Familiehereniging deel 2

22 oktober 2009 – 31 oktober 2009

We komen mooi op tijd aan op het vliegveld van de Gold Coast aan de oostkust van Australië. Na de nodige bagage checks (want je weet maar nooit wat voor enge beestjes je allemaal niet kunt meenemen in een stukje bamboe of strooien hoed en ze zijn hier in Australië nogal bang voor beestjes van buitenaf) komen we ongeveer tegelijk met Jaap aan in de aankomsthal. Geweldig om hem weer te zien! Hij is goed hersteld van de operatie en is met de laatste chemokuren bezig. Hier is hij wel zo nu en dan erg moe van, maar verder gaat het goed, gelukkig! We rijden naar Toowoomba in de nieuwe gezinsauto (want met vier kids moet je wel wat ruimte hebben), een dikke vette Mazda SUV. Dat rijdt lekker comfortabel na de krappe vliegtuigstoelen van AirAsia. Eenmaal bij Jaap thuis aangekomen zien we natuurlijk ook Becky en de drie weken oude Noëlle, wat een poepie! 's Middags komen Jesse, Aurora en Cohen thuis uit school, dus dan is de familiehereniging compleet.

De eerste avond hebben we meteen een uitje: een schooluitvoering waar Aurora ook aan mee doet. Aurora is een beetje een wijsneus en als we vragen wanneer ze aan de beurt is en hoeveel optredens er eigenlijk zijn, zegt ze dat er twee groepjes optreden en dat zij als tweede aan de beurt zijn. OK, dat lijkt dus mee te vallen ;-) Eenmaal op de school aangekomen blijkt dat de vork toch ietsjes anders in de steel zit. Er ligt een programmablaadje waarop staat vermeld dat er zeven groepjes optreden die allemaal meerdere liedjes of nummers opvoeren. Dat wordt dus een iets langere zit... Er zijn verschillende orkestgroepjes en een paar zangkoren, waaronder die van Aurora. Zij is niet, zoals ze beweerde, als tweede aan de beurt maar als laatste. De mannen (Jaap, Remco en Cohen; Jesse is thuisgebleven) doden de tijd met vliegtuigjes bouwen (en gooien) van de programmablaadjes, Rieneke en Becky kijken braaf naar alle groepjes en Noëlle slaapt overal doorheen. Tussen de optredens door worden er nog wat Awards aan de kinderen uitgedeeld. Het is erg formeel en serieus allemaal, een stuk minder losjes dan de bonte avonden die wij vroeger wel eens op school hadden en het ene groepje zingt/speelt wat valser dan het andere, maar het is toch ook best wel leuk. Als eindelijk het groepje van Aurora aan de beurt is blijkt dat zij erg goed kunnen zingen, het beste van allemaal, dus het was het wachten waard!

We slapen in een grote tent in de tuin, maar we zien ons bed de eerste avond pas laat, want we kletsen na het schooloptreden nog lang na met Jaap en Becky. Op maandag komen ook Eem en Ro aan. Ze waren al een tijdje in Australië en Eem wil haar neef natuurlijk graag zien. De volgende dagen doen we niet al teveel. We slapen uit, spelen wat met de kinderen, doen boodschappen en koken 's avonds voor het hele gezin. We vinden het heerlijk om weer zelf dingen te kunnen klaarmaken, maar we weten niet zeker of alle kinderen daar ook zo over denken ;-). Jesse vindt alles heerlijk (hij wil later zelfs chef worden), maar Aurora en Cohen zijn wat kritischer. Uiteindelijk eten ze toch wel wat mee van de pasta, aardappelschotel, Indiase curry en Mexicaanse Burrito's, maar helemaal van harte gaat het niet ;-).

Cohen (vijf) is een mooi mannetje en zegt af en toe hele grappige dingen, zoals “excuse me lovely ladies, I'm sorry to interupt you two, but I want to tell you Thank you in Dutch: Thank you, oh eeh no, Dank je wel” (Eem en Rien hadden hem een stukje chocola gegeven) of als we in de auto zitten “papa should clean the car because it's very dirty here in the back” (er lagen wat kruimels op de grond). Verder lijkt hij erg op Jaap toen hij klein was, hij klimt overal op en springt overal af, maakt niet uit hoe hoog. Jesse (twaalf) is een hele lieve jongen die altijd klaar staat voor zijn jongere broertje en zusje en hij vindt het heel erg leuk om af en toe mee te doen met “volwassen” dingen, zoals pokeren (en hij kan het best goed!). Aurora (acht) is een schatje maar ook een echt bijdehandje, probeert voortdurend om iets gedaan te krijgen, eerst via mama en dan via papa (of andersom; meestal krijgt ze het niet voor elkaar) en wil vooral zo kort mogelijke broekjes dragen. Dat wordt wat als ze gaat puberen... Noëlle is net drie weken oud en heel erg lief. Ze huilt alleen als ze honger of een krampje heeft en verder slaapt, drinkt en boert ze veel. Het is heerlijk om lekker met haar op de bank te zitten en een flesje te geven of gewoon naar haar mooie gezichtje te kijken. Fijn om ze allemaal weer even van zo dichtbij mee te kunnen maken!

Op vrijdag gaan we samen met “de oudjes” (de kids zijn op school) een dagje naar de Bunya Mountains, anderhalf uur ten noorden van Toowoomba. Het is een mooi nationaal park met prachtige bomen en planten en we zien Wallibies (kleine kangoeroes) en mooie vogels. We hebben spullen meegenomen om in het park te barbequen (er staan op heel veel picknick spots in Australië barbeques die je kunt gebruiken). Leuk! Ook eten we nog een avondje bij de ouders van Becky, wat erg lekker en gezellig is en we spelen twee rondjes golf met Jaap, eerst op een lokale baan, die echt gort en gort droog is (met een beetje geluk ligt er op de green gras, verder is het zand en harde pollen). Wel leuk om weer even te oefenen, want we hebben al een jaar niet gespeeld. De volgende baan is een stuk beter en daar lopen we samen met een vriend van Jaap, Campbell. Erg leuk en het golfen gaat redelijk. Diezelfde avond (onze laatste avond bij Jaap en Becky) gaan we met z'n allen (Rieneke helaas niet, want die is waarschijnlijk uitgedroogd tijdens het golfen en voelt zich erg beroerd) bij Campbell en zijn vriendin en nog een paar andere bevriende stellen barbequen. Heel erg gezellig! Rieneke duikt na een tosti gegeten te hebben om acht uur de tent in...

1 november 2009 – 3 november 2009

Na anderhalve week nemen we tijdelijk afscheid van Jaap, Becky en de kids. We reizen met Eem en Ro naar Wallangarra, een dorp van 300 inwoners ten zuiden van Toowoomba, midden in een wijngebied. Jaap brengt ons er heen en zet ons af in de pub waar we twee kamers hebben geboekt. De eigenaresse (Lynne) heeft er een knus geheel van gemaakt en we maken gelijk een hoop vrienden: Lynne (60+), haar zus Annie (70+), John de barman (50+) en Lynnes zoon, Andy (40+, de enige figuur in de weide omtrek die onze leeftijden een beetje benadert). Hele lieve mensen allemaal die ons heel warm ontvangen! De eerste avond zitten we buiten een biertje te drinken (wat wat moet je anders doen als je in een pub logeert) en Lynne informeert wat we 's avonds willen eten. Dat weten we nog niet (er is een klein winkeltje in het dorp, maar we hebben geen keuken). Ze stelt voor dat Andy wel wat voor ons op de BBQ kan gooien, een lekkere rump steak met een salade erbij voor AU$ 10 p.p. (ongeveer EUR 7). Ze laat de steak even zien, een stuk van 400 gram, dat ziet er goed uit dus doet u maar! Andy gaat aan de slag. Wat blijkt, we krijgen niet met zijn vieren die ene steak van 400 gram, er ligt voor ons allemaal een lap op de BBQ! Wow, heftig. Andy bakt er nog wat champignonnetjes bij en even later liggen er vier enorme biefstukken op onze borden. We smullen er van!

We willen graag een Winery bezoeken, want daar stikt het van hier in de omgeving. Helaas zijn ze allemaal (ondanks eerdere berichten) te ver om te lopen en er is geen openbaar vervoer hier, dus wat nu. We zitten hier een beetje over te filosoferen aan de bar van de pub als Lynne voorstelt dat Andy met ons mee gaat, dan kan hij meteen wijn voor de pub inslaan. Zo gezegd zo gedaan, Andy rijdt ons naar een leuke Winery en de proeverij kan beginnen. We krijgen zo ongeveer dertien soorten witte, rode en rosé bubbelwijn, port en likeur voorgeschoteld, erg lekker allemaal. We kunnen natuurlijk niet vertrekken zonder iets te mee te nemen, dus we kopen een paar flessen rood (van een soort waarmee we meteen ook een bedreigd soort konijn (de Bilby) sponsoren), port en likeur. Hmmmm! Dat we diezelfde avond ook meteen deze hele vooraad opzuipen hadden we van tevoren niet bedacht...

Op dinsdag 3 november is hét grote sportevenement van Australie, de Melbourne Cup, een paardenrace waar het hele land van uit zijn dak gaat. Traditiegetrouw worden er op deze dag overal lunches gehouden dus ook in onze pub. We doen hier natuurlijk aan mee en Eem en Rien passen zich helemaal aan aan de gewenste kledingstijl: een hoed. We hebben niet echt bijzondere hoedjes, maar hebben tijdens de nacht/vroege ochtend ervoor (we waren toch nog wakker na onze drankmarathon) verse bloemen geplukt en onze hoedjes daarmee versierd. Ook hebben we allemaal uiteraard wat geld gezet op verschillende paarden, want dat hoort er bij (gokken is ook een grote nationale sport in Australië). Om twaalf uur 's middags barst het feest los en we doen vrolijk mee met de dorpsbewoners. We hebben allemaal net een paar uurtjes geslapen, dus zitten nog in het ritme van de vorige nacht en kunnen meteen inhaken met de champagne die ook traditiegetrouw wordt geschonken. De lunch, die Lynne zelf heeft bereid, is heerlijk. De hele dag door zijn er races die op TV worden uitgezonden, maar eigenlijk gaat het maar om één race. Op het moment dat die begint zit iedereen drie minuten lang aan het beeldscherm gekluisterd (er gaat tenslotte een hoop geld in om), daarna is het weer voorbij en gaat iedereen weer over tot de orde van de dag: bierzuipen. We winnen helaas helemaal niks met de paarden, maar Rieneke sleept nog wel wat geld in de wacht met een door de pub georganiseerde race tussen zes rivierkreeften. Haar kreeft loopt als eerste de mat af en ze wint maar liefst 5 keer de inzet (wat neerkomt op AU$ 2,50...). De rest van de dag/avond/nacht verlopen ook zeer gezellig. De champagne was niet gewoon een glaasje bij de lunch, maar wordt voortdurend bijgeschonken (in ieder geval bij Eem en Rieneke). We wagen meerdere dansjes met een paar truckies en John op leuke muziek uit de jukebox en we lallen er vrolijk op los. Na deze dagen in de outback van Wallangarra lassen we dus maar een paar dagen alcohol vrij in.

4 november 2009 – 9 november 2009

Omdat er geen regelmatige bussen rijden door Wallangarra (alleen de schoolbus om acht uur 's ochtends) en wij in een stadje verderop (Tenterfield) de bus willen nemen naar de kust, biedt Lynne aan om ons daar naartoe te brengen. Echt weer ontzettend lief en behulpzaam en we kunnen iedereen die ooit nog eens richting Wallangarra reist (wat niet erg waarschijnlijk is misschien, maar toch) van harte aanbevelen om naar haar pub te gaan: www.jenningspub.com.au. (hier kun je ook wat foto's zien van de pub, om een beetje een idee te krijgen van het lokale sfeertje aldaar). Vanaf Tenterfield nemen we de bus naar de kust en we komen eind van de middag aan in Ballina. Hier slapen we ook weer boven een pub, prima en een goedkoop alternatief voor de hotels en guesthouses, die in Australië minimaal AU$ 65 per nacht kosten voor een simpele kamer en dat is helaas te duur voor ons. De pubkamers kosten ons tot nu toe respectievelijk AU$ 25 (bij Lynne) en AU$ 40 in Ballina. Dat past beter in ons budget.

In Ballina willen we een Tea Tree plantage bezoeken, maar op weg daarnaartoe komen we langs een Long Bowls Club. We willen wel eens zien wat deze typisch Australische/Engelse sport inhoudt en gaan kijken bij vier mensen die een partijtje spelen. Het is een mooi spel: een kruising tussen bowlen, shuffelen (voor wie dat kent) en jeu de boulles. Het wordt gespeeld op een lange baan. Eerst wordt er een kleine bal (lijkt op een biljartbal) naar de andere kant van de baan gerold. Vervolgens moeten de spelers met grote ballen proberen zo dicht mogelijk bij deze bal uit te komen. Het team van de ballen die het dichtst bij de kleine bal uitkomen verdient zoveel punten als ballen die zij het dichtst bij hebben liggen. De grap is dat de grote ballen niet rond zijn. Ze zijn aan de zijkanten wat platter en het middelpunt zit naar één van de zijkanten waardoor de bal niet recht rolt maar met een boog gaat. Na wat uitleg van verschillende mensen mogen wij ook een potje spelen. Super, dat willen we natuurlijk wel! Het blijkt veel moeilijker te zijn dan we dachten en het is erg leuk. Uiteindelijk staan we ongeveer twee en een half uur op de baan. Eem en Ro verliezen met 2 punten van ons, maar het was erg close!

Van Ballina reizen we naar een dorp tien kilometer richting het noorden, Lennox Head. Hier hebben we een huis gehuurd, wat met zijn vieren een super deal is. We hebben een keuken in het huis, dus kunnen weer lekker zelf kokkerellen. Hmmm, laat die pasta's en Thaise curries maar komen! Het huis staat aan het strand, er zit alleen een duinpannetje tussen. De kust is heel erg mooi en ongerept, heerlijk voor lange strandwandelingen. Ook is er een meer in de buurt waar Tea Tree bomen omheen staan en dit zit in het water, wat heel erg goed is voor je huid en haar. Het meer heeft van dichtbij wel een aparte kleur, roestbruin, maar dat houdt ons niet tegen om ons onder te dompelen in het heilzame water. Allemaal erg fijn, dus de komende dagen blijven we hier nog!