Kleine vliegtuigjes, mooie natuur

25 - 28 april 2006

We vertrekken 's ochtends naar Gunung Mulu, een national park in het noorden van Sarawak. Met een fokker 50 (propellors en 50 stoelen) vliegen we via Bintulu en Miri (lijkt wel een stoptrein) naar Mulu. De accomodatie hebben we al geregeld: een resort met zwembad, zodat we behalve wandelen ook een beetje kunnen relaxen en dat doen we dan ook, we liggen een uur na aankomst al aan het zwembad. De volgende ochtend wandelen we naar het park om uit te zoeken of we over een paar dagen met de boot terug kunnen naar Miri. Dat hebben we ergens gelezen en lijkt ons wel wat. Helaas blijkt dit niet meer zo eenvoudig te zijn (lees: nog veel ingewikkelder), omdat een dorp ergens stroomafwaarts niet meer regelmatig wordt bediend door een express boot. Bovendien is het eerste stuk, waarvoor je een boot moet charteren, duurder dan het vliegtuig dus besluiten we de plannen te wijzigen (we kunnen net zo goed geen plannen maken, want het lijkt er op dat we ze vaker wijzigen dan uitvoeren). We lopen dus maar naar het vliegveld waar we een ticket (papiertje met onze naam er op en de datum en tijd van de vlucht...) kopen voor de terugreis. 's Middags gaan we naar het park en maken we een mooie wandeling naar een paar gigantische grotten. Erg indrukwekkend, maar we vallen zowat om van de stank aangezien de vleermuizen de grot als openbaar toilet gebruiken. De volgende ochtend gaan we weer naar het park waar we met een gids een "Canopy Walk" maken. Dit is een traject van bruggen en platforms, aangelegd tussen de boomtoppen zo'n 15 tot 20 meter boven de grond. Een leuke ervaring om het regenwoud eens van de andere (boven) kant te zien. Daarna luieren we weer lekker aan het zwembad. De volgende dag huren we een kano en peddelen we door prachtige natuur en langs leuke huisjes aan het water. Vooral stroomopwaarts is het erg zwaar, maar absoluut de moeite waard. Het middag programma laat zich raden!

29 april - 3 mei 2006

We vliegen naar Miri, waar we een vlucht naar Bario willen regelen. Dit is een plaats in de Kelabit Highlands in het noordoosten van Sarawak, vlak bij de grens met Kalimantan (Indonesisch Borneo). We kunnen eventueel via de eigenaar van de accomodatie waar we verblijven (hij is eveneens piloot op de binnenlandse vluchten) op een standby lijst worden gezet voor een vlucht (de vluchten zijn, zeggen ze, lang van tevoren volgeboekt). Dit lijkt aantrekkelijk, maar het zou betekenen dat we 's ochtends vroeg met de bagage naar het vliegveld moeten en daar afwachten of er plek is. We kiezen dus maar voor een gewoon ticket en dat lijkt een goede keus, want we zien de volgende dag mensen terugkomen die eigelijk op een vlucht hadden willen zitten en voor niks naar het vliegveld zijn gegaan. Ook komen er mensen terug die wel op de vlucht zaten, maar terugmoesten omdat het vliegtuig niet kon landen i.v.m. bewolking. Uiteindelijk is er pas op 4 mei plek voor ons en we slijten onze tijd in Miri met het kijken van dvd-tjes in het guesthouse en wat films in de bios (dit wordt wel steeds moeilijker want inmiddels hebben we alle nieuwe films zo ongeveer gezien).

4 – 8 mei 2006

Eindelijk stappen we in het vliegtuig. Nou ja, vliegtuig: het heeft vleugels, plaatsen voor 18 personen op opklapbare bankjes (zodat het ook voor vracht kan worden gebruikt), maar gelukkig dragen de piloten een uniform, dat ziet er dan wel weer professioneel uit! Het blijkt dat het wel meevalt met het volgeboekt zijn van de vluchten, want er zijn nog minstens 5 plaatsen vrij. De vlucht verloopt erg soepel, todat we beginnen te draaien en dalen. Eerst denken we dat het te bewolkt is om te landen en dat we terug moeten, maar het blijkt dat we gewoon door een gat tussen de bewolking en de bergtoppen door moeten om te kunnen landen. We vliegen een meter of 20 boven de boomtoppen, best indrukwekkend, en we landen veilig op een hobbelige start/landingsbaan. In Bario verblijven we in een Homestay en de eigenaar, Reddish, staat ons op te wachten op het "vliegveld". Het is een simpele accomodatie, er is een koude douche en er is zelfs electriciteit (van 7 tot 10 pm). Het eten is heerlijk (zoetwatervis, curries en groenten en de Bario rijst is zeer beroemd en erg lekker), alleen gerookte pompoen en gekookte aardappel als ontbijt is even wennen. Het water is drinkbaar nadat het is gekookt boven een houtvuur. Nadeel is wel dat het dan naar rook smaakt wat niet bepaald dorstlessend werkt! De omgeving is schitterend en we kijken er naar uit om hier de komende dagen rond te wandelen. We wandelen vooral 's ochtends aangezien het vanaf een uur of 3 pm meestal begint te regenen. En regenen is heel zacht uitgedrukt! Het giet onbeschrijfelijk en dat duurt een paar uur. De wandelingen zijn echter prachtig! Badend door de modder en ondergelopen paadjes zien we rijstvelden, bos, jungle, kleine dorpjes, vriendelijke mensen en noem maar op. Heel afwisselend, ondanks dat we steeds vanuit het zelfde startpunt vertrekken. Op weg naar een schapenboerderij komen we een oud echtpaar tegen dat graag wil weten waar we heen gaan. Nadat we dit hebben verteld zet de man z'n rugtas op de grond, verteld zijn vrouw dat ze moet wachten en leidt ons (ook nadat we uitleggen dat dat niet nodig is) de weg naar de schapenboerderij. Hij blijkt de eigenaar van de boerderij te zijn en hij is erg trots (vooral dat de schapen alleen naar hem luisten en vanuit de jungle te voorschijn komen zodra hij begint te roepen). Als we op zondag een wandeling maken komen we veel mensen op weg naar de kerk tegen, in prachtige kleding met hele bijzondere oorbellen/lellen. We moeten iedereen de hand schudden en ze wensen ons allemaal een goede morgen ("selamat pagi"). Erg leuk!

9 – 11 mei 2006

Nadat we weer terug zijn gekomen in Miri (we konden in Bario gelukkig een terugvlucht boeken en deze ging ook nog eens op tijd; is altijd de vraag aangezien door weersomstandigheden ter plekke vluchten vaak geannuleerd worden) hebben we meteen een vlucht voor de volgende dag geboekt naar Kota Kinabalu (KK), in Sabah (nog steeds Maleisisch Borneo, alleen een andere staat). In KK gaan we naar het guesthouse dat we al hebben gereserveerd. Het blijkt er in het echt minder mooi uit te zien dan in de folder (is vaak het geval hier), dus we gaan op zoek naar iets anders. We vinden een guesthouse dat pas een paar dagen open is en er erg leuk uitziet. De mensen zijn er erg vriendelijk en 's avonds raken we aan de praat met de eigenaar, Mr. Teo, een Maleisische Chinees die al 20 jaar de wereld rondreist voor de handel. Het guesthouse wordt gerund door zijn dochter, maar hij vindt het leuk om wat mee te helpen. Hij vertelt ons dat hij ook veel zaken met Nederland doet: hij importeert kippenpoten en heeft een er een magazijn vol van. Wij kunnen haast niet geloven dat Nederland kippenpoten exporteert naar Maleisie en we worden uitgenodigd om de volgende dag een kijkje in zijn magazijn te nemen. Hij laat ons zijn kippenhandel zien en het blijkt dat hij ook ijs verhandelt (Nestle) en uien, champignons, (halal) kip- en viskoekjes, aardappels en nog veel meer uit Denemarken, Belgie, China en India importeert. Een manusje van alles! De rest van de dag worden we door Mr. Teo op sleeptouw genomen. Eerst bezoeken we een Chinese Pagoda met een prachtig uitzicht. Daarna neemt hij ons mee naar een markt, waar allerlei lokale groeten en fruit worden verhandeld en waar Rieneke wat tabaksblad met Beetlenut probeert. Niet bepaald een aanrader (heel erg bitter en je krijgt er rode tanden van... gelukkig tijdelijk als je maar 10 seconden kauwt). De tocht gaat verder naar zeer luxe resort aan het strand waar we heerlijk lunchen. Als we proberen de rekening te betalen wil Mr. Teo er niks van weten, wij zijn zijn gasten. Op de terugweg naar KK stoppen we nog bij een universiteit met een mooi uitzicht over de zee. Terug in het guesthouse rusten we wat uit van de leuke dag. Op het moment dat we ’s avonds op het punt staan om te gaan eten, komt Mr. Teo ineens weer binnen, vraagt of we zover zijn en voor we het weten zitten we weer in de auto op weg naar een restaurant. Hij neemt ons mee naar een zeer goed vis restaurant buiten de stad. Hier kun je een vis, crab, garnaal, schelp, enz. uitzoeken uit een 1 van de zo’n 20 aquariums en een half uur later ligt het beest op je bord. Hoezo, verse vis?! We eten tilapia, een berg baby-tijgergarnalen en vers gemaakte viskoekjes. Het is ongelooflijk lekker! Wel voelen we ons erg bezwaard als we wederom niet mogen betalen. Op de terugreis naar KK stoppen we nog even bij een kostschool om hallo tegen Mr. Teo’s zoon te zeggen. Een enerverende dag. Als we de volgende dag willen gaan lunchen staat hij alweer klaar: ditmaal heerlijke curry in een simpel Indiaas restaurantje buiten de stad. Helaas zijn we niet erg beleefd en slaan we de specialiteit af: vissenkop curry. De overige curries smaken ons ook prima! De rekening...