi (is zo’n 300 km, 9 uur). Dit vinden wij buitensporig veel geld (voor hier). We besluiten dus maar om voor 10 dollar per persoon naar het volgende dorp te gaan (ook erg duur, maar we hebben weinig keus). We hopen dat daar wel een bus gaat. Eenmaal daar aangekomen stelt ook dit dorp weinig voor en blijkt ook hier vandaag geen bus meer te gaan. Het enige hotel in het dorp heeft geen matrassen, dus hier willen we liever ook niet blijven. Dan toch maar met de minibus naar Hanoi. Inmiddels wil de eigenaar van de minibus 40 dollar hebben in plaats van 30. Dit willen wij niet betalen, maar de enige manier om hem toch achter het stuur te krijgen is door akkoord te gaan. Onderling besluiten we dit “probleem” bij aankomst in Hanoi op te lossen. De tocht verloopt redelijk soepel, tot twee uur voor Hanoi, waar de chauffeur na een bord eten en wat glaasjes plaatselijk destilaat bijna in slaap valt. We hebben hem wakker weten te houden met water en door het raam open te houden voor frisse lucht (het is hier minder warm, ‘s avonds zo’n 18 graden). In Hanoi worden we niet bij het hotel afgezet, wat wel was afgesproken, maar bij een busstation zo’n 5 km buiten de stad. De chauffeur en de vrouwelijke bijrijder (de plaatselijke bitch) weigeren om verder te rijden, maar willen wel hun geld. Wij zijn uiteindelijk bereid om de oorspronkelijk afgesproken prijs (30 dollar) te betalen ook al hebben ze ons niet op de goeie plek afgezet. De gemoederen raken aardig verhit (zij denken namelijk dat we ze 40 dollar gaan betalen), waarbij vooral de vrouw uit alle macht probeert onze baggage af te pakken. Wij stappen in een taxi, om weg te komen (we hebben het nu wel gehad met ze). Op het moment dat de vrouw bij Rieneke in de deuropening van de taxi gaat staan en aan aan haar begint te trekken, vindt Remco dat de maat vol is. Hij stapt uit en zet het vrouwtje letterlijk op haar plek, een paar meter verderop. Hierna was ze stil en ook de omstanders stonden perplex. Eindelijk kunnen we naar een hotel. Na enig zoeken vinden we een mooie plek en we genieten van het feit dat we weer in de “geciviliseerde” wereld zijn (warme douche, goed bed en lekker eten).

17 november 2005

Vandaag een dagje lekker door Hanoi gelopen. Nu een keer met lange mouwen aan, want het is hier redelijk fris, zo’n 25 graden wat voor ons een beetje koud is. We genieten vooral van de relatieve luxe en aangename chaos in de stad. Het is hier heel anders dan in Laos, waar alles heel rustig en relaxed verloopt. Een groter contrast is haast niet denkbaar.