Tempels en Rasta's

25 - 28 december 2008

Na 2 dagen in Panajachel te hebben gezeten, waar we een beetje hebben rondgelopen en kerst hebben ‘gevierd’ (kerstdiner met lasagne voor Rieneke, hmmmm!), reizen we samen met Judy en Hidde verder met de chickenbus naar Antigua. De reis is weer een belevenis op zich. In eerste instantie verloopt hij minder soepel, want we zijn nog steeds erg verkouden en daar heeft vooral Remco veel last van. Door de hoogteverschillen onderweg krijgt hij enorme pijn in zijn hoofd. Zelfdiagnose luidt dan ook: voorhoofdsholteontsteking. Zodra we weer wat lager zijn verdwijnt de pijn gelukkig. Het tweede deel van de reis zitten we na een overstap in een overvolle chickenbus, waar we ons in het gangpad van 40 cm breed en tussen nog 20 andere mensen staande proberen te houden, wat een kunst op zich is. De kaartjesknipper moet er zo nu en dan ook nog langs. Na ongeveer 3 uur komen we aan op het busstation van Antigua, wat geweldig is, want hier staan alleen maar felgekleurde chickenbussen opgesteld in een lange rij, een erg mooi gezicht!

Antigua is een erg mooie, oude stad. Geen vuil op straat of half afgebouwde gebouwen. Wel veel kleurrijke huizen met rode daken, oude kerkjes, een grote markt, straten met keien en heel veel winkeltjes en restaurantjes. Het is hier dan ook erg toeristisch, maar het blijft leuk om door het stadje rond te dwalen. Dat doen we dan ook drie dagen lang. Een van de eerste dingen die op het programma staat is het kopen van medicijnen om de voorhoofdsholteontsteking van Remco te lijf te gaan. Dat gaat hier net even anders dan in Nederland. Hier loop je gewoon de eerste de beste apotheek in, legt met handen en voeten (en een woordenboek) uit wat er mankeert, onderwijl wijzend naar het voorhoofd (ze denken vast dat onze ziekte is dat we gek zijn) en de apotheker trekt een strip antibiotica uit de kast die je voor 2 Euro mee mag meenemen. Dat doen we dan ook en na 3 dagen slikken is de ontsteking verdwenen. Verder drinken we heerlijke koffie (is alweer een tijdje geleden), spelen op het dakterras van ons hostel een potje scrabble met Judy en Hidde (met woorden die we af en toe niet helemaal begrijpen - sneutjes, ooit van gehoord? wie het raadt mag het zeggen - maar de zelfbedachte regels staan het toe ;-), luieren we een beetje en gaan we een avondje op stap met zijn zessen (Laura en Ruud zijn ook weer aangehaakt) in een cafeetje om de hoek. Eigenlijk hadden we ook nog een lavaspugende vulkaan willen beklimmen, maar omdat we ons allebei niet bepaald fit voelen laten we dat schieten. Misschien krijgen we nog een nieuwe kans in Costa Rica.

29 - 30 december 2008

Na een paar dagen Antigua nemen we een shuttle busje naar Lanquin, in het midden van Guatemala. De tocht duurt ongeveer 7 uur, maar dat wordt bij aankomst dubbel en dwars beloond. Het dorpje ligt erg afgelegen, ongeveer een uur rijden vanaf de verharde weg verder de bergen in en het is hier erg mooi. We hebben diezelfde ochtend al een hutje gereserveerd bij El Retiro Lodge, een supermooie locatie aan een rivier waar het heel groen en rustig is, 's ochtends wordt je hier wakker van de vogelgeluiden. We maken in de omgeving een mooie wandeltocht naar de limestone formaties van Semuc Champey. Om er te komen gaan we met een pick-up truck een uur verder de bergen in over onverharde wegen. Geweldig! In Semuc is het ook weer erg mooi: groenblauwe waterpoelen met kleine watervalletjes naar weer volgende poelen. Onder deze poelen bevindt zich de limestone, waaronder ook weer water stroomt. Remco neemt een duik in het water (Rieneke is nog te verkouden en hoest haar longen uit haar lijf, dus die houdt het bij het maken van foto's) en we klimmen de berg op om het adembenemende uitzicht op de poelen te zien. Na een wandeling van 2 uur besluiten we maar weer eens een pick-up of busje terug te zoeken. We hebben geluk, want bij de uitgang komt vrijwel meteen een busje aangereden dat de goede kant op gaat, zeggen ze. Na ongeveer een half uur rijden herkennen we de weg nog niet echt en stop de bus in een klein dorpje. Iedereen stapt uit en kijkt naar de voorkant van de bus: lekke band! Midden op de berg wordt het gereedschap tevoorschijn gehaald en beginnen de buschauffeur en de kaartjesknipper de bus op te krikken. De bus heeft aan de achterkant dubbele banden, erg handig als je geen reservewiel bij je hebt. De mannen schroeven 1 van de banden los en zetten hem aan de voorkant. De zware passagiers wordt daarna vriendelijk verzocht om zoveel mogelijk rechts in de bus te gaan zitten, aangezien de linkerachterkant het met 1 band minder moet stellen. Na ongeveer een kwartier rijden we weer verder, de kant op waar we vandaan kwamen. Na een half uur zijn we weer op het punt waar we zijn ingestapt... Nou ja, hebben we wel weer een avontuur meegemaakt! Vervolgens rijdt de bus wel de goede kant op. Op een gegeven moment komen we achter een vrachtwagen terecht. Aangezien de bergweg nogal smal is kunnen we hem niet inhalen, dus we sukkelen er een beetje achteraan. Op een stuk waar de berg erg stijl omhoog gaat wachten we even beneden totdat de vrachtwagen bovenaan is, dit gaat namelijk nogal moeizaam. Het heeft net geregend en de weg is erg glad. Op de achterkant van de wagen staat een man te springen om de wagen meer grip op de weg te laten krijgen zodat hij beter naar boven kom. Maar het mag niet baten, halverwege de helling gaat de vrachtwagen niet verder. De wagen rijdt dus maar weer achteruit weer naar beneden en de mannen uit onze bus, waaronder Remco, worden opgetrommeld om achterop de vrachtwagen plaats te nemen. Na een flinke aanloop van de wagen en veel gesping van een stuk of 6 zware jongens lukt het de vrachtwagen om boven te komen. We worden vriendelijk bedankt en de bus brengt ons daarna zonder verder oponthoud naar Lanquin terug.

31 december 2008 - 2 januari 2009

Op oudjaarsdag reizen we naar Flores in het noordoosten, waar we oud en nieuw vieren met een hele groep andere toeristen. Eerst gaan we gezellig ergens uit eten en daarna lopen we naar het dorpsplein, waar een band zal spelen. Helaas hebben ze bedacht dat het eerste optreden pas om 1:30 uur zal zijn... Maar goed, het is evengoed gezellig, we drinken lekker een biertje en genieten om 1 uur (... om 0:00 was er een nachtmis in de kerk op het plein, dus moest het stil zijn) van prachtig vuurwerk. We hoopten dat het lange wachten op de band beloond zou worden, maar helaas, het is prut. We houden het dus maar voor gezien en gaan slapen. De volgende dag lopen we wat rond in de buurt en langs het water (Flores is een schiereilandje in een meer) en weer een dag later bezoeken we de ruines van de Maya tempels van Tikal, in de jungle. Het is mooi, vooral het uitzicht vanaf een van de tempels en de beesten (wasbeertjes, apen en een heuse quetzal, de moeilijk te spotten nationale vogel van Guatemala), maar het haalt het wat ons betreft niet bij Angkor Wat in Cambodja. Maar evengoed erg leuk om gezien te hebben.

3 januari 2009 - 9 januari 2009

Omdat we zin hebben in zon, zee en strand (en Remco in duiken ;-) besluiten we om met Judy en Hidde mee naar Belize te reizen. De reis verloopt soepel, maar eenmaal bij de grens aangekomen begint de ellende. Er staat een enorme rij om je stempel te krijgen om Guatemala uit te komen en er wordt om ons heen al gesuggereerd dat toeristen om een 'exitfee' wordt gevraagd. Dat is natuurlijk de grootste oplichterij, want iedereen zou zonder te betalen gewoon het land moeten kunnen verlaten. Wij besluiten dan ook om onze poot stijf te houden en niks te betalen. Na een uur in de rij te hebben gestaan zijn we aan de beurt. We krijgen onze stempels en vervolgens wordt de hand opgehouden, of we even willen dokken. Dit weigeren we en na enig hoofdschudden worden we verzocht om via een zij-uitgang met een andere meneer mee te gaan, die inmiddels onze paspoorten heeft. Dit doen we braaf. In een kantoortje steekt de man een vrolijk verhaal in het Spaans tegen ons af, hij vraagt ons vanalles (waar we vandaan komen enz.) en wij beginnen over Johan Cruijf en Marco van Basten Een paar minuten later krijgen na een vriendelijke handdruk onze paspoorten terug en moeten we via de achterkant het pand verlaten, zodat andere toeristen ons niet kunnen zien en dus niet weten dat er niks ernstigs met je gebeurt in dat kamertje. Pure afschrikkerij dus. Vervolgens weer een uur in de rij om Belize in te komen, waar een redelijk chagrijnige official ons een stempel geeft. Helaas hebben een paar mensen uit onze groep, die ook hun poot stijf hebben gehouden bij de exit van Guatemala en niet betaald hebben, geen exit stempel gekregen en ze worden door de chagrijn teruggestuurd naar de rij van Guatemala... Gelukkig schiet de buschauffeur, die het lange wachten zat is, te hulp en nog een half uur later kunnen we dan eindelijk onze reis vervolgen richting Belize City. Vanaf daar nemen we de watertaxi naar het eiland Caye Caulker, waar we na enig zoeken (alles zit hier vol en er is weinig budget accomodatie) een geweldige guesthouse vinden aan de zee. Er heerst op het eiland een leuk Caribisch sfeertje, het zit vol met Rastafari's die fan zijn van Bob Marley en iedereen roept dat je het vooral langzaam aan moet doen. We passen ons dus maar aan en de eerste dagen relaxen we wat en vieren we samen met Judy en Hidde en Marieke en Han, die hier op huwelijksreis zijn, onder het genot van een paar lekkere zelfgemaakte Pina Coladas, Remco's verjaardag. Remco gaat twee dagen duiken, waaronder in de Blue Hole, een ronde grot waarvan het dak is ingestort en Rieneke ligt heerlijk aan het water of in de hangmat onder de palmbomen (dit bericht wordt vanuit die positie geschreven). Vanavond hebben we we een heerlijke zelfgeorganiseeerde BBQ met de mensenn uit ons Guesthouse, waarbij we o.a. versgevangen vis, voor onze ogen schoongemaakt, gaan klaarmaken. Kortom, we houden het hier nog wel een paar dagen vol!