Retourtje Lombok

31 augustus 2009 – 4 september 2009

Vandaag komt Paul - de vader van Emilie dus de oom van Rieneke - aan om een paar weken mee te reizen. We kletsen eerst gezellig bij en daarna wordt hij ingewijd in het pokeren en rikken, daar ontkomt hij in dit gezelschap niet aan! Het is nog steeds erg gezellig met Eem en Ro en we besluiten nog een tijdje verder met elkaar te reizen en dat zullen we de komende tijd dus met zijn vijven doen. De eerstvolgende bestemming is Gili Meno, een eilandje in het noorden van Lombok. We regelen een lokale vissersboot (een soort groot uitgevallen kano met twee bamboe drijvers aan de zijkanten voor de balans) met kapitein, die ons van Senggigi naar het eiland vaart. Het is een erg mooie tocht langs de kust, waar we veel gekleurde vissersboten zien, bamboe huisjes en mooie baaien met zwarte stranden. Na ongeveer een uur komen we aan op Meno. Het eiland is maar anderhalve kilometer lang en zevenhonderd meter breed en er zijn alleen maar onverharde weggetjes en paden. Er rijden geen auto's en brommers op het eiland en het “openbaar vervoer” bestaat uit paard en wagen. Het is dus heerlijk rustig hier, op wat haangekraai na. Er zijn mooie witte stranden, gezellige eethuisjes aan het water en een paar hotels en guesthouses. Zoet water moet dagelijks met speciale boten worden aangevoerd vanaf het vasteland, dus veel van de goedkopere accommodaties hebben alleen brak water dat uit de grond wordt opgepompt. Gelukkig vinden we toch een betaalbaar hutje (EUR 6) met een badkamer waar zoet water uit de douche komt, wel zo fijn.

Remco gaat twee dagen duiken. Het zicht onder water is goed, dus dat is voor het duiken erg mooi. Helaas is wel veel van het koraal beschadigd of dood vanwege dynamietvisserij, wat inmiddels gelukkig verboden is, maar het koraal heeft zich nog lang niet hersteld. Voordeel hiervan is dat er op dood koraal schildpadden afkomen (het is hun voedsel) dus die zitten er heel veel, maar zonde blijft het natuurlijk wel.

Eten en drinken doen we op de plateau's aan het water, heerlijke loungeplekjes met uitzicht op een ander eiland (Gili Air) en het vasteland van Lombok waar we bij helder weer de vulkaan Rinjani kunnen zien. Erg mooi en heel relaxed.

5 september 2009 – 7 september 2009

We reizen met de lokale boot terug naar het vasteland, waar we een auto met chauffeur charteren (dat is nu voor ons betaalbaar omdat we met zijn vijven zijn, erg handig!) om ons via een aantal bezienswaardigheden onderweg naar het dorp Tetebatu te brengen. Onze chauffeur heeft ondanks de Ramadan een flinke kater (“Bad Muslim” zegt ie) en is helaas niet de allergezelligste, maar hij brengt ons wel naar een plekje waar heel veel apen zitten en naar een oude Hindu tempel (niet erg bijzonder). De rest van de rit is mooi, met uitzichten over west-Lombok, rijstvelden en andere akkerbouw. We maken nog een stop in een van de dorpen waar hele families bezig zijn om tabaksbladeren te verwerken. Tabak is een belangrijk exportproduct van Lombok en je ziet het in de iets hoger gelegen gebieden overal groeien. Ook staan er overal grote bakstenen gebouwen zonder ramen of deuren waar bamboe pijpen uitsteken. Dit zijn ovens voor de tabaksbladeren, die hier na de pluk zeven dagen in gedroogd worden.

Het dorp Tetebatu, dat op ongeveer zeshonderd meter hoogte ligt aan de voet van vulkaan Rinjani, is klein en op een paar eenvoudige hotels na niet erg toeristisch. Het ligt in een prachtig gebied, omgeven door rijstvelden, tabaksplantages en ander groen spul. We maken twee heel erg mooie wandelingen door omliggende dorpjes, waar we door heel veel mensen vriendelijk begroet worden (en door veel honden dreigend na geblaft...) en lopen over minuscule paadjes door de rijstvelden en andere akkers. Verdwalen is hier heel makkelijk, maar met de GPS en hulp van mensen die in de velden aan het werk zijn weten we toch elke keer weer een paadje te vinden dat ons de goede kant op brengt. Het zijn de mooiste wandelingen die we in lange tijd gemaakt hebben!

Tot nu toe hebben we nog niet echt “last” gehad van de Ramadan, maar in Tetebatu worden we er bruut mee geconfronteerd. In Nederland moeten ze het niet proberen, dan gebeuren er ongetwijfeld ongelukken, maar in Indonesië is het heel normaal dat het gebed in de moskee een paar keer per etmaal luidkeels over vette speakers de lucht in wordt getetterd. We wisten al dat het om die reden niet verstandig is om vlakbij een moskee te slapen, want dan word je om vijf uur 's ochtend je bed uitgezongen, maar in Tetebatu maakt het niet uit waar je slaapt, want in het dorp en de vallei daaromheen staan een heleboel moskeeën. Het ochtendgebed begint tijdens de Ramadan helaas al om drie uur (om mensen ruim voor zonsopgang wakker te maken om te eten) en gedurende de dag wordt ook meerdere keren gebeden. Elke moskee in de omgeving zet zijn luidsprekers op maximaal volume en zingt, bidt, prevelt of wat het ook is, minuten en soms urenlang tegen elkaar in. Het is af en toe echt verschrikkelijk en het klokgelui in Nederland om tien uur op zondagochtend klinkt ons ineens als muziek in de oren. Gelukkig bieden voor de nachten oordoppen een redelijke uitkomst en met een paar biertjes extra komen we de middagen en avonden ook wel door ;-)

8 september 2009 – 13 september 2009

We regelen weer een auto met chauffeur en laten ons naar de kust in het zuiden van Lombok rijden. Onderweg maken we weer een paar stops. De eerste is bij een workshop/winkel waar ze bamboe verwerken tot manden, tassen, lampen, doosjes, enz. en hoorns van buffels tot mooi bewerkte lepels en haarspelden. Het kost echt allemaal niks (in vergelijking met wat je er in Nederland voor zou betalen; we zien er wel handel in ;-)) en het is erg mooi. We kopen (na een beetje afdingen uiteraard) allemaal wel iets: kleine hoesjes voor bijvoorbeeld sieraden, bamboe schalen, hoornen lepels en we krijgen er kleine mandjes en bamboe ringen bij. Erg leuk. De volgende twee stops (bij een “traditioneel” Sasak dorp en een batikfabriek) zijn minder boeiend, namelijk erg gericht op het aansmeren van spullen aan en het daarbij afzetten van toeristen. Hier gaan we dus snel doorheen en we kopen uiteraard niks.

De zuidkust van Lombok is erg ongerept en bestaat uit prachtige baaien met witte strandjes, die omgeven zijn door rotsen. We verblijven in Kuta Lombok, een redelijk toeristisch plaatsje, maar met nog een mooie authentieke sfeer. De lokale bevolking woont in houten of bamboe huizen bij de zee, hun vissersboten liggen voor de deur en de kinderen spelen op het strand. Er lopen overal kippen en geiten (ook in de plaatselijke surfshops) en 's avonds zie je vrouwen lopen met enorme versgevangen barracuda's en andere soorten vis. Deze vis eten we uiteraard, in een erg leuk restaurantje waar de eigenaar een voormalig sous-chef uit het Novotel is en dat merken we! We eten de heerlijkste gerechten, die voor de verandering eens mooi opgediend zijn. En dat voor minder dan EUR 2,50 per gerecht. Ongelofelijk!

Helaas hebben ze in Kuta ook meerdere moskeeën met hele grote luidsprekers. Op een avond dat de stroom een paar uur uitvalt hebben we even rust (de moskeeën halen met hun gezang blijkbaar niet genoeg geld op voor een generator), maar als om elf uur de stroom weer werkt halen ze de paar gemiste uren gewoon nog even in en gaat het tot één uur 's nachts door. Zucht...

Op 11 september viert Emilie haar verjaardag. Rieneke heeft een slinger van stukjes koraal en schelpjes voor haar gemaakt en ze krijgt natuurlijk een heleboel kadootjes. Op dezelfde dag reizen we weer terug naar Senggigi waar we 's avonds op stap gaan. We willen de verjaardag van Eem vieren met een lekker flesje wijn in een mooie tent waar live muziek wordt gespeeld, maar helaas is alle goede wijn (= alle wijn die niet in Bali gemaakt wordt) op. Dan maar aan de cocktails. Als de live muziek stopt en we alle rum van de tent hebben opgezopen is het tijd om te verkassen en we gaan naar een soort nachtclub waar buiten geadverteerd wordt met “Sexy Dancers”. Dat belooft natuurlijk wat! Eenmaal binnen blijken er ongeveer vijf andere gasten te zijn en de palen waar de sexy dancers normaal omheen slingeren staan er treurig en verlaten bij. De dames hebben Ramadan... Dan maar zelf aan de slag en Rieneke en Emilie leven zich uit op de palen. Het is een erg gezellige avond! Helaas is het ook de laatste avond van Paul, die op 12 september weer terug naar Nederland vliegt. Het was heel erg leuk dat hij er was! Wij blijven na zijn vertrek nog een dagje in Senggigi om een beetje bij het zwembad te hangen en te genieten van de massages van de dames op het strand. Remco heeft na een zware onderhandeling een mooie prijs met ze afgesproken (EUR 2,50 per uur) en daar maken we allemaal nog even goed gebruik van.

14 september 2009 – 21 september 2009

We reizen weer met de boot naar Padangbai op Bali, waar we na een nachtje slapen doorreizen naar Kuta Bali. Dit is niet te vergelijken met Kuta Lombok, het is namelijk supertoeristisch en vol met zuipende Australiërs en Engelsen. We zijn hier al vaker geweest en ondanks het gekkenhuis is het toch ook wel weer leuk. Er zijn ontelbaar veel barretjes, restaurants, hotels en winkels. Helaas is het blijkbaar nog steeds hoogzeizoen hier (had eind augustus ongeveer afgelopen moeten zijn) dus het is heel erg lastig om een beetje betaalbare en leuke accommodatie te vinden, maar na een nachtje in een iets minder goed hotel te hebben geslapen vinden we een mooie plek met zwembad. Eem en Ro vergezellen ons nog twee nachten en dan is de tijd van afscheid nemen toch echt aangekomen. Zij reizen door naar Singapore en wij blijven nog een paar weken op Bali. Na vier weken pokeren en rikken zijn we nu weer aangewezen op potjes duizenden en patiencen.

We zijn in Bali eindelijk weer van de moskeeën verlost, maar op de derde ochtend in Kuta hebben we een heel ander soort wake-up call. Om zeven uur worden we ons bed uitgetrild: aardbeving! We gaan allebei in de deurpost staan (dat schijnt een veilige plek te zijn als een gebouw instort, maar net zoals bij de aardbeving die we in Costa Rica meemaakten zitten we ook nu weer op de eerste verdieping, dus of het nou echt helpt...). Na een seconde of tien is het weer voorbij en alles staat gelukkig nog overeind. Zo niet in Denpassar, een stad ongeveer tien kilometer verderop. Daar is het dak van een winkelcentrum ingestort. De aardbeving heeft ongeveer honderd kilometer ten zuiden van Bali plaatsgevonden in de zee met een kracht van 6.4. Best heftig dus. Gelukkig blijft een tsunami uit. Alhoewel, de surf-dudes hier hadden het misschien best geinig gevonden!

De komende dagen blijven we waarschijnlijk nog in Kuta. Rocky, de eigenaar van het resort in Sulawesi, is hier om als duikinstructeur te werken en we willen verder met hem praten over de mogelijkheden voor samenwerking. Het wachten is alleen op de dag dat hij een keer vrij heeft en we weten nog niet wanneer dat is. Tot die tijd vermaken we ons dus maar met wandelen door de vele straatjes, winkelen, eten, kaarten, lezen, bij het zwembad liggen, hardlopen op het strand en kletsen met andere backpackers.