Vietnam in vogelvlucht

18 november 2005

We gaan op een 3-daagse tocht naar Halong Bay, aan de kust ten noordoosten van Hanoi waar honderden rotspieken (limestone) uit de zee steken. Eenmaal aangekomen bij de haven waar we op een boot zullen stappen, weten we niet wat we zien: honderden boten en duizenden toeristen, hoezo commercieel! Maar goed, eenmaal de haven uit (wat al met al wel even duurde want er scheen van alles mis te gaan waardoor we eerst al een uur op de bus moesten wachten en daarna nog een uur op de boot) verspreidden de boten zich en was het een stuk rustiger en ontzettend mooi! Helaas zat het weer een beetje tegen: grijs, grauw en koud (20 graden, dat wel, maar het voelde erg koud aan). Natuurlijk wilden we toch graag van het mooie uitzicht genieten, dus we bleven tot het donker werd op het dek zitten, redelijk verkleumd. De volgende dag leggen we aan op Cat Ba eiland, waar we een wandeling maken naar de top van een berg met erg mooi uitzicht. ’s Middags was er ook nog de mogelijkheid om te kajakken op zee, maar na een hele korte poging (kwartiertje maximaal) waren we redelijk onderkoeld en besloten we op de boot een warm kopje thee (of twee) te drinken. Gelukkig worden we de derde dag wakker met de zon! Wat een verschil, alles is nu nog 10 keer mooier! We genieten van de terugtocht op de boot, Halong Bay is echt allemachtig prachtig!

21 november 2005

De zon schijnt nog steeds! We wandelen nog een dagje door Hanoi en gaan naar het waterpoppentheater (leuk!). s’ Avonds vertrekken we met de bus richting Hue, zo’n 700 km ten zuiden van Hanoi. Dit doen we met de zgn. Open Bus Tour. Dit is een erg goedkope (18 USD p.p. van Hanoi naar Saigon, ongeveer 1800 km) manier om te reizen vooral gericht op toeristen, waarbij je tussen Hanoi en Saigon op verschillende plaatsen in en uit kan stappen wanneer je wilt. Niet echt een avontuurlijke manier van reizen, maar we vinden dat we onze portie hiervan na Laos en het eerste stukje Vietnam wel weer even gehad hebben. De Open Bus Tour schijnt makkelijk en comfortabel te zijn en dat is wat we nu wel even willen. Ahum... Laat dat comfortabel maar weg... Ze beloven luxe nieuwe bussen, met voldoende (been)ruimte, maar in werkelijkheid zijn het meestal afgedankte bussen en valt de beenruimte nergens te bekennen (wel voor Rieneke, maar die past overal). De chauffeurs zijn een stelletje chagrijnen en verzinnen de raarste regels voor wie waar moet zitten in de bus. Als je eenmaal ergens goed en wel zit kun je zomaar zonder reden naar een andere plek worden gestuurd, meestal zodat de Vietnamezen die ook in de bus zitten een betere plek krijgen. Het valt ons trouwens sowieso op dat de mensen in Vietnam een stuk minder vriendelijk zijn/overkomen dan in overige landen in Azie waar we tot nu toe geweest zijn. Het lijkt er op dat de Vietnamezen vooral uit zijn op het geld van toeristen en ze reageren soms nogal aggressief. Bijvoorbeeld: in Laos waren bussen vaak ook verre van comfortabel en niet op tijd, maar daar zijn ze van tevoren dan ook eerlijk over, je weet wat je kunt verwachten en verder compenseert de vriendelijkheid en warmte van de mensen dit ruimschoots. In Vietnam beloven ze van alles, maar er blijkt uiteindelijk vaak niks van te kloppen. Hierdoor ervaren we Vietnam tot nu toe helaas nog niet zo positief. Maar goed, het eerste stuk met de bus naar Hue hebben we overleefd en we komen na 12 uur vermoeid aan in de vroege ochtend en in de regen... De rest van de dag blijft het nat en de vooruitzichten zijn ook niet al te best, dus we reserveren alvast een plekje in de bus voor de dag erna naar Hoi An. We maken nog wel een wandeling door Hue waar een citadel is en een leuk oud gedeelte van de stad. Hier ontdekken we dat er gelukkig ook hele lieve Vietnamezen zijn (als je maar een beetje uit het toeristische gebied gaat?). Tijdens de zoveelste bui schuilen we in een steegje bij een eethuisje waar we een potje Vietnamese thee drinken. Het bestellen van de thee blijkt erg lastig (taalprobleempje). Eerst komen ze met Fanta aan, daarna met glazen met ijsklontjes, waarna uiteindelijk de warme thee volgt. Als we willen afrekenen mag dit niet en het theevrouwtje zegt ons vriendelijk lachend gedag!

23 november 2005

We vertrekken naar Hoi An, met de bus ongeveer 4 uur rijden. Deze bus is gelukkig iets comfortabeler. Eenmaal aangekomen in Hoi An: regen... Toch blijven we hier 2 dagen, want het is een erg leuk oud plaatsje en je kunt voor een prikkie kleding en schoenen op maat laten maken. We wilden allebei alleen een paar slippers, maar uiteindelijk hebben we iets meer aangeschaft:

Remco:
2 linnen shirts met korte mouw
3 linnen broeken
2 paar leren slippers
1 paar suede sneakers

Rieneke:
2 linnen broeken
2 zijden tunieken
2 paar leren slippers

Kosten: ongeveer EUR 90. Altijd handig om wat extra reiskleding achter de hand te hebben, nietwaar?! (nu nog een extra rugzak laten maken...).

Ook hebben we in Hoi An een fantastisch eettentje gevonden waar ze heerlijke sweet-and-sour wontons serveerden (soort gefrituurde deegflapjes met ui, tomaat, knoflook, paprika en heerlijke kruiden). Het restaurantje lag aan een haventje. Het water stond soms (vloed) tot 10 cm onder de kade. Het schijnt hier een paar weken geleden na een cycloon nog een paar meter hoger gestaan te hebben (over de rand dus...). Verder in Hoi An: regen, regen, regen...

25 november 2005

In een zo mogelijk nog oncomfortabelere bus (Remco zat letterlijk klem, zowel in de lengte als in de breedte, dus Rieneke zat deze keer ook een beetje klem) met nog chagrijnigere chauffeurs, zijn we ’s nachts van Hoi An naar Nha Trang gereisd. Bij aankomst vroeg in de ochtend: regen, regen, regen... Gelukkig zit er iets buiten Nha Trang een spa met warme minerale (modder) baden en heerlijke massages, dus we komen de dag wel weer door! Helaas is het weer te slecht om te duiken (Nha Trang schijnt de plek in Vietnam te zijn om te duiken). Met zicht tot een meter of 5 besluit Remco het duiken maar even te laten voor wat het is en een dag later vertrekken we alweer op zoek naar beter weer. We besluiten dan ook om nu in een keer door te reizen naar Saigon (Ho Chi Minh) waar het beter schijnt te zijn. We hadden nog naar Dalat gewild, een plaatsje in de bergen, maar daar regent het ook en is het bovendien nog een stuk kouder, dus dat slaan we maar over. De rit naar Saigon is de beste tot nu toe: goeie bus en we zitten, na enige discussie met de chauffeur, helemaal voorin met meer dan voldoende beenruimte (normaal zitten de Vietnamezen voorin de bus, het voetvolk – de toeristen – moet achterin). Onderweg breekt ook het zonnetje door en in Saigon hebben we dan eindelijk droog en warm weer. We zijn er wel iets sneller dan we in eerste instantie hadden gepland, 1800 km in 6 dagen, maar we zijn blij dat we de zon weer op ons gezicht voelen!

28 november 2005

Lekker een dagje door Saigon gewandeld. Leuke stad, erg druk en nog meer brommers, toeters en fietstaxi’s dan in Hanoi (haast onmogelijk). Morgen gaan we, deze keer weer op eigen houtje want we hebben het wel weer gehad met de toeristenkaravaan, via de Mekong delta in een paar dagen naar Phu Quoc, een eiland in het uiterste zuidwesten van Vietnam. Hier schijnt het zonnig en warm te zijn (dus lekker om te relaxen op een wit palmstrand), met goed zicht onder water, dus ook ideaal voor Remco om te duiken. Meer kunnen we ons niet wensen!