Chillen en cultuur

11 augustus 2009 – 12 augustus 2009

We zijn weer in Kuala Lumpur. Om dat we over anderhalve week opnieuw voor meer dan dertig dagen naar Indonesië reizen (deze keer Bali) moeten we weer van tevoren een visum aanvragen en dat kan bij de Indonesische ambassade in KL. Vol goede moed vertrekken we naar de ambassade, wat nog een kleine speurtocht is, maar we komen ruim op tijd aan. Volgens de berichten zouden we, als we voor twaalf uur de paspoorten inleveren, dezelfde dag nog de visa moeten kunnen ophalen. We zijn er rond half elf, moet lukken dus. En dan begint het oponthoud... Het eerste obstakel is onze kleding. De Islam wordt hier blijkbaar zeer serieus genomen en je mag om de ambassade te bezoeken geen korte broek, geen t-shirt en geen slippers aan, zo staat op een bord bij de ingang vermeld (terwijl de slipper toch echt het nationale schoeisel van Indonesië lijkt te zijn). Deze informatie stond niet vermeld op de website en we zijn allebei dus niet in het vereiste tenue gekleed. Remco heeft een korte broek aan, Rieneke wel een lange broek, maar ook een hemdje en we dragen allebei onze slippers. Bij de poort zit een beveiligingsbeambte en hij weigert Remco binnen te laten. Blote knieën bij een man, dat kan natuurlijk echt niet. Rieneke mag wel naar binnen, het hemdje en de slippers zijn blijkbaar toch niet aanstootgevend genoeg. Gelukkig maar. Eenmaal binnen moet ze eerst in de rij staan om kopieën van bepaalde bladzijden in de paspoorten te laten maken en om de vereiste formulieren te krijgen en in te vullen. Als dat eenmaal voor elkaar is is het inmiddels al half twaalf en er zitten nog minstens twintig andere wachtenden... En voordat Rieneke zich bij deze wachtenden mag voegen moet ze eerst weer achteraan in een rij aansluiten om een nummertje te krijgen om daarna tussen de anderen te kunnen gaan zitten tot het juiste nummertje wordt omgeroepen. Zucht... zelfs op de Indonesische ambassade wordt dus niet al te efficiënt gewerkt. Gelukkig duurt het wachten maar iets langer dan een half uur, dus met een beetje geluk zijn we nog op tijd om de paspoorten in te leveren zodat we ze dezelfde dag weer kunnen ophalen. Maar helaas, ook hier is een kink in de kabel. Blijkbaar was de informatie die ons per mail is verstrekt niet juist en hadden de paspoorten voor elf uur moeten zijn ingeleverd. Nou ja, dan maar de volgende dag terug voor het ophalen. Rieneke is allang blij dat ze na twee uur de ambassade kan verlaten en Remco is ook blij dat hij na twee uur wachten in de zon zijn stoepje waar hij op heeft gezeten gedag kan zeggen (hij moest buiten het hek van de ambassade wachten, de beveiliging kon het zicht op zijn knieën na tien minuten echt niet meer verdragen).

13 augustus 2009 - 19 augustus 2009

Vanaf KL nemen we de bus naar de bergen, vier uur reizen naar het noorden. Dit gebied, de Cameron Highlands, staat bekend om zijn theeplantages en groenten- en fruitteelt. Het plaatsje waar we verblijven is niet al te groot maar wel erg toeristisch en gelukkig kunnen we nog ergens een kamer vinden voor een redelijke prijs, want het is erg druk. Het is hier wat koeler en dat is wel lekker. We slapen voor de verandering weer eens onder een deken. Omdat het ons leuk lijkt om nog een keer theeplantage te bezoeken (hebben we eerder gedaan in dit zelfde gebied en ook in Sri Lanka), vertrekken we de volgende dag met een lokale, nogal gammele bus naar een van de plantages in de buurt. Na tien minuten houdt de bus er echter mee op... Versnellingsbak aan gruzelementen. Omdat we geen zin hebben om te wachten op de monteur die is opgetrommeld, besluiten we de rest van weg te lopen. Volgens de buschauffeur is het ongeveer veertig minuten naar de theeplantage, dat is dus prima te doen. Jammer genoeg heeft de chauffeur blijkbaar niet heel veel verstand van afstanden, want na twee uur lopen zijn we er nog steeds niet. We besluiten het laatste stukje te liften en eindelijk komen we aan bij de theeplantage. Alle heuvels die je hier ziet zijn begroeid met theeplanten, waartussen paadjes zijn vrijgelaten voor de plukkers. Hierdoor ontstaat een bepaald patroon, wat een erg mooi gezicht is vanaf een afstand. We zijn wel toe aan een kopje thee na onze wandeling, dus we nemen een potje met een lekker chocoladekoekje erbij om even uit te blazen. Daarna sluiten we aan bij een groepje voor een supersnelle rondleiding door de theefabriek met de dringende boodschap om nooit meer thee te drinken die van zakjes is getrokken, want dat is het laagste van het laagste soort thee (eigenlijk is het het stof dat overblijft na het hele proces van het branden en zeven van de theeblaadjes). OK, dit wisten we al, maar het kan natuurlijk niet vaak genoeg gezegd worden ;-). Omdat we er niet echt naar uitkijken om het hele stuk weer terug te moeten lopen hopen we een lift te krijgen van mensen die vanaf de theeplantage dezelfde kant als wij op moeten. En we hebben geluk. Op de parkeerplaats spreken we een Nederlands stel aan dat een auto heeft gehuurd en onze richting uit moet. Ze willen eerst nog een Chinese Boeddhistische tempel bezoeken die op de route ligt, dus als we dat geen bezwaar vinden kunnen we meerijden. Dat is natuurlijk geweldig en die Chinese tempel pakken we dan ook mooi even mee. Na enig zoeken vinden we de tempel en er is net een ceremonie aan de gang. Er wordt druk gemediteerd waarbij een soort mantra wordt opgezegd in dezelfde toonhoogte, er op een gong wordt geslagen en op bepaalde momenten iemand een stil gebed doet waarbij wierook wordt gebrand. Rieneke knielt achteraan in de tempel op een van de bankjes om het een beetje te bekijken en foto's te maken van de monniken. Erg bijzonder.

We blijven in totaal zes dagen in de bergen en maken nog twee wandelingen, onder andere langs verschillende bloemenkwekerijen en groenten- en fruitplantages. Omdat het klimaat hier zo gematigd is kan er werkelijk van alles worden verbouwd, bijvoorbeeld komkommers, tomaten, bosui, pompoenen, allerlei soorten kool, waterkers, chilipepers, rozen, orchideeën, bramen en aardbeien (van Hollandse zaadjes, dat dan weer wel). Naast wandelen, lezen en kaarten we veel bij ons guesthouse, eten we weer heerlijk Indiaas dat hier overal te verkrijgen is en overwegen we nog om een rondje te golfen op de erg mooie en toch goedkope golfbaan, maar helaas heeft Remco last van een spier in zijn schouder dus dat slaan we uiteindelijk over. Na een kleine week nemen we de bus weer terug naar KL, waar we een nachtje bij het vliegveld overnachten om de volgende ochtend vroeg het vliegtuig naar Bali te nemen.

20 augustus 2009 – 26 augustus 2009

Eenmaal aangekomen op het vliegveld op Bali nemen we een taxi (bussen rijden er helaas niet vanaf het vliegveld) naar Ubud, een uurtje rijden het binnenland in. Hier worden we opgewacht door Emilie en Roald, die na Thailand via Maleisië naar Indonesië zijn gereisd. Erg gezellig om elkaar nu op Bali te zien! Gelukkig hebben ze voor ons al een kamer gereserveerd in hun Homestay, want het is momenteel hoogseizoen in Bali en alles zit bomvol of is voor ons te duur.

Ubud is een mooi plaatsje omgeven door rijstvelden. We zijn hier al vaker geweest, maar het is altijd leuk om weer terug te komen. Het gebied rondom Ubud staat bekend om de kunst en overal zijn workshops en winkeltjes waar schilderijen, houtsnijwerken, sieraden of andere kunstvoorwerpen worden gemaakt of verkocht. Ook zijn er veel leuke restaurantjes en mooie accommodaties, allemaal in traditionele stijl gebouwd. Een lust voor het oog! Op Bali is de religie vooral op het Hindoeïsme gebaseerd, maar in een eigen jasje gestoken. De hele dag zijn mensen bezig om de goden op bepaalde manieren tevreden te stellen door overal op straat en in huizen kleine dingetjes te offeren, door te bidden of muziek te maken. Er zijn veel kleine en grote tempels, die vooral tijdens bepaalde ceremonies heel erg kleurrijk zijn en versierd zijn met houtsnijwerk en sculpturen. Ook de huizen van mensen zijn vaak gebouwd in en rondom mooi aangelegde tuinen en offerplaatsen en veel mensen zijn gekleed in de traditionele stijl. Ook in Ubud zie je dit heel erg veel. Ondanks dat het erg toeristisch is, is de sfeer bijzonder en fijn.

We vermaken ons prima met Eem en Ro, met wie we verschillende leuke eettentjes ontdekken en zeer veel potjes pokeren tot in de late uurtjes (onze buren zullen niet altijd even blij met ons geweest zijn, ook al gingen we na elf uur 's avonds over op fluistertoon). Na een paar dagen verhuizen we met z'n vieren naar een andere accommodatie (buren blij!), want het lijkt ons ook wel weer eens lekker om iets te hebben waar een zwembad bij is. We vinden een erg mooi plekje aan de rand van de stad. Onze badkamer heeft uitzicht op de rijstvelden! Ook bezoeken we samen met Eem een zeer luxe spa, waar we twee uur in de watten worden gelegd (massage, bodyscrub en -masker en afsluitend een bloemenbad, ook hier met uitzicht op de rijstvelden) voor ongeveer EUR 7 per persoon. Dat gaan we vaker doen ;-). Met z'n tweeën maken we nog een wandeling net buiten Ubud, door de rijstvelden en kleine omliggende dorpjes. Als we ergens stoppen om een slokje water te drinken raken we in gesprek met een man die in zijn rijstveld aan het werk is. Hij stelt zich aan ons voor (hij heet Weda) en legt ons uit hoe het proces van het rijst kweken en oogsten in zijn werk gaat. Rondom Ubud verbouwen ze vijf soorten rijst, die allemaal verschillende tijd nodig hebben om te groeien. Zo heeft de zwarte rijst zes maanden nodig en de 'gewone' rijst drie maanden. Na de rijpingsperiode worden de rijstplanten door de mannen afgesneden en door de vrouwen tegen stenen aangeslagen om de korrels van de planten te scheiden. Daarna worden de korrels gezeefd om het vuil te verwijderen. De volgende stap is het scheiden van de goede en slechte korrels. De goede korrels worden vervolgens een aantal dagen gedroogd in de zon, waarna ze van hun harde buitenkant worden ontdaan. Het zachtere velletje binnenin wordt al dan niet verwijderd (het verschil tussen zilvervlies en witte rijst). Na deze uitleg nodigt Weda ons uit om met hem mee te gaan naar zijn huis voor een kopje koffie. Erg leuk! We spreken af dat we in oktober terug komen om te zien hoe hij de rijst oogst.

In de dagen dat we in Ubud zijn hebben we vernomen dat er op de 27e een crematie plaatsvindt en we hebben hier ook al verschillende voorbereidingen van gezien. Een crematie op Bali is een hele happening. We hebben er al twee keer eerder een meegemaakt en dat was erg bijzonder, dus we besluiten om in Ubud te blijven om ook deze ceremonie bij te wonen. Als iemand op de traditionele manier wordt gecremeerd wordt er na zijn of haar dood gewerkt aan het bouwen van een draagbaar voor de kist en een zwarte stier, gemaakt van hout en stof, waar het lichaam uiteindelijk in wordt geplaatst en verbrand. In het huis van de overledene wordt meerdere dagen voordat de crematie plaatsvindt gebeden, waarbij familie en vrienden aanwezig zijn. Er vinden verschillende ceremonies plaats om de ziel van de overledene te bevrijden en er wordt eten klaargemaakt voor de dag van de uitvaart. Als de familie genoeg geld heeft wordt het lichaam van de overledene in huis gebalsemd en bewaard tot de crematie, anders wordt het lichaam eerst begraven op de begraafplaats totdat de crematie plaatsvindt. Hoe meer geld de familie heeft, hoe groter de stier en de draagbaar zijn en hoe langer het dus duurt voordat de crematie kan plaatsvinden. De overledene is in dit geval een maand geleden gestorven en de stier en draagbaar zijn ongeveer vijf meter hoog.

Bij een crematie zijn bezoekers zeer welkom, maar het wordt op prijs gesteld als je je kleding aan de gelegenheid aanpast (logisch, in Nederland ga je normaal gesproken tenslotte ook niet in je kapotte spijkerbroek en gescheurde t-shirt naar een begrafenis, ook al is het de laatste mode ;-)). Op de 27e dragen we dus allevier een sarong en iets met mouwen. We voegen ons bij de menigte die de stier en de draagbaar (met in dit geval een symbolische kist, want de overledene is tijdelijk op de crematieplaats begraven) in een lange stoet vanaf het huis van de overledene naar de crematieplaats zal brengen. De stier en draagbaar zijn loodzwaar, dus er zijn heel veel dragers nodig om beide bouwwerken naar de crematieplaats te brengen en de dragers worden tijdens de tocht regelmatig natgespoten vanwege de hitte. Onderweg wordt veel wilde muziek gemaakt en wordt de stier meerdere keren in rondjes gedraaid om de goden in de war te brengen, zodat ze de ziel van de overledene niet zullen volgen naar de crematieplaats. Eenmaal daar aangekomen vindt er nog een aantal rituelen plaats en wordt het lichaam opgegraven en in de stier geplaatst. Vervolgens lopen de familieleden nog een paar rondjes om de stier en worden er persoonlijke en symbolische spullen bij de overledene in de stier gelegd, bijvoorbeeld rijst dat symbool staat voor het lichaam. Als dit allemaal klaar is wordt de stier in brand gestoken. Gasbrander erbij en in de fik dat ding! De kop brandt als laatste. Alles bij elkaar duurt het zo'n drie uur en aangezien er naderhand geen koffietafel is ;-) en we wel flinke trek hebben gekregen, gaan we gezellig met z'n vieren ergens lunchen.

28 augustus 2009 – 30 augustus 2009

Omdat we naar Lombok willen, reizen we eerst naar Padang Bai aan de oostkust van Bali, vanwaar we een dag later de boot nemen naar Lembar op Lombok. Van daaruit reizen we met een al geregelde shuttlebus naar Senggigi aan de westkust. Het is een redelijk drukke plaats, niet heel erg idyllisch maar wel met een mooi zwart strand en leuke eettentjes en we vinden een mooi hotel met een zwembad aan de zee. Prima dus. We zijn nog steeds met z'n vieren en inmiddels hebben we Eem en Ro ook geleerd hoe ze moeten rikken (met pokeren verloren we gemiddeld meer potjes dan dat we wonnen, dus daar moest iets op verzonnen worden ;-)) en we kaarten nog steeds heel wat af. Wat we de komende weken gaan doen weten we nog niet precies. Het kan wat lastig zijn om naar bepaalde plekken te reizen op Lombok, want het is grotendeels Islamitisch en vanwege de Ramadan zijn er buiten de toeristische plaatsen geen of nauwelijk restaurants open. Ook hebben we gehoord dat het in de weken rondom het Suikerfeest heel erg druk kan worden in de lokale bussen. Misschien wordt het de komende tijd dus vooral een beetje chillen op witte (of zwarte) stranden, erg vervelend ;-)