Langzaam weer op weg naar het noorden

2 maart 2010 – 5 maart 2010

We verlaten de witte-dozen-camping in Sidi Ifni en rijden door een glooiend groen landschap verder naar het zuiden. Dankzij een tip uit een campinggids van onze Engelse buren in Sidi Ifni vinden we een camping in binnenland net ten noorden van Guelmim. We moeten over een hobbelig zandpad en langs een weggeslagen brug rijden om de afgelegen camping te bereiken. Het is een nogal primitieve camping (er zit zand in de leidingen vanwege de regen en er is dus tijdelijk geen stromend water; dat wordt “douchen” met flessen water), maar het is een mooie plek in de heuvels met veel groen. Helaas staat er ook veel wind, waar onze tent niet blij van wordt, maar de campingeigenaar komt met een mooie oplossing: we kunnen de tent opzetten onder een rieten omheining met dak. Perfect!

Een dag later reizen we weer terug naar het noorden. Onderweg stoppen we in een dorp waar we een fles Argan olie kopen om te gebruiken voor onze tajines. Deze heerlijk nootachtige olie is niet goedkoop, namelijk ongeveer 20 Euro per liter, maar aan een eetlepel per maaltijd heb je genoeg voor twee personen, dus je doet er als het goed is wel lang mee. Ook kopen we een paar Marokkaanse van plastic geweven kleedjes voor in de tent, we moeten qua interieur-design toch een beetje met onze tijd meegaan. Via een omweg bij Tiznit (we kunnen de juiste afslag niet vinden en rijden een stuk via de buitenwijken) rijden we naar Thagazout, een klein dorp aan de kust vijfentwintig kilometer boven Agadir (het toeristenparadijs van Marokko). Bij Agadir doen we boodschappen bij Metro (Makro), waar we een na vertoon van een paspoort een dagpasje krijgen en weer wat wijn en bier kunnen inslaan. Bij Thagazout vinden we een camping op een prachtige locatie, op een klif met uitzicht over zee. Hier relaxen we twee dagen in de zon en brengen we bezoekjes aan het leuke dorp. We drinken onze dagelijkse espresso en café au lait in kleine cafeetjes, kopen vers gemalen rundergehakt bij de slager (we moeten wel even op hem wachten, want hij is nog aan het bidden in de moskee) en zien hoe de vissers hun vangst binnenhalen en ter plekke verkopen. Ook slaan we weer een hele berg groenten in die we diezelfde dag nog klaarmaken op onze Smokey Joe (onze Franse kettingrokende en door zon aangebrande buurman dient wel een klacht in over het Smokey gedeelte van dit grillfestijn). Verder maken we vanaf de camping een uitstapje richting watervallen in het binnenland. Bij vertrek rijden we helaas een deel van de bodemplaat van de auto aan stukken, even een stenen paaltje over het hoofd gezien... Het paaltje schuurt eerst onder de auto door bij het rechtervoorwiel en blijft vervolgens vastzitten. Het geluid dat dit maakt is blijkbaar goed te horen, want ineens hebben de franse witte-dozenbezitters een reden om hun camper en tv-toestel te verlaten en massaal naar buiten te komen om te kijken wat er aan de hand is. Sommige van hen geven een aantal zeer nutteloze tips (“dit is levensgevaarlijk, je moet een takelwagen laten komen”), maar een iets praktischer ingestelde meneer biedt ons zijn schep aan en we kunnen het paaltje uitgraven en de schade enigszins inspecteren. Behalve een paar flinke gaten in de bodemplaat lijkt er verder niks vitaals te zijn beschadigd en er druppelt ook niks, dus we besluiten om maar gewoon te doen alsof er niks is gebeurd. We rijden vervolgens zonder problemen naar het waterval gebied. Helaas bereiken we de watervallen uiteindelijk niet vanwege de steeds slechter wordende weg, maar het is wel een mooie tocht door de bergen en langs een wildstromende rivier. Op de terugweg stoppen we in een dorpje voor een lekker bakkie koffie met versgebakken kokoskoekjes.

6 maart 2010 – 7 maart 2010

We pakken de tent net voor een stortbui in en rijden van Thagazout naar een andere kustplaats, Essaouira. We bezoeken eerst de stad voordat we onze tent opzetten. Gelukkig is de zon weer gaan schijnen. Het is een heel gemoedelijke (wel wat toeristische) plaats, een beetje Mediterraan met witte huizen, kleine straatjes, gezellige pleinen en een levendige vissershaven. We doen boodschappen op de markt voor een tajine (rozijnen, amandelen, ui en een kalkoenpoot; met saffraan en Argan olie is dit een heerlijke combi!) en bezoeken de vissershaven met zijn talrijke blauwe bootjes. Eind van de middag rijden we naar een camping aan een mooi strand in Sidi Kaouki. We kunnen de tent net op tijd voor weer hevige stortbui opzetten, maar daarna hebben we een heerlijk avondzonnetje en we kunnen nog lang buiten zitten en onder een prachtige sterrenhemel van onze tajine genieten.

Onze bejaarde Duitse buurmannen zijn wel in voor een praatje en willen weten of we niet toevallig hash voor ze hebben en van hun vrouwen krijgen we kopjes koffie, koekjes en waxinelichtjes aangeboden. Erg gezellig allemaal. De volgende dag krijgen we van hun een tip over een zondagsmarkt in een dorp veertig kilometer verderop, waar ze naast het gebruikelijke ook levende have (koeien, schapen, dromedarissen, geiten en kippen) verkopen. Dat lijkt ons wel wat en we besluiten er heen te gaan (het is toevallig zondag). Op de vraag of we voor de buurmannen nog iets mee kunnen nemen zeggen ze: hash. De markt is erg groot, heel leuk en zeer authentiek, geen toerist te bekennen. Misschien dat dat ook iets te maken heeft met de tien centimeter modder waar je doorheen moet banjeren... We trekken onze bergschoenen dus maar aan en gaan de markt verkennen. Er zijn o.a. restaurantjes onder een zeildoek, waar verse muntthee, kebabs en tajines worden geserveerd. Verder wordt alles verkocht wat je maar kunt bedenken: groenten, fruit, verse kruiden, kleding, tapijten, plastig bakken, theekannen, vierdehands schoenen, roestige spijkers, pinda's, rozijnen, olijven, brood, after shave, vis, afgehakte kippenpoten en koeienkoppen en dus ook de levende variant hiervan. Dromedarissen met een bordje “te koop” om hun nek hebben we echter niet gezien. Ook hebben we geen hash voor de Duitse buurmannen gevonden, maar 's middags op de camping komt de bakker met zijn ezeltje verse koekjes verkopen en gelukkig heeft hij ook spacecake ;-)

8 maart 2010 – 9 maart 2010

Van Sidi Kaouki nemen we de snelste route naar Marrakech, maar na ongeveer twintig kilometer is de weg waar we een dag eerder op weg naar de markt nog wel konden rijden geblokkeerd door een overstroomde rivier. Deze keer nemen we de gok niet, we kunnen niet goed inschatten hoe diep het water is, en we besluiten om te rijden via Essaouira. In Marrakech vinden we een camping aan de rand van de stad. Helaas verandert de camping een dag later in een modderpoel vanwege de regen die 's nachts valt, maar gelukkig hebben we onze plastic tapijtjes, die de modder redelijk buiten de tent houden. We gaan met een taxi de stad in. Marrakech is net als Meknes een van de koningssteden en dus een bezoek waard, maar wij vinden het eigenlijk veel te toeristisch. De talrijke straatjes in soukh herbergen hier alleen maar winkeltjes die puur op toeristen gericht zijn. Wij vinden het juist leuk om hier een beetje vanaf te wijken, maar het is lastig zoeken. We zijn bijvoorbeeld op zoek naar een koffiehuisje om ons dagelijkse shotje te halen, maar er zijn voornamelijk grote, hippe terassen waar je in plaats van 0,50 Euro 1,50 Euro voor dezelfde koffie betaalt. Uiteindelijk vinden we een piepklein zaakje waar een aardige meneer nog net een meter vrij kan maken zodat wij er bij kunnen zitten. Ook voor de lunch vinden we na even zoeken net dat ene zaakje waar vooral lokale mensen komen en we eten heerlijke gegrilde kipspiesjes met brood en linzenpuree. Kijk, daar houden we van. We besluiten vanwege het toeristische karakter (en de hierdoor toch wat opdringerige verkopers en andere figuren) om andere bezienswaardigheden in de stad uiteindelijk niet te gaan bezoeken. We hebben binnenkort nog een andere koningsstad, Fes, op ons programma staan en dat zal ook wel toeristisch zijn, maar hopelijk iets minder dan Marrakech.

10 maart 2010 - 14 maart 2010

Omdat we hebben gezien dat de weersvooruitzichten ten zuiden van de Hoge Atlas beter zijn dan ten noorden ervan, besluiten we om onze reis richting Fes via de zuidkant te maken. We hebben een deel van deze route al eerder gereden, dus we kiezen ervoor om op andere plekken een camping te zoeken en om onderweg nog een paar extra uitstapjes te maken. Van Marrakech rijden we langs een erg mooie route de Hoge Atlas over naar Ouarzazate en stoppen ongeveer dertig kilometer ten oosten hiervan bij een mooie camping vlakbij het dorp Skoura. Het uitzicht vanaf de camping is geweldig: dorre vlaktes met hier en daar een dadelpalm en in de verte bergpieken met sneeuw. Vlakbij Skoura zijn oude kashba's te zien, maar de mooiste, die ook open is voor het publiek, kunnen we helaas niet bezoeken omdat de weg ernaartoe is afgesneden door weer een erg hoog staande rivier. We bewonderen hem dus vanaf een afstand, ook erg mooi. Vanaf Skoura rijden we de route die we al eerder gereden hebben, maar we maken onderweg een uitstapje naar de Gorges du Dades. Dit is een prachtige kloof met hele bijzondere rotsformaties, verschillende kleine dorpen en grote kashba's in de oases langs de Dades rivier. De kloof eindigt met een spectaculaire klim omhoog.

We vervolgen onze rit naar Goulmima. Vlakbij de camping die we op het oog hebben worden we aangehouden door de politie. Dit is niet de eerste keer, de politiecontroles zijn hier zeer rijkelijk en voor elke scheet die je laat hebben ze wel een reden om je aan te houden. We houden ons daarom bijna altijd aan de regels, maar er gaat wel eens iets mis. Bijvoorbeeld in plaats van twee seconden maar een halve seconde stoppen bij een stopbord ook al komt er geen verkeer aan of, zoals in Goulmima, een halve meter over een doorgetrokken streep rijden om iemand in te halen, zoals iedereen hier veelvuldig doet. Normaal gesproken kom je weg met een vriendelijk goedemiddag, soms willen ze ook nog je papieren zien, maar deze keer dreigt oom agent met een boete van 400 DH (40 Euro). Dat gaan we dus mooi niet betalen en dat zeggen we ze ook. Remco moet de auto uit komen om een beetje te babbelen. Al snel wordt het de agenten duidelijk dat we niet van plan zijn om ook maar een cent te gaan betalen voor deze zogenaamde overtreding en ze zakken al snel met hun bedrag naar 200 DH, vervolgens naar een pakje sigaretten en als duidelijk wordt dat ze ook daar naar kunnen fluiten is een ander “kadootje” ook goed (een fles whiskey waarschijnlijk). Remco geeft geen krimp en na een kwartier onderhandelen, waarin het de agenten duidelijk wordt dat ze met ons niet verder komen, kunnen we doorrijden zonder iets te betalen of te geven. Om geen gezichtsverlies te lijden wordt er wel nog een klein babbeltje met Rieneke gemaakt over de familie en de neefjes in Nederland die bij FC Alkmaar voetballen, waarna we vriendelijk gedag worden gezegd.

Goulmima is een leuke plaats waar we o.a. door de oude ksar (ommuurd dorp) lopen. Op de camping hebben we een ezeltje bij de tent, erg gezellig. Je hoort trouwens de hele dag door ezeltjes balken, waar je ook bent in Marokko, heel leuk.

15 maart 2010 – 17 maart 2010

Van Goulmima rijden we weer de Hoge Atlas over naar het noorden, waar het weer inmiddels opgeklaard is. We vinden een camping bij Azrou, een plaatsje op 1400 meter hoogte. De camping is door een Arabische oliesjeik gebouwd en is onderdeel van een liefdadigheidsproject. De sjeik heeft vijf miljoen Euro gedoneerd voor het opzetten van een ouden van dagen huis, een hotel, een winkelcentrum en een opvanghuis en school voor gehandicapten en wezen. Er is dus ook een camping en vanwege de liefdadigheid is deze gratis. Ook wordt er stokbrood uitgedeeld en we kunnen voor nop elektriciteit, internet en de wasmachine gebruiken. Wauw! We bezoeken Azrou, een heel gezellig stadje met een leuke soukh en vriendelijke mensen. We drinken weer heerlijke koffie (deze keer met verse tompoucen) en kopen een sinaasappelpers om de kilo's sinaasappels die we hier verorberen ook eens in een andere vorm te kunnen nuttigen. We besluiten om nog naar een ander plaatsje in de buurt te rijden, Ifrane (een “ski” dorp met twee pistes van allebei ongeveer 500 meter lang ;-)), maar dit is een beetje een vreemd dorp met Europees ogende huizen en appartementencomplexen. Alleen de afbladderende verf en de vele tapijten die buiten te luchten hangen herinneren je eraan dat je in Marokko bent. Verder genieten we in het zonnetje op de camping en brainstormen volop over wat we gaan doen als we weer in Nederland zijn. We hebben namelijk een heleboel ideeën maar daarover later meer!

PS. omdat we bij waarbenjij.nu inmiddels door onze termijn van het plaatsen van aangekochte fotoruimte heen zijn en we voor de laatste weken dat we nog op pad zijn geen nieuwe ruimte meer gaan bijkopen, kunnen we nog maar tien foto's plaatsen. Vandaar deze keer dus niet de hoeveelheid foto's die jullie gewend zijn. In de banner bovenaan kunnen jullie, weliswqaar in het klein, nog een paar extra plaatjes zien, van links naar rechts: “Thagazout”, “Skoura”, “wasplek in de rivier bij Goulmima”, “kashba met uitzicht op grillige rotsen in Gorges du Dades”, “zonsondergang gezien vanaf camping van sjeik”.