Terugreizen richting Mexico

5 april 2009 – 11 april 2009

Vanaf Ocotal (Nicaragua) reizen we in een keer door naar Comoyagua in Honduras. Het is een aardig plaatsje, maar wij komen op Palmzondag aan en deze zondag is hier extra speciaal vanwege de aankomende Semana Santa (week voor Pasen die in Centraal Amerika uitbundig gevierd wordt). Bijna alle winkels en restaurantjes zijn dicht en de stad is bijna uitgestorven. Gelukkig is er op het Plaza Central wel het een en ander open en we drinken een heerlijke espresso op een terrasje. We raken aan de praat met een halve Nederlander die geen Nederlands spreekt maar plat Amerikaans met een dubbele tong (hij drinkt geen espresso maar margarita's). Hij vertelt dat er komende vrijdag (Goede Vrijdag) een groot feest is in de stad, dat we absoluut bij moeten wonen. Helaas hebben wij geen tijd om daar op te wachten. We willen namelijk de volgende dag verder reizen om over een paar dagen op Utila, een eiland in het noorden van Honduras, te kunnen zijn. Als we nu niet weg gaan hebben we veel minder tijd om daar te verblijven, want over een paar weken vliegen we alweer terug naar Nederland. Jammer, maar hopelijk krijgen we op andere plekken ook nog het een en ander mee van de Semana Santa.

De volgende dag reizen we dus verder. We willen een paar dagen aan een meer verblijven bij een hostel waar ook een brouwerij bij zit. Dit lijkt ons wel wat. We hebben twee keer geprobeerd via internet te reserveren, maar krijgen geen reactie, dus we besluiten te bellen om te vragen of er een plekje vrij is. Het meer is namelijk redelijk lastig te bereiken en er zitten niet veel andere betaalbare accommodaties, dus we willen niet voor niks naar de brouwerij reizen. Aan de telefoon verzekert de eigenaar ons er van dat er vast en zeker een kamer beschikbaar is, dus we gaan ervoor. Helaas... Na van de ene bus in de andere gesprongen te zijn komen we na ongeveer 5 uur bij de brouwerij aan, maar er is geen kamer beschikbaar. Lekker dan! We kunnen wel kamperen, wordt ons verteld. Moeten we alleen nog iemand een tent laten weven. Na veel gedoe en woorden over en weer, want wij zijn behoorlijk pissed, zit er niks anders op dan weer te vertrekken en naar het eerste het beste dorp verderop te gaan (Pena Blanca) om daar te overnachten. En eigenlijk is dit nog best leuk! De rit er naartoe is erg grappig. We worden opgepikt door een man met een tuk-tuk die ons voor een prikkie naar het dorp wil brengen. Hij heeft keiharde muziek aan staan (gezellige Latijnse deuntjes) en praat honderduit. Onderweg komen we langs een kraampje waar ze limonade verkopen en hij stopt om een praatje te maken en drie zakjes limonade te kopen, een voor hemzelf en twee voor de politieagenten die achter ons aan rijden. Afijn, na een ritje van een kwartier komen we aan in het dorp en na enig zoeken en rondvragen worden we naar een hotelletje gebracht bij een familie, in een wijk met kleine huizen en zandweggetjes aan de rand van het dorp. We zitten hier echt tussen de lokale bevolking, erg leuk. We besluiten dat we wel een biertje verdiend hebben na deze lange reisdag, ook al is het dan geen vers gebrouwen biertje van de brouwerij.

Een dag later nemen we de bus richting La Ceiba in het noorden. Het landschap is op grote delen van deze rit niet echt inspirerend... Heel veel bomen zijn gekapt, dus er zijn erg veel kale stukken land en ook zien we veel palmolieplantages, wat nogal saai en deprimerend is (want hiervoor worden al die bomen onder andere gekapt). Het is weer een erg lange rit, dus we zijn erg blij dat we bij aankomst in La Ceiba heel snel een hostel gevonden hebben waar zowaar nog een kamer beschikbaar is tegen een redelijke prijs. Mazzel, want vanwege de feestweek zit het op veel plekken vol of de prijzen zijn verdubbeld. We kunnen hier maar een nachtje blijven, maar dat is prima, want we willen de volgende dag naar Utila, een eiland voor de kust, reizen. Als we dit vertellen aan de jongen achter de balie, volgt voor ons de volgende tegenvaller... Hij vertelt dat vanwege de Semana Santa het eiland deze week overvol is en dat ook daar de prijzen een stuk hoger zijn... De kans dat we nog een betaalbare accommodatie kunnen vinden of überhaupt accommodatie is dus klein. Remco stuurt diezelfde avond ongeveer 20 hostels een email met de vraag of er beschikbaarheid is, maar we krijgen of helemaal geen reactie, of een reactie dat het vol zit, of er zijn beschikbare kamers voor 195 USD per persoon per nacht (daar zit dan wel eten en drinken bij, joehoe!). Dat wordt dus niks. We voelen er niet veel voor om maar op de gok af te reizen, dus we besluiten om de volgende dag een kamer ergens anders te zoeken om de feestweek uit te zitten en pas op zondag naar Utila af te reizen, als de rust weer een beetje terug is gekeerd.

We blijven uiteindelijk vier dagen in La Ceiba, wat niet eens zo heel vervelend is. We verkennen de stad een beetje en gaan een dagje naar het strand, waar veel vakantievierende Hondurezen een plekje in het zand of aan de bar hebben gevonden. We hebben een hotelkamer met airco en TV, dus we kunnen daar heerlijk relaxen, filmpjes kijken en boeken lezen. Helaas wordt in La Ceiba de Semana Santa niet echt gevierd, dus we krijgen niet veel mee van de feestelijkheden. Achteraf gezien hadden we dus best in Comoyagua kunnen blijven voor het grote feest op Goede Vrijdag...

12 april 2009 – 16 april 2009

Eindelijk dan, naar Utila! De overtocht van een uur verloopt soepel en eenmaal op het eiland lopen we vrijwel direct naar een accommodatie die we al via internet hebben bekeken. Ze hebben hier nog een kamer beschikbaar en er is een duikschool bij (zoals bij bijna alle accommodaties hier), dus dat is mooi, want Remco wil een paar dagen gaan duiken. De kamer is niet echt inspirerend (een bed en een ventilator), maar het kan er mee door. Na een frisse douche (jaja, we hebben nog steeds bijna altijd koud water) besluiten we het plaatsje een beetje te verkennen. Een paar honderd meter van ons hotel lopen we langs een andere accommodatie die er eigenlijk ook wel heel erg leuk uit ziet, maar wel een beetje duurder. We besluiten toch eens te informeren en wonder boven wonder valt het met de prijs eigenlijk heel erg mee. De kamer is 7 USD duurder (na onderhandelen) dan de kamer die we nu hebben, maar daar krijg je wel airco en warm water voor terug en de kamer is veel schoner. Het duiken is hier bovendien goedkoper, dus dat compenseert de duurdere kamer. Verder is hier een groot binnenterrein met wit zand, hangmatten en picknicktafels. Het ziet er supermooi uit allemaal! Maar ja, we hebben al een kamer ergens anders... Na even wikken en wegen besluiten we een paar uurtjes later toch maar een beetje brutaal te zijn en uit te checken bij de andere accommodatie (we hebben nog niet betaald). Gelukkig vinden ze het daar geen enkel probleem (voor jou tien anderen waarschijnlijk) en we checken in in de kamer met airco en de heerlijkste warme douche die we in tijden hebben gehad.

Utila is een leuk en gezellig eiland. Het is niet bepaald een tropisch paradijs (het ontbreekt er een beetje aan stranden en het is enorm volgebouwd met hotelletjes, bars en restaurants), maar het heeft wel wat. Remco gaat een paar dagen duiken, wat erg mooi is. Helaas ziet hij geen Whale Sharks, waar hij wel een beetje op gehoopt had aangezien het nu het seizoen is waarin ze in de wateren rondom Utila zitten. Rieneke maakt goed gebruik van het zonnedek boven het water. Ook vieren we nog de verjaardag van Rieneke, wat erg gezellig is. Er is die avond en barbecue bij het hostel en daarna gaan we met nog een paar lui stappen in een van de bars. Na veel rum/tequila/wodka mixjes gaat om 1:00 uur ons licht uit en we doen onze ogen pas weer open om 15:00 uur de volgende dag... Tsja, zal wel te maken hebben met de rustgevende, koele airco kamer. Of toch niet...

17 april 2009 – 19 april 2009

Vandaag begint onze marathon etappe richting Mexico, waar we over een paar dagen willen zijn. Het is even doorbijten, want het betekent een paar dagen om 5 uur (of eerder...) opstaan en veel uren in de bus zitten, maar dat hoort helaas ook zo nu en dan bij het reizen. Het eerste stuk reizen we van Utila naar Copan Ruinas, vlakbij de grens met Guatemala. Hier zijn we al eerder geweest dus we kennen het stadje en we slapen bij hetzelfde hotel als de vorige keer. De volgende dag weer vroeg op voor de rit naar Antigua, Guatemala. Ook hier zijn we al geweest. Het is wel leuk om na vier maanden weer terug te zijn op deze bekende plakjes. Eigenlijk wilden we het volgende stuk richting Mexico in nog twee dagen doen, maar we kunnen in Antigua een shuttle busje regelen voor niet al te veel geld, dat ons in een keer naar de uiteindelijke plek van bestemming in Mexico (San Cristobal de las Casas) kan brengen. En of je nou zes uur of elf uur in een bus zit, het is allebei lang, dus we besluiten om met het shuttle busje te gaan. Een goede keuze, want het is een soepele tocht, op weer wat gebruikelijk geharrewar bij de grens met Guatemala na. Deze keer gaat het om een stempel die Rieneke niet gekregen zou hebben bij het eerder oversteken van de grens, waardoor ze nu geen stempel krijgt om het land uit te gaan, behalve als we betalen (hoe kan het ook anders). Nou, dan maar geen stempel, we gaan toch niet meer terug en in Mexico doen ze niet moeilijk over een stempeltje meer of minder van het land waar je vandaan komt. Na nog een paar uurtjes komen we moe, maar wel blij dat we de rit op een dag hebben gedaan, aan in San Cristobal.

20 april 2009 – 22 april 2009

San Cristobal is een erg mooi plaatsje. Het staat tjokvol mooie koloniale pandjes, pleinen en kerkjes en er zijn heel veel leuke restaurantjes. Het ligt hoog in de bergen (2200 meter), waardoor het hier wel een stuk koeler is dan we gewend zijn (als het bewolkt is slechts 16-18 graden, in de zon ongeveer 21-25 graden. Brrrr). We trekken dus onze lange broeken en lange mouwen maar weer eens aan en slaan een sjaal om. Kunnen we alvast wennen aan het Nederlandse klimaat, waar we over een paar weken ook aan moeten geloven. Helaas werkt onze gezondheid niet helemaal mee, want we zijn allebei verkouden, dus meer dan een beetje door het stadje slenteren en eten bij stalletjes doen we niet. Maar het stadje leent zich daar prima voor! Wel brengen we nog een bezoek aan de kapper. Remco heeft nodig een nieuwe coupe nodig, want de laatste keer dat hij geknipt is was in Pavones en dat was nou niet de allerprofessioneelste 'kapster'... De betreffende dame was een backpacker uit ons hostel en ze had die dag haar eigen haar geknipt en Remco dacht: dan kan ze mijn haar ook wel even doen. Dat was misschien ook wel zo geweest, ware het niet dan ten tijde van de knipbeurt de kapster zo stoned als een garnaal was en onder het knippen een vurig betoog hield over het wel en wee van Britney Spears waarbij ze wild met de schaar in het rond zwaaide... Het eindresultaat was na veel bijschaven niet eens zo slecht, maar nu, na anderhalve maand, beginnen de onvolkomenheden toch iets zichtbaarder te worden ;-) Rieneke is in de afgelopen vijf maanden helemaal nog niet naar de kapper geweest en is inmiddels in het bezit van een mooie bos stro. Ook bij haar kan een knipbeurt dus geen kwaad. We vinden een goedkope kapsalon (nog geen 2 Euro per knipbeurt), dat klinkt ons goed in de oren. Rieneke is het eerst aan de beurt en probeert in haar beste Spaans en met wat gebaren duidelijk te maken dat ze hetzelfde model wil behouden en dat alleen de puntjes bijgeknipt hoeven te worden. Zo gezegd zo gedaan, de kapster gaat aan de slag. De eerste tien minuten worden besteed aan haren wassen. De volgende tien aan haren kammen en analyseren wat er gedaan moet worden. Deze analyse werpt blijkbaar zijn vruchten af, want in de volgende vijf (!) minuten worden in ongeveer acht knippen de punten eraf gehaald. Lange halen snel thuis zullen we maar zeggen. Daarna volgt nog een föhnbeurt van ongeveer vijfentwintig minuten en klaar is kees. Bij Remco verloopt het patroon iets anders, bij hem wordt elk haartje op de millimeter nauwkeurig bestudeerd en gemillimeterd, zijn knipbeurt duurt net zo lang als Rienekes knip- en föhnbeurt bij elkaar. Maar goed, het eindresultaat telt en dat is prima. We kunnen ons weer vertonen in Nederland!

We eten nog een avondje lekker Libanees vanwege onze beider verjaardagen. Smaakt goed na het vele Mexicaans/Centraal Amerikaanse eten (wat overigens ook prima bevalt). Vanavond pakken we een nachtbus naar Puerto Escondio aan de kust, waar we onze reis begonnen zijn. Lekker nog een weekje relaxen en dan langzaam terugreizen richting Mexico City voor onze vlucht naar Amsterdam. Leuk om iedereen weer even een weekje te kunnen zien voordat we naar Azië doorreizen!