Onze 11-stedentocht over land en over water

11 januari 2009 – 14 januari 2009

Na nog een paar dagen van het mooie weer te hebben genoten op Caye Caulker besluiten we toch maar weer eens verder te reizen, richting Placencia in het zuiden. We kiezen een goeie dag uit, want het weer slaat net om en veel zon kunnen we de komende tijd niet verwachten. In de bus treffen we de eerste van vele heftige regenbuien. Overigens doet de buschauffeur het nationale levensmotto 'go slow, go Belize' totaal teniet, want hij scheurt als een malloot. Helaas heeft ons dit niet geholpen, want het laatste stukje naar Placencia moeten we met de boot en deze is net vertrokken als we aankomen. Na ongeveer anderhalf uur wachten kunnen we dan toch verder en we komen aan in Placencia, een schiereiland vlak voor de kust. Er is hier een mooi strand en Remco wil misschien nog gaan duiken. Helaas breekt vanaf diezelfde avond de hemel open, want het komt werkelijk waar met bakken uit de lucht. Dit gaat de volgende dag gezellig door, dus van duiken en op het strand liggen komt niet veel. In de sporadische pauzes tussen de buien door rennen we naar de dichtstbijzijnde restaurantjes zodat we onszelf nog van voedsel kunnen voorzien en verder lezen we veel. Wat eigenlijk wel goed uitkomt, want onze rugzakken zijn nog altijd een paar kilo te zwaar onder andere door de vele boeken die we bij ons hebben.

Omdat de vooruitzichten niet goed zijn, besluiten we om na twee dagen weer te vertrekken. We reizen met de bus naar Punta Gorda vanwaar we een speedboot naar Livingston in Guatemala pakken. Na de vorige grensovergang tussen Guatemala en Belize houden we ons hart een beetje vast over hoe het deze keer zal verlopen, maar een mooiere grensovergang dan deze hadden we ons niet kunnen wensen! We zijn zo ongeveer de enige die via deze weg de grens oversteken en de exitstempel van Belize is zo gezet. Ook bij aankomst in Livingston gaat het heel erg soepel. Na aankomst in de haven lopen we het stadje in waar het immigratiekantoortje zit. Daar zitten een alleraardigste meneer en mevrouw die onze paspoorten van een stempel voorzien en ons ook even netjes aanwijzen waar ze hem gezet hebben en hoe lang we in het land mogen blijven. Geen gedoe en geen gezeur om geld, een verademing!

15 januari 2009 – 16 januari 2009

We blijven niet lang in Livingston, want ook hier regent het. Een lange wandeling zien we daarom niet zo zitten en het plaatsje is erg klein, dus na een middagje er doorheen te hebben gelopen hebben we het wel gezien. Vanaf Livingston nemen we een boot naar Rio Dulce (Livingston is een plaatsje waar je alleen via water kunt komen, er lopen geen wegen naartoe). De twee en een half uur durende tocht is erg mooi. We varen door een kloof met aan weerszijden steile begroeide kliffen, komen door een paar zijriviertjes waar we kunnen zien hoe de mensen aan het water leven en we zien veel vogels (onder andere tientallen pelikanen en een soort witte reigers). In Rio Dulce vinden we een hotel met warme douche (heerlijk! in Livingston hadden we een koude douche en dat was even wennen, zeker als het buiten niet erg warm is en het regent). Veel toeristen verblijven net buiten Rio Dulce in een hotel aan de rivier, maar wij vinden het wel leuk om in het stadje zelf te zitten. Het is erg levendig, er is veel volk op straat en veel verkeer (het lijkt een doorgangsroute voor vrachtvervoer). Ook lopen er, zoals overal in Centraal Amerika, veel mannen (en jongens) met grote kapmessen (machetten) rond van soms wel een meter lang. Deze messen zijn niet bedoeld om toeristen mee in mootjes te hakken, maar worden gebruikt om struikgewas weg te kappen of takken en kokosnoten mee te ontvellen (of om teennagels mee te snijden, wie zal het zeggen). We vinden het leuk om het straatleven een beetje te bekijken vanonder een luifel op een krukje en aangezien het toch regent is dit een prima tijdverdrijf. Verder bezoeken we vanuit Rio Dulce een prachtige, 6 meter hoge waterval midden in de jungle, waar water van ongeveer 40 graden (!) naar beneden komt en waar je heerlijk onder kunt staan. Het ernaartoe zwemmen is even afzien (koud), maar daarna worden we beloond met een heerlijke warme douche!

17 januari 2009 – 18 januari 2009

We reizen vanaf Rio Dulce met de bus in ongeveer 6 uur naar de grens met Honduras. Dit zou een directe bus zijn, maar ongeveer anderhalf uur voor de grens stapt iedereen uit, behalve wij en nog 3 andere toeristen. Omdat de bus nu zo ongeveer leeg is, heeft de buschauffeur niet zoveel zin om nog helemaal door te rijden naar de grens en we worden naar een ander, kleiner busje gedirigeerd. Deze bus zit al redelijk vol, maar het motto is hier: er kan altijd nog iemand bij (even terzijde: we zaten een keer in een minibusje waar officieel 15 zitplaatsen waren, maar waar op een gegeven moment 28 mensen in zaten - inclusief 3 babies, dat dan weer wel). Na weer een half uur rijden herhaalt het verhaal zich: er zijn weer veel mensen uitgestapt en we worden weer in een ander, nog kleiner en nog voller busje gezet. Ook hier kan er altijd nog iemand bij en op een gegeven moment zitten we allemaal zo klem, dat we niet eens meer heen en weer worden geschud als de bus over een hobbel rijdt. Dat is dan weer het voordeel. Eenmaal bij de grens ervaren we weer een soepele grensovergang. De onrechtmatige exitfee voor Guatemala die natuurlijk weer wordt gevraagd betalen we niet, maar deze keer wordt daar niet al te moeilijk over gedaan. In Honduras pakken we een busje naar Copan Ruinas, 10 kilometer verderop. Copan is een erg mooi plaatsje met koloniale huizen in allerlei kleuren en met rode dakpannen, een groot plein met veel groen waar mensen zitten te kletsen of iets eten van een van de stalletjes, de straten zijn geplaveid met kasseien en er zijn veel leuke restaurantjes en koffiehuisjes (er wordt koffie geteeld in de omgeving). Op een kwartier lopen bevinden zich de ruines van Copan, die beroemd zijn om hun goed bewaard gebleven sculpturen. We beklimmen de ruines, die niet al te hoog zijn, dus Rieneke durft er ook op ;-). De sculpturen zijn erg mooi, er is zelfs een hele trap waar in elke steen figuren zijn uitgehakt die voor een deel nog goed te zien zijn (hier mag je dan ook niet op lopen, dat zou de trappen nog meer beschadigen). Verder zien we veel mooie vogels en een soort grote cavia's, een lekkernij van de vroegere Maya's (ze zien er echter niet al te smakelijk uit vinden wij).

19 januari 2009 – 21 januari 2009

Onze volgende bestemming is Gracias, een plaatsje verder de bergen in. In de bus merken we dat de gewoonte die de mensen in Guatemala hebben om werkelijk alles wat ze niet meer nodig hebben uit de bus te gooien, helaas ook in Honduras vaste prik is. Plastic flessen, papier, piepschuim etensbakjes, noem het maar op en het wordt uit het raam gekieperd. Met als gevolg dat de berm op veel plekken bezaaid ligt met rotzooi, een niet al te fraai gezicht. In Gracias hebben we geluk: er is feest. Zoals veel dorpen en steden in Centraal Amerika heeft ook Gracias zijn eigen heilige. In dit geval betreft het San Sebastian en hij viert vandaag zijn 'verjaardag'. 's Avonds is er een markt met kraampjes waar ze allerhande rotzooi verkopen (kettinkjes, aanstekers, schoenen, onderbroeken), kraampjes waar spelletjes worden gedaan (blikgooien, gokspelletjes, schiettenten) en kraampjes waar je kunt eten (gebakken tortillas, gefrituurde bananen, suikerspinnen, gezoet kokosbrood). Kortom, het lijkt op koninginnendag in Nederland, het enige wat ontbreekt is een oranje gloed. We proberen wat lekkere hapjes uit en nemen wat van het kokosbrood, smaakt heerlijk bij de koffie!

Na een nachtje in Gracias reizen we een uurtje verder naar San Juan, een dorp met 1500 inwoners waar nauwelijks toeristen komen. Het is hier erg leuk. Het is een heel gemoedelijk plaatsje met onverharde wegen en supervriendelijke mensen. De zon schijnt eindelijk weer eens en we maken een mooie wandeling in de omgeving. Er wordt hier ook veel koffie verbouwd, die je overal te drogen ziet liggen en we kunnen regelen dat we bij een Hondurese familie thuis een demonstratie krijgen van hoe de koffie wordt gebrand. De vrouw des huizes (Solidad) legt ons uit hoe het proces in zijn werk gaat (in het Spaans, maar we begrijpen gelukkig het meeste). In de keuken van het huis staat een groot stenen fornuis met een kookplaat, waaronder een houtvuurtje brandt en waarop de gedroogde, dan nog witte bonen in ongeveer een uur tijd en na veelvuldig omscheppen zwart worden geroosterd. Vervolgens worden de bonen in een mand geschept om af te koelen waarna ze gemalen worden en er koffie van wordt gezet. In de tussentijd maakt Solidad ook nog een maaltijd voor ons klaar (gebakken bonenpuree, gebakken aardappels, eieren, tortillas en brood; kortom, een maaltijd waar Atkins zijn neus voor zou ophalen maar die wij met smaak verorberen). Na de maaltijd drinken we de koffie, die een beetje zoetig smaakt en erg lekker is. Een leuke ervaring! De volgende dag reizen we naar La Esperanza, waar we een nachtje verblijven om daarna door te reizen richting Nicaragua. Het plan is om de komende weken verder zuidwaarts te trekken via Nicaragua en Costa Rica naar Panama en om dan weer terug te reizen via dezelfde landen naar Mexico City, dus we zullen later nog meer van Honduras gaan zien.