Op weg naar de zon

Voor degenen die we niet meer hebben gezien of gesproken in Nederland hier toch nog even een toelichting over het hoe en waarom we Azie hebben verlaten, iets eerder dan gepland weer even in Nederland zijn geweest en we nu weer op pad zijn in het zuiden van Europa.

4 december 2009 – 17 december 2009

We zijn in Kuta, Bali, en hebben sinds een paar dagen besloten om ons ticket van 17 december, dat al geboekt was maar waar we eigenlijk geen gebruik van wilden maken, toch te gaan gebruiken. De afgelopen weken hebben we meer en meer nagedacht over de consequenties van het opzetten van een resort in Indonesië (Azie) en we zijn samen tot de conclusie gekomen dat het toch niet is wat we willen, in ieder geval niet op dit moment.

De afgelopen zeven maanden hebben we heel erg veel geleerd over wat het betekent om een resort te beginnen in Indonesië. We hebben met veel mensen gepsproken, hebben verschillende plekken serieus onderzocht en overwogen en dit heeft ons een goed beeld gegeven van wat het betekent om te wonen en werken aan deze kant van de wereld. Bij het uitwerken en bespreken van de plannen in Manado (Sulawesi) hebben we bijvoorbeeld traagheid en besluiteloosheid ervaren bij onze contactpersoon. Er kwamen er geen echt concrete antwoorden op onze vragen en voorstellen. Het hele proces heeft van augustus tot en met november geduurd en we waren nog niet echt verder gekomen dan het eerste voorstel. Dat frustreerde ons wel. Mede door het hele proces rondom de besprekingen met hem, maar ook de minder positieve ervaring in Maninjau/Sumatra en de informatie uit de gesprekken met Owen en Ulva en andere resort eigenaren in Bali over het als buitenlander werken in Indonesië, zijn wij tot de conclusie gekomen dat de Indonesische (en waarschijnlijk Aziatische) mentaliteit en manier van werken niet genoeg bij ons past om de stap te zetten om er een resort te beginnen. De samenwerking met al deze mensen heeft ons geholpen met het inzicht in hoe verschillende zaken in Indonesië werken m.b.t. regelingen, wetten, corruptie..., werkmentaliteit, samenwerking met zakenpartners, enz. Dit was voor ons heel waardevol. De reden dat we uiteindelijk besloten hebben dat het voor ons niet is weggelegd om een resort in Indonesië (of Azie) op te zetten, is dat wij vooral de totaal andere werkmentaliteit, de vele regelingen voor buitenlanders en corruptie als te grote obstakels zien. Ons doel van deze reis was om dat voor onszelf uit te zoeken en dat is in die zin gelukt. We zijn er achter dat we het nu in ieder geval niet zien zitten om ons leven de komende jaren wonend en werkend in Azië door brengen. De verschillen zijn te groot.

Dus wat nu te doen? We hadden de afgelopen weken al bedacht dat het ons leuk zou lijken om ook eens iets meer van ons eigen continent, Europa, te zien en dat we dat tijdens deze reis misschien nog wel konden doen. Nadat we op 1 december definitief de knoop door hebben gehakt om niet in Azië te blijven, besluiten we om ons ticket van 17 december naar Nederland te gaan gebruiken, even in Nederland te blijven om vervolgens nog een paar maanden (zo lang als ons huis nog verhuurd is) door Spanje, Marokko en Portugal te gaan trekken. We reizen vanaf Bali op 7 december via Phuket terug naar Bangkok, vanwaar onze vlucht vertrekt. In Phuket genieten we nog een week lang van de zon en de zee en van het gezelschap van Eem en Ro, die ook hier weer tegelijk met ons zitten. Erg toevallig en ook weer erg gezellig natuurlijk. Dit onze laatste ontmoeting zijn deze reis, want zij reizen een week na ons ook weer naar Nederland. Samen shoppen we alvast een paar spijkerbroeken bij elkaar, want die zullen we hard nodig hebben in het koude kikkerland. Na Phuket reizen we met de bus naar Bangkok, waar we de rest van onze winteroutfit bij elkaar sprokkelen. In Nederland kunnen we namelijk niet eerst naar Jaap en Marjan, de ouders van Remco, waar onze kleren liggen opgeslagen, aangezien onze terugkomst een verrassing zal zijn en zij er dus absoluut niks van af mogen weten!

18 december 2009 – 27 januari 2010

Na een goede vlucht komen we aan in Nederland, waar het voor onze begrippen ijskoud is (onder het vriespunt; het is het eerste sneeuwweekend dit jaar in Nederland en de puinhoop is uiteraard op zijn Hollands compleet). Jorn (Remco's broer), de enige die in ons complot zit en weet van onze terugkomst, staat ons op te wachten en samen rijden we naar de Veluwe, waar we het weekend door zullen brengen met Jaap, Marjan, Meike, Jorn en de kids, ter ere van de verjaardag van Marjan. Als ze aankomen is de verrassing dat wij er zijn natuurlijk erg groot, iedereen is totaal in shock. Het wordt een erg gezellig weekend. Ook na het weekend weten we natuurlijk nog een paar mensen goed te verrassen (oud collega's, vrienden en familie, bij wie we zomaar voor de deur staan of bij het kerstdiner aanschuiven ;-)). We bivakkeren deels bij Jaap en Marjan in Eemnes en in Nuenen, in het huis van Wim en Margreet (de ouders van Rieneke) die zelf nog een paar weken in Australië zijn. Remco gaat nog een lang weekend op wintersport met Jaap en Jorn en verder kopen we een auto en verzamelen we onze kampeerspullen, want de komende maanden gaan we in een tent leven. De periode in Nederland is gezellig en het is heel erg fijn om iedereen weer even te zien, maar het is ook koud en na zes weken is het tijd om weer te vertrekken en onze reis af te maken!

28 januari 2010 – 4 februari 2010

We vertrekken met een volgeladen auto uit Nuenen, uitgezwaaid door Marjan, Wim en Margreet. We willen zo snel mogelijk richting Spanje rijden, want in Frankrijk is het te koud om te kamperen. Via de Route National rijden we de eerste dag tot iets boven Dijon, waar we in een Formule 1 hotel slapen. De volgende dag sneeuwt het en omdat we geen winterbanden hebben en de RN nogal wit begint uit te slaan, besluiten we een stukje tolweg te nemen totdat het weer groen en niet meer glad is. We rijden door tot Nimes waar we een hotel zoeken. Het eerste hotel ziet er leuk uit, maar het vriendelijke oude Franse dametje dat Rieneke de kamers laat zien, verandert in een soort boze heks als Rieneke in haar beste Frans informeert naar de prijzen van de kamers en probeert af te dingen. Tsja, die Aziatische gewoontes gaan er niet zomaar uit. De kamer, OK maar niet al te sjiek, kost normaal EUR 50 en als Rieneke vraagt of het niet voor EUR 35 kan (het is laagseizoen en er zit tenslotte geen hond in het hotel), wordt ze hartelijk, maar ook enigszins gepikeerd uitgelachen. Er wordt ook geen tegenbod gedaan, dus Rieneke loopt vriendelijk gedag zeggend maar weer naar buiten. Beneden bij de deur hoort ze het mevrouwtje nog steeds mopperen en honend lachen. Op naar het volgende hotel dan maar en we vinden een veel beter plekje voor EUR 38. Zo gek was het bod van EUR 35 dus nog niet.

De volgende ochtend rijden we verder door leuke Franse dorpjes en mooie heuvelachtige gebieden en de zon laat zich steeds vaker zien. In de buurt van de Spaanse grens zien we zowaar de eerste mensen op een terrasje zitten. Welliswaar met de winterjas aan, maar het gaat de goede kant op! Om 14:30 uur komen we op een camping aan in het Noordoosten van Spanje, bij het dorp Capmany en we zetten onze tent op. Het is ongeveer 12 graden en in de zon is dat best fijn. We eten buiten maar als de zon eenmaal onder is wordt het al snel koeler en 's nachts vriest het zelfs, dus we brengen de avond door in de tent (lekker knus op ongeveer 3 vierkante meter), wat bij de gaslamp en met een dikke trui aan prima te doen is. Ook zijn we blij met onze dikke matjes en winterdekbed, want er waait die nacht een snijdende wind, maar wij hebben het lekker warm in onze bedjes. Alleen 's ochtends is het even doorbijten als je de tent uit moet om te douchen en te ontbijten...

De omgeving is erg mooi en we maken een leuke tocht met de auto langs middeleeuwse dorpjes en een zondagse markt waar we lekkere hapjes kopen voor de Nederlandse buurvrouw op de camping die vandaag 65 jaar is geworden en bij wie we 's avond op de borrel zijn uitgenodigd. Het is koud vandaag (8 graden), dus die borrel is welkom en het kacheltje in hun caravan is ook heerlijk!

De volgende ochtend besluiten we weer verder te reizen om nog iets warmer weer op te zoeken en we rijden door tot Ametlla de Mar, ten zuiden van Barcelona. Hier is het inderdaad warmer, wat vooral 's middags heerlijk is als we na het opzeten van de tent een lekker wijntje drinken in het zonnetje. Het achterland is ook hier weer prachtig en we maken weer een geweldige tocht met de auto door ruig landschap bezaaid met olijfbomen, wijngaarden en mooie oude dorpjes. We kopen knapperig brood bij een bakkertje, heerlijke rode wijn bij een piepklein proeflokaal en olijfolie van een plaatselijke olijfboer(in). Diezelfde middag schijnt de zon nog volop en bij 14 graden genieten we bij de tent van onze verse aankopen.

Na twee nachten in Ametlla de Mar rijden we verder richting het zuiden naar El Berro, een gehucht in de buurt van Murcia aan de voet van de Sierra de Espuna. Hier willen we wat langer blijven omdat je hier erg mooi schijnt te kunnen wandelen. Onderweg verandert de begroeiing van olijfbomen en wijngaarden naar bomen vol met rijpe sinaasappelen en citroenen en in bloei staande amandelbomen. Jammer genoeg zit het weer deze keer iets minder mee, want de dag na aankomst begint het te regenen. De tent blijkt helaas te lekken op een paar plaatsen (gelukkig niet in de binnentent, dus onze slaapplaats blijft droog), en na een ontbijtje in de tent verhuizen we naar het barretje dat bij de camping hoort. Een erg leuk plekje, waar ze heerlijk espresso en cappucino maken en waar een knapperend, warm haardvuur brandt. Hier lezen en internetten we wat zo lang het buiten regent. Gelukkig zien de weersvoorspellingen er goed uit en tegen de middag wordt het droog en gaat de zon schijnen. Als het allemaal klopt wat ze bij weeronline voorspellen schijnt ook morgen de zon weer en wordt het 20 graden. Dat lijkt ons helemaal niet verkeerd!

Deze kampeertrip is enigszins een experiment, want we hebben behalve in Nieuw Zeeland nooit gekampeerd bij winterse temperaturen en in NZ was het toch nog wel wat warmer dan wat we tot nu toe in Spanje gehad hebben. De bedoeling is dan ook om zo veel mogelijk zon en warmte op te gaan zoeken (dus nog verder zuidelijk te reizen) en dat lukt vooralsnog aardig. Er zijn al verschillende termen van bewondering of afgrijzen naar ons toe geslingerd door mede campingbewoners (lees: camper- of caravanbewoners, wij zijn tot nu toe de enige tent-kampeerders op de campings), van "bikkels", "jullie zijn pas echte kampeerders" en "sportief hoor!" tot "is het niet te koud?", "als jullie maar niet ziek worden" en "jullie zijn knettergek!". Wij doorstaan het echter met heel veel plezier en als we het te koud hebben kruipen we gewoon op tijd in ons warme bed of zorgen we dat we wel weer bij iemand in de camper op de koffie worden uitgenodigd ;-) We genieten ervan!