Alaaf!!!

13 februari 2009 – 14 februari 2009

Na nog twee mooie dagen op Big Corn Island reizen we weer verder. Rieneke gaat voorlopig voor geen goud meer vrijwillig 5 uur of meer op een boot zitten, dus we nemen het vliegtuig naar Bluefields. Het is bijna een privé vlucht, op nog 1 persoon na zijn wij de enige passagiers in het 12 plaatsen tellende vliegtuig. De soepele vlucht duurt 20 minuten, dat is wel wat anders dan 7 uur op een stampende boot! Vanaf Bluefields reizen we, na ongeveer 5 uur wachten, met de boot naar Rama, waar we meteen een bus kunnen krijgen naar Juigalpa. Daar besluiten we maar te overnachten, want we zijn inmiddels al zo'n 12 uur onderweg. Dit was de eerste dag van een soort monstertocht, want we hebben inmiddels besloten om Carnaval te gaan vieren in Panama City, wat een geweldige happening schijnt te zijn. Het feest is al over een week en er zit nog wel een aantal kilometertjes (en leuke plekjes om te bezoeken) tussen de plek waar we nu zitten en Panama City.

15 februari 2009 – 16 februari 2009

We staan vroeg op, want er wacht ons weer een ruige tocht: 7 uur met de bus naar San Carlos in het zuiden, over de slechtste weg van Nicaragua. Deze weg is voor de verandering eens onverhard, wat op sommige stukken zelfs beter rijdt dan de verharde wegen, maar de rit is lang, het is erg heet en de bankjes zijn hard. Ook blijkt dat de bus, na 3 keer in 3 uur gestopt te zijn voor eten, daarna helemaal niet meer stopt en wij komen zowat om van de honger, want we hadden er op gerekend dat we nog wel ergens zouden stoppen voor de lunch. De omgeving is wel erg mooi. Het landschap is ongerept, redelijk droog en heuvelachtig met rivieren, hier en daar passeren we kleine dorpjes en we komen langs een honkbalveld waar het publiek op hun paarden naartoe komt en die vervolgens langs kant van het veld parkeren. Eenmaal in San Carlos aangekomen zijn we weer blij met een koude douche en een groot bord eten. De volgende dag nemen we de boot naar El Castillo, over de rivier San Juan. Dit is de grootste rivier van Nicaragua. De boottocht naar El Castillo duurt 3 uur en is erg mooi. Onderweg zien we heel veel vogels en een paar schildpadden die zich opwarmen in de zon. Zo nu en dan droppen we mensen die langs de rivier in kleine houten huisjes wonen en we zien veel mensen die in hun uitgeholde boomstam op de rivier roeien om te vissen. El Castillo is een erg leuk plaatsje. Heel klein met maar een paar straten en leuke restaurantjes aan de rivier. We verkennen het plaatsje, zien weer een paar schildpadden en ook een kaaiman en verder relaxen we wat in ons hostal, waar we een leuk balkon hebben met hangmatten, vanwaar je uitkijkt op het straatje beneden. 's Avonds eten we aan de rivier en Rieneke smult van twee zoetwater reuzegarnalen, die hier de specialiteit zijn. Deze griezels zijn zo'n 40 cm lang (van tentakels tot staart, ongeveer 30 cm zonder de tentakels) en smaken verrukkelijk!

17 februari 2009 – 18 februari 2009

Deel twee van de monstertocht richting Panama City is aangebroken. Om 7 uur 's ochtends nemen we de boot terug naar San Carlos, waar we direct de volgende boot nemen die ons via de Rio Frio naar Costa Rica zal brengen. Ook deze tocht is erg mooi. Onderweg komen we een boot met toeristen uit Costa Rica tegen die waarschijnlijk veel geld hebben betaald voor hun toertje, maar wij zien dezelfde mooie plekjes en beesten (weer veel vogels, schildpadden en deze keer ook brulapen, die we ook horen). Eenmaal in Costa Rica nemen we de bus naar Ciudad Quesada en als we daar aangekomen zijn hebben we er weer een reisdag van ongeveer 12 uur op zitten... We nemen het eerste het beste hotel en dat blijkt een goed besluit, want we hebben zowaar weer eens warm water, heerlijk!!! Na ongeveer een uur gedoucht te hebben zijn we weer helemaal fris en fruitig en we kunnen er weer tegenaan. Dat moet ook wel, want de volgende lange rit dient zich een dag later alweer aan, want dan reizen we in 12 uur helemaal door naar Paso Canoas aan de grens met Panama.

19 februari 2009 – 21 februari 2009

Omdat we in Panama City pas accommodatie hebben kunnen reserveren vanaf zondag, hebben we nog een paar dagen om te besteden voordat we ons in het carnavalsfeest storten. We reizen daarom naar Boquete, een klein bergdorp in het noorden van Panama. De omgeving is erg mooi en we maken samen met nog een ander Nederlands meisje een lange wandeling door de bergen en langs een rivier (die overigens een paar maanden geleden enorm is overstroomd, hele bruggen en wegen en zelfs de fundering van een luxe hotel zijn weggeslagen). Verder drinken we hier heerlijke sterke koffie, want Boquete staat bekend om zijn koffieproductie. En wat zeker niet mag ontbreken is het proeven van een espresso bij Cafe Ruiz waar de, voor de kenners onder jullie, Panamaria koffie die door Boot uit Baarn wordt geimporteerd vandaan komt. Smaakt heerlijk, zo dicht bij de bron! Wat ook lekker is, is dat we bij ons hostal een keuken hebben, dus we kunnen eindelijk weer eens zelf koken. We maken vooral pasta's klaar met heel veel groenten, want daar ontbreekt het hier in Centraal Amerika vaak aan. Ons dagelijkse menu bestaat vaak uit rijst met bonen (gallo pinto), rijst met gebakken kip, gebakken bananen, tortillas en nog meer bonen en als je geluk hebt krijg je er af en toe een beetje koolsalade bij. Gelukkig kunnen we onze vitaminen wel binnenkrijgen door veel vers fruit te eten (vooral sinaasappels en annanassen), want dat is hier in overvloed.

22 februari 2009 – 26 februari 2009

We reizen met de nachtbus naar Panama City, waar we op zondagochtend om 6 uur aankomen, mooi op tijd voor het feest dus. Na een klein hazenslaapje gaan we de boel maar eens verkennen. Gelukkig bevindt het feestgedruis zich op maar 15 minuten lopen vanaf ons hostal. Alles speelt zich af op en rond 1 lange brede straat (een 4-baans weg), de Transistmica. Bij het begin en eindpunt staan controleposten en iedere bezoeker wordt gefouilleerd. Als we eenmaal binnen zijn is het nog erg rustig, maar ja, het is dan ook pas 10 uur 's ochtends en iedereen is zijn roes waarschijnlijk nog aan het uitslapen. We lopen de hele straat af en komen op en gegeven moment bij een plek waar een waterfeest aan de gang is. Dat werkt zo: de feestgangers gaan uit hun dak op muziek, terwijl brandweermannen het publiek natspuiten met hun brandweerslangen. Er wordt beweerd dat er tijdens de 4 dagen van carnaval in Panama City net zoveel water doorheen gaat als de stad normaal gesproken in 4 maanden tijd verbruikt. Wij doen maar niet mee met dit feestje, want onze fotocamera houdt niet zo van water. Verder staat de hele straat vol met biertentjes en overal wordt eten klaargemaakt (in de categorie kippetjes, chorizoworstjes, hotdogs en hamburgers). We hebben inmiddels begrepen dat de optochten, die iedere dag plaatsvinden en die iedere dag weer een stukje uitbundiger worden, in de middag beginnen, dus om 3 uur staan we weer klaar. Samen met nog een paar andere toeristen (waaronder een Nederlands stel, Cornelis en Hilde, die bevriend zijn met de familie Wortel uit Eemnes, kleine wereld!) bekijken we het schouwspel van mooie praalwagens en groepen dansende en muziek makende mensen. 's Avonds zijn er verschillende optredens op grote podia, ook erg gezellig. Het hele gebeuren is een beetje een combinatie van carnaval, de Gay Pride en Koninginnedag in Nederland. We hebben trouwens ook ondervonden dat er naast water enorm veel papier wordt verbruikt tijdens carnaval en wel in de vorm van confetti. Werkelijk iedereen heeft grote zakken van dit spul, die bij iedereen in het gezicht, haren t-shirt en onderbroek worden gesmeten. We zitten aan het eind van de dag dan ook helemaal onder.

De volgende dag besluiten we, voordat we ons weer in het feest begeven, een wandeling naar Casco Viejo te maken, het koloniale deel van de stad. Het is een erg mooie wijk, maar hier en daar blijkbaar niet helemaal veilig, want we worden meerdere malen door zowel bewoners als politieagenten verzocht om goed uit te kijken waar we lopen en om onze spullen goed in de gaten te houden. 's Middags zijn we eigenlijk best moe van het lopen (3,5 uur op onze slippers in de brandende zon), maar we zijn niet voor niks hier, dus we gaan weer naar het carnaval. Het is opnieuw erg gezellig. Het bier en de confetti vloeien rijkelijk, we dansen bij het grote podium (Remco samen met een nieuwe vriend, een jochie van een paar jaar die ongeveer een uur op Remco's nek heeft gezeten) en de optocht is inderdaad uitbundiger en mooier dan de dag ervoor. Ook de laatste dag van carnaval doen we weer gezellig mee, maar we houden het iets minder lang vol, we zijn een beetje uitgeput van al het lopen, dansen en te veel bier drinken. Om een uurtje of 8 houden we het voor gezien en we bakken zelf de heerlijkste hamburgers in ons hostal. Smaakt uitstekend na zo'n feest!

Een dag later gaan we naar de Miraflor Locks in het Panama kanaal. Dit is 1 van meerdere sluizen die het kanaal afsluiten. Het is echt superspectaculair! Als we aankomen, komen net de eerste schepen aan om door de sluizen te worden geloodst. Dit zijn de nog wat kleinere schepen, maar 1 ervan is een soort privejacht en die vinden wij eigenlijk al best groot. Maar het is nog niks, blijkt later. Er volgen nog een enorm cruiseschip (zeer toevallig de Nederlandse Statendam uit Rotterdam) en een paar joekels van vrachtschepen. Een van deze schepen, een containerschip van Maersk, is het grootste formaat schip dat door de sluizen kan passeren en dit kost maar liefst 315.000 US Dollar!

Panama City is het verste punt dat we in Centraal Amerika aandoen, vanaf hier reizen we de komende 2,5 maanden weer terug richting Mexico City. We zullen nog een paar weken in Panama blijven, dan volgt Costa Rica, waar we een paar plekken willen gaan zien (maar niet teveel, want het schijnt al redelijk 'verpest' te zijn door het toerisme). Vanaf Costa Rica reizen we twee weken samen met Dideke (een vriendin van Rieneke die ons komt opzoeken, supergezellig!) weer naar Nicaragua, waar we nog niet uitgekeken zijn en dan via Honduras terug naar Mexico.