Aan het werk!

Omdat het vanwege geen of erg trage internetverbindingen lastig was om een bericht te plaatsen, heeft het een tijdje geduurd sinds jullie iets van ons hebben gehoord en is het bericht nu nog langer dan anders. Neem dus maar een lekker kopje koffie (of gelijk een hele pot), kijk je baas een keer lief aan en ga er even rustig een kwartiertje voor zitten ;-) Het is tenslotte maandagochtend!

2 juli 2009 - 3 juli 2009

In een zeer oncomfortabele nachtbus, waarbij we naast dozen, een stinkende WC en tevens niet al te fris ruikende Indonesiers zitten, rijden we naar Bukittinggi in het midden-westen van Sumatra. De rit duurt gelukkig slechts 17 uur. We komen vroeg in de ochtend aan en weten totaal niet waar we uit de bus worden gezet en welke kant we op moeten lopen richting het centrum. Ons kaartje in de Lonely Planet helpt hier ook niet echt bij en de bestuurders van de plaatselijke busjes (bemo's, kleine bestelwagens) snappen niet helemaal wat we willen als we in het Indonesich en Engels proberen te vragen waar het centrum is. Op een gegeven moment besluiten we maar een naam van een hotel te noemen dat op de kaart staat en uiteindelijk is er een chaufeur die ons begrijpt en ons daar af wil zetten. We klimmen met enige moeite met onze grote rugzakken door de kleine deuropening het busje in en laten ons voor veel te veel geld afzetten (dus letterlijk en figuurlijk) bij het genoemde hotel. Dit hotel heeft echter geen goedkope kamers beschikbaar, dus we zoeken een ander hotel in de buurt en zijn klaar om Bukittinggi te gaan verkennen.

Rieneke is hier zeventien jaar geleden ook al eens geweest met een vriendin en toen was het wel een leuk stadje. Inmiddels blijkt er toch wel enige verandering te hebben plaatsgevonden. Het stadje is uitgegroeid tot een stad en de plaatselijke markt, die zeventien jaar terug uit een paar kramen op straat bestond, is sindsdien verplaatst naar een modern overdekt gebouw. Het guesthouse waar Rieneke toendertijd verbleef is inmiddels opgedoekt, evenals het restaurantje waar ze elke dag fu yong hai ging eten. Toch is het nog steeds wel leuk om in Bukittinggi te zijn, want de omgeving is mooi. We maken onder andere een lange wandeling door een kloof en naar omliggende dorpjes. In een van deze dorpjes werd vroeger veel zilver verwerkt tot sieraden. Deze sieraden werden aan toeristen verkocht, die tot een paar jaar geleden nog veelvuldig in de omgeving te vinden waren. Helaas is het toerisme een beetje ingestort sinds die tijd, vanwege aardbevingen en de tsunami, maar er zijn nog drie werkplaastsen/winkeltjes open. We worden uitgenodigd voor een kopje thee door een hele vriendelijke jongen en hij vertelt hoe het vroeger was. Zelf werkte hij toen ook in de zilverindustrie, nu niet meer. Zijn familie heeft nog wel een winkel en hij neemt ons er mee naartoe. De sieraden zijn erg mooi, heel fijntjes, maar helaas voor ons wat te duur. We kopen dus niks, maar dat geeft niet, onze “gids”dringt niet aan. Dat is weer eens wat anders dan in Thailand! We worden ook nog meegenomen naar de andere twee winkeltjes, waar ze weer heel verschillende sieraden maken en in een van deze werkplaatsen worden ook zeer kleurige wandkleden geborduurd. Een ontzetttend langdurig priegelwerk, het kost drie maanden om een kleed van twee bij één meter te maken. Na de bezoekjes aan de winkels nemen we afscheid van onze gids en lopen we verder tussen de zeer groene en gele rijstvelden met hier en daar een huis in de traditionele Minangkabau stijl. Deze huizen zijn van hout gemaakt en hebben gegraveerde en kleurig geschilderde muren en speciale puntige daken. In de Minangkabau cultuur is de vrouw overigens de baas, een geweldig concept ;-) Aan het eind van de wandeling, we zijn inmiddels hongerig, strijken we neer bij een lokaal eethuisje voor een lekker bord nasi goreng. Ze hebben hier waarschijnlijk nog nooit toeristen over de vloer gehad en we worden al gauw omringd door een aantal mannen dat met ons wil kletsen. Goed om ons Indonesisch een beetje op te krikken, want deze kerels spreken geen woord Engels. Veel Indonesische woorden zijn trouwens Nederlands of lijken er heel sterk op, dus als we het even niet weten proberen we het gewoon op z'n Hollands. Een paar voorbeelden: beitel, dinamo (dynamo), knalpot, skaaf (schaaf), hagelslag, boor, wortel, wastafel, plakban (plakband), notaris, handoek, kantor (kantoor), kwas (kwast) en natuurlijk babi pangang, haha!

4 juli 2009 – 10 juli 2009

Van Bukittinggi rijden we met een vrolijk gekleurde plaatselijke bus naar Lake Maninjau. Deze rit zou ongeveer anderhalf uur moeten duren, maar voordat we met een bemo bij het busstation zijn aangekomen, zijn we alweer een uur verder (door een soort verkeersopstopping van bemo's die allemaal een andere kant op willen en verder ook elke honderd meter stoppen om mensen in en uit te laten stappen). Eenmaal op het busstation moeten we vervolgens nog een uur wachten voordat de bus daadwerkelijk vertrekt, dus al met al zijn we weer een halve dag verder voordat we eindelijk in het vijftig kilometer verderop gelegen Maninjau aankomen. De weg ernaartoe is erg mooi en de afdaling naar het meer, dat een kratermeer is, bestaat uit vierenveertig zeer scherpe haarspeldbochten. Toen Rieneke hier zeventien jaar geleden naartoe ging reed de bus bijna in een van deze bochten de berg af, maar nu gaat het gelukkig goed. We laten ons afzetten bij een guesthouse dat goed staat aangeschreven. We zijn wel toe aan een verfrissende douche. Helaas... Het guesthouse zit vol en het eerstvolgende guesthouse is een half uur lopen. We zijn best wel kapot van de lange en warme rit en besluiten eerst wat te eten voordat we onze rugzakken weer omhangen. Onze bagage weegt per persoon vijftien kilo en dan hebben we allebei ook nog een kleine rugzak van ongeveer zeven kilo. Dan is een half uur lopen in de volle zon best lang... We moeten ook nog een beetje opletten waar we lopen, want om bij de guesthouses te komen, die aan het meer liggen, moeten we vanaf de weg een stuk over paadjes tussen de rijstvelden lopen en deze paadjes zijn ongeveer dertig centimeter breed met aan weerszijden water. We horen dat er een dag eerder een brommer van een van deze paadjes is afgereden en het water in is gevallen. Aan het eind van de middag komen we bij het volgende guesthouse, Beach Inn. Gelukkig is hier nog een kamer vrij en kunnen we genieten van een frisse mandi (douche uit een bak met water), een koud biertje en het prachtige uitzicht over het meer.

Het guesthouse is erg basic met vier houten bungalows en een restaurantje en het ligt op een hele mooie plek. Er is een klein strand bij en we zien elke dag vissers hun netten binnen halen. Verderop zijn ook nog viskwekerijen, drijvende huisjes en vlotten met netten ertussen, waar ze kleine visjes kweken die weer als aas dienen voor het vangen van grote vissen. De zonsondergangen zijn prachtig en het uitzicht vanaf het restaurant over de rijstvelden, met meer en de bergen daarachter is heel rustgevend. Hier zitten we dan ook het meest, om een boek te lezen, te eten of te kletsen met de andere gasten en de eigenaar van het guesthouse, Bambang. Op een gegeven moment raken we met hem aan de praat over zijn plekje en het blijkt dat hij op zoek is naar een nieuwe investeerder, aangezien zijn vorige partner, een Australiër, onlangs is overleden. Als hij geen nieuwe investeerder vindt kan hij zijn plek binnenkort opdoeken. Hoe meer we met hem hierover praten, hoe meer we erover denken om hem hiermee te helpen. Het zou voor ons een leuke manier kunnen zijn om te ervaren hoe het is om een guesthouse te runnen en om de plaatselijke gewoonten en regels die hiermee gemoeid zijn te leren kennen. De plek is prachtig en het toerisme aan het meer lijkt aan te trekken, dus met een beetje slimme marketing zouden we het guesthouse nog beter op de kaart kunnen zetten. Met een kleine investering zouden we Bambang kunnen helpen met het betalen van de huur voor het land en het opknappen van het restaurant en de bungalows, zodat ze voor meer geld verhuurd kunnen worden. Wij en Bambang zijn erg enthousiast over de plannen. Als we na een week weer moeten vertrekken (ons visum loopt) hebben we dan ook met Bambang afgesproken om over een maand terug te komen om de plannen verder af te stemmen. In de tussentijd willen we wel contact houden om er zeker van te zijn dat er niks tussenkomt en om eventuele vragen die we nog hebben alvast te kunnen bespreken. Helaas blijkt in de weken daarna dat na één telefoontje van ons verder contact onmogelijk is, omdat het telefoonnummer van Bambang onbereikbaar is en blijft. Hij zou nog een emailadres doorgeven maar dit heeft hij nog niet gedaan. We horen ook helemaal niks meer van hem en andere manieren om hem op te sporen lopen uit op niks. Misschien is zijn telefoon wel naast het pad in het rijstveld gevallen, dat kan, maar omdat we er geen goed gevoel bij hebben besluiten we uiteindelijk om toch niet naar Sumatra trug te gaan. Jammer, maar we nemen geen onnodig risico.

11 juli 2009 – 13 juli 2009

Onze volgende bestemming is Manado op Noord-Sulawesi (ook Indonesië), maar omdat omdat het het goedkoopste is om met AirAsia te vliegen en omdat we een nieuw visum nodig hebben en daarvoor eerst Indonesië uit moeten, vliegen we niet direct daar naartoe. Vanaf Padang, aan de westkust van Sumatra, vliegen we op 11 juli naar Kuala Lumpur, de thuisbasis van AirAsia. Helaas hebben we het bericht gehad van AirAsia dat onze vlucht op 12 juli van KL naar Manado is gecanceld (dat kan blijbaar zomaar) en dat er een nieuwe vlucht voor ons is geboekt op de 14e (dat is dan weer mazzel). We moeten dus twee dagen langer in KL doorbrengen en dat doen we door naar de bioscoop te gaan (we kunnen iedereen Ice Age III aanraden, erg leuk!), door shoppingmalls te struinen en Indiaas te eten. Geen hele grote straf dus.

14 juli 2009 – 10 augustus 2009

Gelukkig wordt de vlucht op de 14e niet afgelast en na vier uur landen we in Manado. We gaan onze vrienden Owen en Ulva voor een paar weken opzoeken, die hier in de buurt op Bangka Island drie jaar geleden een duikresort hebben opgezet (voor degenen die meer over het resort willen weten: www.mimpiindah.com). We zijn hier toendertijd ook geweest om een maand mee te helpen in de opbouwfase van het resort (klussen aan de boot, tekeningen maken van het resort en de nog te bouwen bungalows, meedenken over de financiën en HRM). Inmiddels draait het resort op volle toeren en we willen natuurlijk graag zien hoe het geworden is. Ook gaan we deze keer opnieuw meehelpen met verschillende dingen, dus de komende weken zullen we niet stil zitten.

Omdat we laat in de avond aankomen kan Owen ons pas de volgende dag op komen pikken in Manado om naar het eiland te gaan, dus we moeten voor één nacht een hotel zoeken. Als we op het vliegveld na drie verschillende loketten gehad te hebben om een visum te krijgen (één om te betalen, één om een visumsticker in het paspoort te laten plakken en één om deze sticker af te laten stempelen; zeer efficiënt allemaal) richting de uitgang lopen, worden we meteen belaagd door verschillende taxichaufeurs die ons uiteraard allemaal naar de stad willen brengen. Omdat we altijd liever zelf vervoer zoeken, wimpelen we ze af. Als er daarna nog iemand op ons afkomt steekt Remco opnieuw het gebruikelijke riedeltje af (“no thank you”) in de veronderstelling dat ook deze jongen ons een taxi wil aansmeren, maar Rieneke bekijkt hem eens beter en herkent hem. Het is Victor! Victor is een vriend van Owen en Ulva en we hebben hem drie jaar geleden ontmoet toen we bij hun waren. Hij werkt voor een resort en was op het vliegveld om potentiële gasten op te pikken en zag ons aankomen. Echt supertoevallig en erg leuk om hem weer te zien. De overnachting is meteen geregeld: we worden uitgenodigd om in het huis van de moeder van Victor te slapen, dat ongeveer naast de landingsbaan staat. We hebben haar drie jaar geleden ook al ontmoet en hebben toen ook een paar nachten in haar huis mogen logeren. Erg vriendelijk en ook heel erg handig.

De volgende morgen komt Owen ons ophalen, erg leuk om elkaar weer te zien! We nemen afscheid van Victor en zijn familie en na een aantal boodschappen in Manado te hebben gedaan rijden we naar de plek vanaf waar de boot van het resort ons naar het eiland zal brengen. Na drie kwartier varen komen we daar aan en zien we ook Ulva weer en het inmiddels anderhalf jaar oude dochtertje van Owen en Ulva, Ocean. Het is heel gezellig om weer bij te kletsen na al die tijd en heel mooi om te zien wat ze in drie jaar tijd allemaal voor elkaar hebben gekregen. Er zijn inmiddels vier prachtige bungalows gebouwd (vijf kamers in totaal, voor in totaal tien tot zestien gasten), een restaurant en een duikcentrum, allemaal van bamboe en kokoshout. Ook de tuin staat er mooi bij. Verder wordt er op dit moment een nieuwe, extra boot gebouwd voor het duiken, dus we kunnen de komende weken weer lekker aan de slag met schuren en schilderen. Zo gezegd zo gedaan, we klussen wat af en zitten binnen de kortste keren onder de groene en gele verf, de kleuren van het resort. Drie weken later zit de boot strak in de lak en wordt hij, na een gebed om hem in te zegenen, succesvol te water gelaten. Ook maken we nog een shoppingtrip naar Manado. Op het eiland is niks te krijgen, alleen wat groenten en fruit, dus werkelijk alles moet aangevoerd worden van het vasteland. Een hele onderneming en een lastig logistiek proces, want het moet als het even kan gecombineerd kunnen worden met het ophalen of wegbrengen van gasten. Het is namelijk erg duur om de boot apart te laten varen en om een auto te huren. Ook zien we dat een van de moeilijkste dingen nog altijd is om het personeel efficiënt te laten werken. Dat kunnen de meesten na drie jaar namelijk nog steeds niet. Bijvoorbeeld: op een gegeven moment kan de boot een paar dagen niet aan de stijger aanleggen vanwege hoge golven en harde wind en hij ligt in de baai bij het strand. Op de eerste ochtend dat het weer wat rustiger is gaat een groep duikers op pad en worden de duikpakken, flessen en lood door het personeel helemaal vanaf het duikcentrum, vijfhonderd meter verderop, aangesleept om via het strand op de boot te laden. Vervolgens vaart de kapitein de boot naar de stijger, want dat kan inmiddels weer. Als hij dat nou een half uur eerder had gedaan, hadden de duikspullen direct vanaf het duikcentrum, dat aan de stijger gebouwd is, op de boot kunnen worden geladen. Ander voorbeeld: de kokkin maakt de heerlijkste gerechten, maar is niet de allersnelste. 's Ochtends bakt ze voor tien man ongeveer twintig pannekoeken. In plaats van dat ze handig gebruik maakt van de twee gaspitten en de twee koekepannen die er zijn, bakt ze elke pannekoek na elkaar in één pan op één pit. De tweede pit blijft ongebruikt en de kokkin staat zeer geduldig te kijken naar die ene pannekoek die in die ene pan gaar ligt te worden. Ze bedenkt niet, ook niet na meerdere keren uitleggen en voordoen, dat ze in de tussentijd makkelijk een tweede pannekoek kan bakken... Dat de lokale bevolking van het dorp verderop trouwens onbekend is met moderne gemakken zoals westerse WC's, blijkt hier overigens ook. Ze lopen op weg naar hun plantages over het land van het resort en maken dan zo nu en dan gebruik van het toiletgebouwtje dat naast het restaurant staat. In plaats van op de bril te gaan zitten beschouwen ze de pot als een hangtoilet/gat in de grond en ze klimmen op de WC om op de bril te gaan staan om hun behoefte te doen. Op deze manier zijn er de afgelopen maanden al verschillende toiletbrillen gebroken.

Naast klussen is er ook zo nu en dan tijd om een beetje te luieren en te duiken. Remco gaat een aantal keer mee met de gasten, soms als gids en ook begeleidt hij samen met Owen een groep Nederlandse kinderen die een oefenduik gaan maken. Erg leuk natuurlijk! Overigens eindigt een aantal van deze duiktrips in een spannende onderneming, want door de ruige zee is het lastig voor de kapitein om de boot aan de steiger aan te leggen. Een keer slaat door het heftige schommelen de propellor van de motor tegen rotsen op de bodem en besluit de kapitein om verder ongelukken te voorkomen naar het dorp te varen waar het rustiger is. Helaas is het vanaf dit dorp 40 minuten lopen naar het resort... Een andere keer komt door de hoge golven een van de touwen om de boot mee vast te leggen in de propellor terecht en valt de motor stil, waardoor de boot niet meer te besturen is en hij tegen de steiger dreigt aan te slaan. Gelukkig reageert de kapitein ook nu weer zeer adrem en hij springt in de zee om de boot van de stijger weg te trekken en op het zand in de baai te laten lopen. Het loopt dus allemaal goed af en de gasten hebben er een mooi verhaal bij. Rieneke was overigens erg blij dat ze zelf niet op de boot zat tijdens deze trips, want na ons avontuur in de storm in Nicaragua heeft ze het niet meer zo op boten op ruige zee.

Verder praten we veel met Owen en Ulva over hoe het is om een resort te runnen, wat er allemaal bij komt kijken, met welke regels je te maken hebt en wat de prijzen van verschillende zaken zijn. Zo krijgen we een beetje een idee van onze eigen eventuele mogelijkheden om iets op te zetten. Ook hebben Owen en Ulva verschillende connecties, die voor ons wellicht interessant kunnen zijn. Met een van deze connecties, een vriend van Owen en Ulva die een resort heeft dat wegens bepaalde omstandigheden al vier jaar gesloten is, zijn we momenteel in gesprek over eventuele mogelijkheden voor een heropening van het resort. Wordt wellicht dus nog vervolgd!

Na drie weken is het helaas tijd om weer afscheid nemen. Het was erg leuk en gezellig om Owen en Ulva weer te zien, de kleine Ocean en het personeel een beetje te leren kennen en het reilen en zeilen van het mooie Mimpi Indah van zo dichtbij mee te maken. We reizen via Manado naar Makassar in het zuiden van Sulawesi, waar we twee nachten bij een broer van Ulva en zijn gezin kunnen logeren, echt super! We bekijken de stad een beetje, zien onder andere een oud Nederlands fort en een parade van een heleboel groepen kinderen in schooluniformen en kopen kadootjes voor onze gastfamilie. En gelukkig voor jullie is hier ook weer een goede internetverbinding, anders zou dit verhaal nog langer zijn geworden!

PS. helaas is de kwaliteit van de foto's niet altijd optimaal, door de manier waarop de site ze verkleint. Excuses daarvoor!