Zon, zee en sensatie!

20 maart 2009 – 23 maart 2009

Gisterenavond is Dideke aangekomen, erg gezellig! Ze heeft, naast tien rollen dropmentos, rijstcrackertjes, gedroogde abrikozen, paaseitjes en stroopwafels, een heerlijke fles rode wijn meegenomen en die hebben we tijdens het bijkletsen meteen genuttigd (in ons alcoholvrije hostal...maar volgens Remco is de wijn dan ook ruim 85% alcohol vrij). De volgende dag vertrekken we met de bus naar Playa Samara. Dideke valt qua spektakel meteen goed met haar neus in de boter, want we zijn nog geen vijf minuten onderweg of de bus stopt. Er stappen drie politiemanen in en iedereen moet zijn paspoort laten zien. Dit is in Costa Rica geen ongewoon verschijnsel, er zijn wel vaker controleposten, maar na tien minuten staan we nog steeds langs de kant van de weg. De politie is erg onder de indruk van twee mannelijke toeristen, die na veel geharrewar en vragenstellerij op een gegeven moment mee de bus worden uitgenomen. Buiten worden ze nog een tijdje ondervraagd, maar dan worden ze 'vrijgelaten'. Ze mogen de bus niet meer in, erg vreemd, en stappen in een taxi. Beetje mysterieus allemaal, maar goed, we kunnen weer verder. Denken we... De bus rijdt tien meter, maar stopt dan weer, waarna de politie opnieuw de bus binnenkomt. Ze lopen meteen af op een paar donkere jongens, die opnieuw hun paspoorten moeten laten zien. Ook deze jongens moeten mee de bus uit. Bovenin het bagagerek ligt nog een rugzak die waarschijnlijk van hun is, maar blijft liggen. De politie vraagt van wie de tas is, maar nee, hij is van helemaal niemand. Hup, de tas wordt ook mee de bus uit genomen. Inmiddels zitten alle mensen in de bus zo ongeveer tegen het raam geplakt om te zien wat er gebeurt. Het rugzakje wordt opengemaakt en het eerste dat er uit komt is een pluche Snoopy (?!). Onze eerste reactie is: opensnijden dat ding, maar de politie zoekt verder. Ze vinden nog wat nutteloze voorwerpen, maar bij het doorzoeken van het voorvakje hebben ze beet: een sigarettenpakje waarin geen Marlborootjes zitten, maar mooi gedraaide jointjes! Daar zijn ze in Costa Rica niet zo van gediend en de drie jongens worden in de boeien geslagen. Inmiddels is de politiemacht verdubbeld en de zoektocht door de bagage gaat verder. Onder in het bagageruim zit een koffer die schijnbaar bij de jongens hoort en deze wordt ook doorzocht. Bovenop liggen een paar familiefoto's, maar de familieleden lijken niet van de jongens te zijn want de politie kijkt nogal vertwijfeld van de foto's naar de jongens. Verder zitten er kleren in de koffer, een haarborstel (geen van de jongens heeft haar dat geborsteld kan worden, het is namelijk ultrakort, erg vaag dus die borstel...) en dan doen ze een grote vondst: onderin zitten drie in bruin plakband gerolde pakketten. En daar zit geen bloem voor pannenkoeken in! Op het moment dat de pakketten worden gevonden slaakt de hele bus unaniem een kreet. De politie heeft inmiddels besloten dat de bus nog eens grondig doorzocht moet worden en even lijkt het er op dat iedereen een voor een met zijn bagage langs de politie moet, maar dat valt uiteindelijk gelukkig mee. Wel komt de politie nog een keer de bus in met een drugshond die alles en iedereen grondig besnuffeld. Buiten krioelt het inmiddels van de politiemannen, de narcoticabrigade is ook gearriveerd en er zijn maar liefst vijf filmploegen op de crime scene, die de verdachten en de tassen met de pakketjes goed in beeld nemen. Wat een actie! Na bijna drie uur zit het spektakel er op, de verdachten worden afgevoerd en de bus kan weer verder. Wij hopen natuurlijk dat we het verhaal later in de krant kunnen lezen, maar helaas is er altijd nog een baas boven baas. Rond dezelfde tijd dat CSI San Jose zich voor onze ogen afspeelde, deed de politie op een andere plek een nog grotere vangst, namelijk honderden kilo's cocaine. Tsja, daar kunnen we niet tegenop... We blijven ons trouwens tot de dag van vandaag afvragen wat de twee toeristen met het hele gebeuren te maken hadden, want dit deel van deze aflevering CSI blijft nog steeds een beetje onduidelijk. Waren deze jongens de eigenlijke misdadigers, die de donkere jongens er hebben ingeluisd met valse bagage en rare, niet bij de jongens te plaatsen spullen (plus wat poedertjes)? We zullen het nooit weten, want er nadat de politie weg reed was er geen aftiteling met 'wordt vervolgd...'

's Avonds laat komen we eindelijk aan in Samara, waar we al een hotel hebben gereserveerd: Villa Kunterbund (Duits voor Villa Kakelbond; het huis doet zijn naam inderdaad eer aan, het is erg kleurrijk). De volgende dag luieren we aan het strand (Dideke is vastbesloten begonnen met haar bruiningsproces, want ze steekt zowel in het licht als in het donker nogal tegen ons af ;-)), we eten heerlijke vis in een lolaal eethuisje en maken onze eigen cocktails die we drinken in het minizwembad bij het hotel. Wat een leven! Een dag later herhaalt dit tafereel zich. Ook doet zich hier nog een ander spektakel voor. Deze keer geen aflevering CSI maar een serie van Animal Planet in de trant van 'Killer Beasts'. Een van de vele leguanen die hier rondlopen verorbert voor onze ogen een van de vele eekhoorntjes die hier ook verblijven... Niet echt een smakelijk gezicht. Zeker niet als de staart van de eekhoorn, die buiten de bek van de leguaan bungelt, op het moment dat de leguaan de eekhoorn verder naar binnen schrokt van de eekhoorn afbreekt en met een boog op de grond beland... Leuk voor een sleutelhanger zullen we maar zeggen. Na zoveel actie besluiten we de volgende dag maar weer te vertrekken. We maken een tussenstop in Liberia (wat we maar net halen, want tegen het einde van de rit hier naartoe begint de bus te haperen), vanaf waar we een dag later doorreizen naar Nicaragua.

24 maart 2009 – 27 maart 2009

Bij de grens met Nicaragua lijkt het redelijk soepel te gaan, totdat we onze stempels voor Nicaragua moeten krijgen. We staan inmiddels al enige tijd in de rij en zijn bijna aan de beurt, nog maar twee wachtenden voor ons, als het ineens totaal niet meer opschiet. Blijkt dat het computersysteem er uit ligt... Gelukkig hebben de douanebeambten al snel een back-up plan bedacht: geduldig wachten tot het weer werkt en intussen op een houtje bijten en vrolijk blijven lachen. Zucht... Gelukkig blijkt het back-up plan te werken, want na ruim een uur werkt het systeem wonderbaarlijk genoeg weer en een zichtbaar gelukkige douanebeambte handelt onze paspoorten met grote snelheid af. We reizen met de bus naar Rivas, een klein plaatsje met nog wat koloniale invloeden. Dit zou ook de mango-city van Nicaragua moeten zijn en dat is heel erg fijn, want Dideke en Rieneke zijn dol op mango's, maar we hebben er helaas geen een gezien. Toch blijven we een nachtje en de volgende dag vertrekken we vroeg naar San Jorge een paar kilometer verderop, vanaf waar we de boot nemen naar Isla de Ometepe. Dit eiland is echt magisch en prachtig! Het ligt in het enorme Lago de Nicaragua en wordt gevormd door twee vulkanen die met elkaar verbonden zijn door een dunne strook land, gevormd door vroegere lavastromen. De grootste vulkaan is nog actief en heeft echt de perfecte vulkaanvorm: een piramide. De andere vulkaan die ertegenover ligt is niet meer actief. Het eiland is groen, er zijn een paar kleine dorpjes en een paar (deels onverharde) wegen. Er zitten heel erg veel vogels: mooie blauw-witte met een kuifje, papegaaien, bruin-witte met een gele borst, enorme roofvogels, enz. Ook zien we verschillende soorten apen: zwarte en bruine met een wit hoofdje (spinapen en capucijneraapjes). Verder zitten er weer veel eekhoorntjes (gelukkig geen leguanen) en Remco spot ergens een slang. We verblijven de eerste dagen in Santo Domingo, een klein plaatsje op de tussenstrook. We maken een mooie wandeling, luieren wat bij het strand en op het balkon bij ons hotel, vanaf waar we over het meer uitkijken. Vanaf hier lijkt het meer wel een zee, want je kunt de overkant niet zien. 's Middags zien we vrouwen hun was doen in het meer en mannen die hun kuddes paarden en koeien in het water drijven om te drinken en af te koelen. Het leven is hier erg tranquilo! Ook gaan we een avond uit eten bij een mooi hotel met een goed restaurant, want Thea, de moeder van Dideke, wilde ons graag virtueel mee uit eten nemen. Superlief! Thea, heel erg bedankt, we hebben heerlijk gegeten en een lekker cocktailtje gedronken!

De laatste nacht op Ometepe slapen we in Moyogalpa, de plaats vanaf waar de boot weer vertrekt naar het vasteland. Helaas valt halverwege de tocht er naartoe de bus uit en moeten we wachten op de volgende bus en dat kan wel even duren, want er rijden hier niet zoveel bussen. We proberen te liften en nadat de eerste auto's ons links (of eigenlijk rechts) van de weg hebben laten liggen stopt er een pick-up truck waar we achterin mogen springen. Top! Een half uurtje later zijn we in Moyogalpa. Ook hier is het leuk, wel veel drukker dan in Santo Domingo, maar als we aan het eind van de dag weer een wandeling maken net buiten het dorp komen we langs hutjes, zandweggetjes, vissers die hun netten uitgooien en heel veel vriendelijke mensen die ons van fruit voorzien dat ze recht uit de bomen plukken (limoenen, bruine zoete vruchten en mango's). Heerlijk!

28 maart 2009 – 30 maart 2009

Vanaf Moyogalpa nemen we de boot naar San Jorge vanwaar we de bus nemen naar Granada, een van de oudste steden van Nicaragua. Halverwege moeten we overstappen en we staan nog geen vijf minuten langs de kant van de weg of er stopt een pick-up met daarin een grote Amerikaan die ons een lift aanbiedt naar de stad. Geweldig! Eenmaal in de stad maakt hij een rondje om ons op wat hotels en apotheken (?!) te wijzen, erg vriendelijk allemaal. Nadat we een hotel hebben gevonden bekijken we de stad, zien veel mooie kerkjes, kleurrijke huizen en grote goed onderhouden koloniale panden en genieten weer eens van een heerlijke espresso op een heus terrasje. De keerzijde van de schoonheid van de stad is dat het er erg toeristisch is en dat daar veel bedelaars, vooral hele jonge kinderen, op afkomen. Schrijnend en naar om te zien, maar ook erg irritant, want ze zitten de hele tijd aan je. Verder maken we nog een erg grappig optreden mee van de plaatselijke Yosti band, waar naast veel mafkezen ook veel dronkenlappen op af komen die wild dansen en proberen met elkaar op de vuist te gaan. We houden de band op een gegeven moment maar voor gezien en vertrekken naar het terras en vervolgens naar de kroeg om zelf een dansje te wagen op salsa deuntjes, samen met de plaatselijke jeugd. Erg leuk! Het wordt een latertje dus we besluiten om nog maar een dagje extra te blijven en een beetje te relaxen.

31 maart 2009 – 4 april 2009

Vanaf Granada reizen we met de bus naar de afslag vanaf waar we een volgende bus moeten nemen naar Laguna de Apoyo, een kratermeer ten noorden van Granada. Ook hier staan we nog geen vijf minuten of er stop weer een pick-up die ons een lift aanbiedt. Dit keer zijn het mannen die in een van de hotels werken bij het meer. Ze zetten ons af bij dat hotel. Helaas merken we daar, dat we precies aan de andere kant van de weg hadden moeten zijn die aan de bovenkant langs het meer loopt... Dat wordt dus een stukkie lopen. Maar blijkbaar heeft het zo moeten zijn, want meteen als we uitstappen wijst iemand ons op een grote boom die helemaal vol zit met brulapen! Echt heel erg mooi en de rest van ons verblijf aan het meer zien we ze niet meer, dus we hebben echt mazzel gehad. Na een wandeling van ongeveer twintig minuten met onze rugzakken komen we bij een heerlijk hotel aan het water. Eigenlijk is het boven ons budget, maar we besluiten het toch voor een nachtje te doen, want het kratermeer is een van de mooiste plekken waar we tot nu toe zijn geweest. De natuur is mooi, het is hier heel erg rustig, het (sulfur)water is heerlijk warm en heeft helende eigenschappen en we kunnen heerlijk luieren en zonnen op een vlot in het water. Eigenlijk is een nacht te kort, maar ja, dat budget... Dideke komt met een geweldige oplossing: eigenlijk had zij ons ook nog mee uit eten willen nemen, maar ze stelt voor om in plaats daarvan een nacht extra te blijven. Daar kunnen we alleen maar mee instemmen! Heel erg lief en we genieten dus nog heerlijk een dag langer aan het meer. De volgende dag vertrekken we naar Masaya ongeveer een uurtje verderop, waar we een dag doorheen wandelen en zien hoe mensen geweldig mooie handgeknoopte hangmatten maken (voor een prikkie). Ook bezoeken we een paar omliggende dorpjes waar veel handwerklieden wonen en waar je aardewerk, hangmatten en nog meer moois kunt kopen. Helaas zijn onze rugzakken hier niet groot genoeg voor, maar het is wel leuk om te zien. De laatste dag van Didekes verblijf zijn we in Managua, de hoofdstad, waar het niet echt inspirerend is, maar wel handig als uitvalsbasis voor het vliegveld en bussen naar andere delen van het land. Na een laatste avondje samen en een klein borreltje nemen we helaas afscheid van Dideke. Het was echt super-duper en a-okay (voor de insiders) om met z'n drieen te reizen! (Dideke, bedankt voor de gezelligheid, de lekkernijen die je hebt meegebracht, je flexibiliteit ten aanzien van ons relatief krappe budget, je hoge Gallo Pinto tolerantie en je sponsorship zo af en toe. En vergeet die malariapillen niet. Tot over een maandje!)

Nadat Dideke vroeg in de ochtend in de taxi is gestapt naar het vliegveld nemen wij een taxi naar het busstation en reizen verder naar Ocotal. Vanaf hier zullen we morgen de grens weer oversteken met Honduras. Nicaragua was echt geweldig, we kunnen het, na er in totaal zes weken geweest te zijn en heel veel gezien te hebben, iedereen zeer aanbevelen!!!