Costa Rica = Rijk worden aan de Kust?

27 februari 2009 – 10 maart 2009

Onze reis terug richting Mexico is begonnen. Onze eerste stop is El Valle, een plaatsje in de bergen ongeveer 3 uur ten westen van Panama City. Het is weer eens een erg mooi gebied, hoge bergen met veel bos en jungle en het is hier gelukkig iets koeler dan in Panama City. We maken twee wandelingen en zien een paar erg mooie vogels (zeer lastig te spotten, maar we weten inmiddels al iets beter op wat voor soort geluiden we moeten letten en gelukkig lopen er geen grote groepen luidruchtige Amerikanen in de buurt). Verder eten we veel fruit dat hier volop te verkrijgen is. Vooral de ananassen zijn overheerlijk!

Na een paar dagen reizen we naar Chitre, een plaatsje in het zuiden, maar hier is niet zo heel veel te beleven. We wandelen door een piepklein koloniaal dorpje en hebben hoge verwachtingen van een bezoek aan de plaatselijke maskermaker, maar dat valt helaas nogal tegen. Deze man maakt naar men zegt de mooiste maskers van Panama, die onder andere gebruikt worden tijdens carnaval zowel in binnen- als buitenland, maar waarschijnlijk had hij vakantie zo net na de carnaval van dit jaar, want in zijn hele huis was maar 1 masker te bekennen. Verder proberen we de eigenaar van ons hostel, een Amerikaan, te helpen met het verder opzetten van zijn toko, wat hij erg waardeert. Jammer genoeg zit er te weinig pit in de man qua uitvoering, hij heeft allerlei wilde ideeen, maar doet er verder niks mee. Hij hangt maar wat rond. Hij zou het leuk vinden als wij iets langer blijven om hem te helpen, maar neemt hiertoe uiteindelijk niet echt een beslissing. Onze handen jeuken inmiddels om ideeen uit te werken en potten verf te pakken, maar ja, dan moet onze vriend wel met concrete plannen komen en dat doet hij niet. We besluiten dan ook maar om na 2 dagen te vertrekken richting Santa Catalina. Dit plaatsje ligt aan de Pacific en is erg afgelegen. Hier willen we even bijkomen van al het bierzuipen tijdens carnaval. Dit lukt helaas niet helemaal... Het is erg gezellig en relaxed en we genieten van het (zwarte) strand, de hangmatten bij ons hostel, de mensen die daar verblijven en ja, ook van een paar gekoelde biertjes. Remco gaat nog een dag duiken bij Isla de Coiba, een eiland met flora en fauna die vergeleken wordt met die van de Galapagos en Cocos eilanden, vooral onderwater. Er zwemmen hier vaak grote scholen haaien (tijgerhaaien, rifhaaien, hamerhaaien), walvissen, manta's, dolfijnen enz. Remco hoopt dan ook vurig dat deze dieren zich een voor een aandienen tijdens zijn duiken, maar helaas, dat valt een beetje tegen. Hij ziet wel rifhaaien en de wat kleinere roggen, maar geen andere grote beesten. Misschien vinden ze het te koud, want de watertemperatuur is op sommige dieptes slechts 15 graden... Remco vindt dit ook nogal koud, dus 1 dag duiken is genoeg. Wel ziet hij tussen het duiken door op het eiland zelf een enorme krokodil op een paar meter van het strand, erg gaaf! Verder is er niet zo heel veel te doen in Santa Catalina. Er zijn maar een paar hotelletjes, 1 klein winkeltje waar we eieren, bloem en melk kunnen kopen om zelf pannekoeken te bakken in de keuken van ons hostel, er is geen mobiel bereik en geen internet en de dichtstbijzijnde plaats van enige omvang is op anderhalf uur rijden met de bus. De omgeving is mooi, maar het is veel te heet om te wandelen (meer dan 35 graden), dus we houden het verder maar op een paar dagen luieren.

11 maart 2009 – 19 maart 2009

Na een tussenstop in David nemen we de bus naar Golfito in het zuidwesten van Costa Rica. Ons hotel ligt aan de baai, waar we mooie uitzichten hebben. De reis was nogal lang, dus we besluiten een kleine siesta te houden. Op een gegeven moment begint het hele gebouw te trillen. Rieneke denkt dat er misschien een boot tegen het hotel aan is gevaren, maar buiten is niks te zien. De andere optie is een aardbeving en dat blijkt het ook te zijn. Later horen we dat er op ongeveer 100 kilometer hiervandaan een aardbeving is geweest van 6,5 op de schaal van Richter. Best heftig dus. We voelen ook nog een paar naschokken. Het is een rare gewaarwording. Ze zeggen wel eens dat je bij een aardbeving in een deurpost moet gaan staan, maar in ons geval was dat lastig geweest. Onze kamer was aan het einde van een hele lange gang op de eerste verdieping en een deurpost op een verdieping is misschien niet zo'n goeie schuilplek... Maar goed, we hebben geen schade ondervonden en we reizen een dag later veilig verder over een hobbelweg naar Pavones. Dit ligt in het uiterste zuidwest puntje van Costa Rica, letterlijk aan het einde van de weg. Het wordt misschien een beetje saai, maar ook hier is het prachtig mooi. Er is een schitterend zwart strand, veel palmbomen en ander groen spul, we spotten een prachtige toekan en het plaatsje is klein en rustig. Verder is Pavones een surfersparadijs. De golven kunnen soms meters hoog worden en op een goeie dag een paar honderd meter lang richting het strand breken (goed voor zo'n 3 minuten aan een stuk surfen, naar het schijnt de op 1 na langste golf ter wereld). Als je goed kunt surfen kun je hier dus een hoop lol beleven. Wij kunnen niet surfen, maar we zijn wel goed in andere dingen en dat levert ons ook een hoop lol en nog wat anders op, zo blijkt later. Tijdens de eerste twee dagen maakt Rieneke een paar foto's van surfers. 's Avonds laten we deze foto's zien aan de mensen in ons hostal en die zijn wild enthousiast. De surfers onder hen zeggen dat als er zulke foto's van zichzelf zouden zijn, ze die zeker zouden kopen. Eigenlijk hadden we al min of meer besloten om de dag erna verder te reizen om nog iets meer van Costa Rica te zien, maar daar zien we voorlopig vanaf. We belsuiten na de positieve kritiek te proberen foto's te gaan verkopen Wie weet, misschien lukt het wel en het is leuk om het een dagje of wat te proberen. De volgende dag beginnen we. We maken beide foto's en spreken de surfers aan. Degenen die geinteresseerd zijn kunnen 's middags en 's avonds op vaste tijden de foto's komen bekijken op onze laptop in de lokale “Cantina” (zeer simpele open-air bar). In de tussentijd bewerkt Rieneke de foto's in photoshop (horizon rechttrekken, uitsnedes maken, contrast en licht bijwerken waar nodig en in een enkel geval op verzoek een paar dolfijnen toevoegen, haha!). De combinatie van het bewerken en het laten zien van de foto's is onze 'unique selling point', zo hebben we besloten. Er zijn namelijk ook andere mensen die foto's maken, maar die verkopen de ruwe versie, soms zonder voorvertoning en altijd zonder bewerking, waardoor de foto's vaak een stuk minder mooi uitkomen. Je fotografeert namelijk nogal vanaf een afstand en behalve als je een mega zoomlens hebt (wij hebben 200mm, wat prima is), is de surfer op de foto vaak erg klein en zijn bewegingen en acties komen veel minder goed tot hun recht. Onze 'unique selling point' blijkt te werken. Ook al kopen sommige surfers ook foto's van de andere fotografen, daarna komen ze bij ons en zodra ze de foto's gezien hebben zijn ze zo enthousiast dat ze die ook nog graag willen kopen. We krijgen op een gegeven moment zelfs verzoeken van mensen of we alsjeblieft foto's van ze willen maken en we hebben een paar vaste klanten. We werken ons uit de naad. We staan om 5 uur op om het licht met zonsopgang mee te pakken en wanneer veel surfers starten en gaan door tot 19 uur, wanneer de laatste surfers langs zijn geweest om hun foto's te bekijken. We vragen voor de eerste foto 10 USD, de tweede 6 USD en vanaf de derde foto 3 USD per foto. Drie foto's levert ons dus 19 USD op en 5 foto's 25 USD. Als mensen meerdere foto's kopen of als ze goeie klanten zijn, krijgen ze een package deal. Het loopt als een trein! De eerste dag begint rustig en we verkopen voor 25 USD aan foto's, maar daarna schieten de verkopen de lucht in en elke dag verkopen we meer. In 4 dagen tijd hebben we bijna 500 USD verdiend! De timing was perfect: op de dag dat we begonnen waren de golven nog erg hoog en de dag dat we moeten vertrekken om naar San Jose te reizen zijn de golven (en dus de surfers) nagenoeg verdwenen. Een goed moment dus om te vertrekken, maar wie weet dat we dit op andere plekken opnieuw gaan proberen.

In ons hostel hebben we Jesse leren kennen. Hij reist met een enorme auto door Centraal en Zuid Amerika en hij vertrekt op dezelfde dag als wij uit Pavones. We kunnen een lift krijgen naar een plaats vanaf waar wij verder kunnen reizen naar San Jose, waar we de 19e moeten zijn om Dideke, de vriendin van Rieneke, te ontmoeten. We zijn ongeveer 20 minuten onderweg als Jesse er achter komt dat hij zijn pannenset is vergeten, dus we keren om richting Pavones. Als we het dorp in rijden zien we Bill, de eigenaar van het hostel waar we verbleven, van de andere kant op ons af rijden. We zeggen nog tegen elkaar: hee, daar heb je Bill! Wij moeten linksaf slaan in de richting waar Bill vandaan komt en er is nog genoeg ruimte tussen de twee auto's om dat te doen, maar dat blijkt anders uit te pakken. Bill rijdt blijkbaar erg hard en verwacht dat wij wel zullen stoppen, want hij remt erg laat en als hij begint te remmen blijkt dat zijn busje zo verrot is dat zijn remmen het niet goed doen, dus hij glijdt een heel stuk door. Wij staan inmiddels stil en Jesse is zelfs al bezig om de auto achteruit te rijden, maar het lukt hem niet op tijd, want Bill ramt ons. Shit! Wij met z'n allen de auto uit om de schade te bekijken. De auto van Jesse is aan de linker voorkant behoorlijk beschadigd en de bumper is naar binnen gedrukt, waardoor hij tegen het voorwiel aandrukt. De bus van Bill is in het midden van de voorkant ingedeukt, waardoor de grill tegen de radiator drukt. Bill probeert de bus te starten, maar dit lijkt niet goed te werken. Het eerste wat hij Jesse vraagt is of ie verzekerd is (niet of we allemaal ongedeerd zijn, wat gelukkig zo is) en hoe hij denkt dit op te lossen, want het is volgens hem Jesses fout. Zo ben je de ene dag de beste vrienden, maar als er iets gebeurt blijkt dat allemaal schone schijn. Bill laat zijn ware aard zien (hij is een beetje sneaky, dat hebben we de afgelopen dagen ook al een paar keer gemerkt). Bill gaat maar door over dat Jesse verkeerd zat, wat absoluut niet zo is en hij vertrekt om de politie te halen. In de tussentijd rijdt er een auto met Tico's (mensen uit Costa Rica) voorbij die ons graag een handje helpen met het terugduwen van de bumper van Jesse, want de auto kan zo niet rijden. Met grof geweld wordt, met behulp van een zeer dikke tak en het voorwiel als tegendruk, de bumper weer in zijn originele positie geduwd. De linkervoorlamp, die los is geraakt, wordt weer vastgezet door de deuk die eromheen zit met een paar flinke meppen nog wat dieper te maken, waardoor de lamp klem komt te zitten. Ook weer gefikst, zo doen ze dat in Costa Rica. Na een kwartier komt Bill terug met 2 politiemannen. Jesse spreekt goed Spaans, Bill niet, dus dat werkt in zijn voordeel. Jesse is eerst nog bereid om voor Bill te vertalen, maar nadat Bill de politie in hakkelend Spaans de ene leugen na de andere vertelt, stopt hij daarmee. De politie lacht Bill ook min of meer uit, ze vinden het idioot dat ze er om zo'n akkefietje worden bijgehaald, in Costa Rica lossen de mensen dit soort dingen onderling op als er niemand gewond is geraakt. Maar daar wil Bill niks van weten. Zowel hij als Jesse zijn niet verzekerd en Bill wil dat Jesse hem 200 USD betaalt of anders stapt hij naar de rechter. De politie is genoodzaakt, omdat Bill niet wil meewerken, de verkeerspolitie erbij te halen. Deze moet echter uit Golfito komen, 2 uur verderop. Zucht... dat wordt dus wachten. De politie staat aan Jesses kant, dat is duidelijk. Ze moeten niet zoveel van Bill hebben (hij heeft zich in het dorp blijkbaar eerder ook al niet zo populair gemaakt). Twee uur later arriveert de verkeerspolitie, die verder ook niet al teveel kan doen. De plaats delict wordt opgemeten en de autopapieren worden gecontroleerd. Bill doet nog een poging om te vragen wanneer de rechtszitting kan plaatsvinden, maar de politie lacht hem uit. Vier uur nadat we oorspronkelijk vertrokken zijn kunnen we eindelijk weer vertrekken. We rijden naar Dominical, een plaatsje meer ten noorden aan de kust, waar we overnachten. De volgende dag reizen we met de bus naar San Jose.