Zon, zee, strand, palmbomen en tempels

1 december 2005

Het eiland Phu Quoc hebben we niet gehaald… Onze ervaring in de Mekong Delta van Vietnam was niet bepaald denderend. Het begon al met ons besluit om op eigen houtje met het openbaar vervoer te gaan. We waren nog niet op het busstation of we hadden alweer te maken met een zeer onvriendelijke vrouw die het reilen en zeilen in de bus regelde (Rieneke noemt dit soort figuren inmiddels de BusBitchen, m/v). Ze liep ontzettend moeilijk te doen over onze bagage en waar iedereen wel of niet moest zitten. Eerst moesten we behoorlijk bijbetalen voor de bagage, terwijl overige passagiers zakken rijst mee mochten nemen waar een dorp een jaar van kon eten. Wij waren het daar natuurlijk niet mee eens en we vonden het geen enkel probleem dat de tassen op het dak geplaatst werden (dat waren ze inmiddels wel gewend) wat schijnbaar wel mocht. Echter, toen Rieneke d’r tas eenmaal op het dak lag moest die er van de BB, uiteraard zonder opgaaf van reden, weer van af. Uiteindelijk na enige discussie konden de tassen toch (gratis) mee in de bus. We waren tijdens de discussies bijna uitgestapt, maar het vooruitzicht om lekker ergens rustig te kunnen bijkomen in de Mekong Delta en daarna op Phu Quoc maakte dat we toch bleven zitten. Alweer een slecht besluit. Het stadje waar we naartoe gingen, Ben Tre, zou volgens de informatie die wij hadden lekker rustig zijn, een mooie stopover in de Mekong Delta waar je de sfeer en het relaxte ritme van het dagelijkse leven in de Delta kon proeven. Nou, daar hebben wij niks van gemerkt. Het gebied had meer weg van de Botlek en het stadje was ook niet echt denderend. Weer erg druk, veel brommers, rommel, niks idyllisch aan en daar hadden we toch een beetje op gehoopt gezien onze ervaringen in de prachtige Mekong Delta van Laos. Na nog een kleine verkenning van het stadje, want tja, je bent er nou eenmaal toch, besluiten we dan ook om de volgende dag meteen weer terug te reizen naar Saigon en vandaar een dag later direct naar Cambodja te gaan. Ons beste besluit van die dag! We hebben het geprobeerd, maar helaas viel Vietnam ons teveel tegen om nog langer te blijven. Het weer heeft natuurlijk ook niet echt meegewerkt, als het minder had geregend hadden we meer van de omgeving kunnen zien en hadden we waarschijnlijk ontdekt dat Vietnam meer te bieden heeft dan volle, drukke, rommelige stadjes, maar die plekken zijn nu helaas (op uitzonderingen zoals Halong Bay na natuurlijk!) voor het grootste gedeelte aan ons voorbij gegaan. Plus de vele onvriendelijke mensen die we tegen zijn gekomen, alles bij elkaar genomen willen we nog maar 1 ding: weg! Dus geen tropisch eiland in Vietnam, we zoeken in Cambodja wel een strand op. De busreis naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja, verliep soepel en al na 10 minuten over de grens weten we dat we een hele goeie keus hebben gemaakt. Geen gezeik in de bus en een werkelijk waar prachtige natuur! Minder zooi, veel minder brommers en bijna geen getoeter (wat een rust ineens!!!), minder/geen electriciteitsmasten overal waar je kijkt, wel veel kokos- en suikerpalmen, houten en rieten huizen en alleen maar vriendelijke en lachende mensen. Wat een verademing!

2 december 2005

Vandaag gaan we in Phnom Penh naar het Tuol Sleng Torture museum. Dit was ten tijde van Pol Pot een gevangenis, waar de gruwelijkste manieren werden gebruikt om mensen te ondervragen en te martelen. Over een periode van 5 jaar hebben hier zo’n 12.000 mensen gevangen gezeten waarvan er minder dan een dozijn het hebben overleefd... Zeer indrukwekkend. Belangrijk om enigszins te kunnen begrijpen wat deze mensen zo’n 20 jaar geleden hebben meegemaakt.

3-8 december 2005

En nu dan toch eindelijk: zon, zee, strand! We zijn in Sihanoukville, we hebben mooi weer en we doen weinig, behalve luieren, lezen, zonnebaden en lekker eten en drinken bij een van de vele leuke strandbarretjes. Heerlijk! Remco heeft ook nog een dagje gedoken, wat wel aardig was maar niet spectaculair (slecht zicht, 2-3 meter), dus hij had zich er al snel bij neergelegd dat lekker niks doen en met een boek (ja, hij is aan het lezen geslagen!) op het strand liggen ook erg fijn is. Ook erg fijn om een paar dagen langer op 1 plek te zitten na al dat reizen, dus we blijven wat langer dan eigenlijk gepland (voor zover je hier van een planning kunt spreken). Uiteindelijk hebben we ons vertrek 3 keer uitgesteld...

9 december 2005

We zijn weer in Phnom Penh (we hebben ons met enige moeite losgerukt van onze strandbedjes). We maken een mooie wandeling aan de rand van de stad, waar we door (soms hele arme) buurten en langs huizen aan de spoorbaan lopen en waar de mensen ons allemaal heel vriendelijk en lachend gedag zeggen. Soms krijgen we de indruk dat hoe armer de mensen zijn, des te vriendelijker ze zijn. Erg leuk om het gewone, dagelijkse leven van de mensen van wat dichterbij te zien. ’s Avonds bellen via een internettelefoon naar Marjan (mama Bood), want die is jarig vandaag! Helaas horen we dat ze bronchitis heeft, zal wel iets te maken hebben met het ellendige weer dat jullie daar in Nederland hebben. Maar ze heeft nog een maand om uit te zieken, voordat de papas en de mamas in 2 shifts naar Phuket afreizen. Daar kijken we erg naar uit!

10-15 december 2005

Onze laatste bestemming in Cambodja is Siem Reap om de beroemde tempels van Angkor te bezoeken. We reizen er met de “toeristen” bus (we waren de enige toeristen) naartoe, wat weer erg soepel verloopt zoals alle busreizen tot nu toe in Cambodja. We weten nog niet hoeveel dagen we de tempels willen bekijken. Sommige mensen zweren bij een week, andere minder tempelverslaafde mensen vinden een dag meer dan genoeg. Uiteindelijk wordt onze keuze bepaald door bacterien. Remco wordt geveld door zware buikkrampen, waar hij twee dagen later nog steeds spierpijn van heeft. Rieneke krijgt een fikse verkoudheid en niest er op los (als je binnenkort de tempels gaat bezoeken, pas op voor plaatselijke gladheid!). We gaan uiteindelijk 1,5 dag, wat we achteraf wel voldoende vinden. Ontzettend mooi en indrukwekkend! De eerste dag gaan we aan het eind van de middag, met zondsondergang. De volgende dag gaan we de tempels al wandelend bekijken, wat zeer pittig was (onze route besloeg zo’n 25 km), zeker gezien onze gezondheidstoestand, maar het was het waard! Sommige tempels zijn ontzettend groot en zijn opgebouwd uit enorme massieve blokken steen, je vraagt je af hoe ze die kolossen hebben kunnen bouwen in die tijd (10e-12e eeuw ongeveer). En hoog (tot 65 meter) met erg steile trappen met hoge en smalle treden. Om te beklimmen niet bepaald gemakkelijk, vooral niet voor mensen met hoogtevrees (Rieneke...). Maar ze heeft het wel gedaan, onder luid gejoel van een paar Cambodjanen beneden (ze zouden zelf eens die trap op moeten gaan, dan lachen ze wel anders). Hier en daar zijn de tempels nog overwoekerd door de jungle en groeien er hele bomen op en dwars doorheen. Een aantal tempels zijn nog zeer goed in tact, zoals Angkor Wat, de grootste en meest bekende. Het is natuurlijk wel erg toeristisch, maar zeker iets wat je moet zien als je ook maar enigszins in de buurt van Cambodja bent. Onze laatste dag in Siem Reap wandelen we nog een stuk in de omgeving (weer erg mooi!), maar verder doen we het rustig aan. Beetje luieren bij een zwembad en herstellen van onze bacterien met de vermoeide benen languit gestrekt! Morgen: op naar Thailand. Deze laatste busrit zal waarschijnlijk de minst prettige zijn, want de weg naar de grens is niet geasfalteerd en er kunnen kuilen zo groot als golfbunkers in zitten (de kenners weten dat het erg moeilijk kan zijn om hier weer uit te komen). In de slechtste tijd (regenseizoen, loopt tot eind november) doet de bus er op dit stuk soms 12 uur over (100 km! Nee niet per uur!). Ze hebben ons verteld dat de weg nu een stuk beter is. Ook hebben we in recente reisverslagen van andere reizigers gelezen dat de rit zo’n 5-6 uur duurt, dus hier hopen we dan maar op! Ach, over 3 dagen liggen we alweer met onze luie reet op het strand van Phuket en dat voor 5 weken lang (tenminste, Rieneke; Remco moet nog enige inspanning leveren onder water tijdens zijn Dive Master opleiding). We kijken er wel naar uit om langer op 1 plek te zitten, dus we hebben er zin in!