Op naar Guatemala

14 december 2008

Vanavond vertrekken we met de nachtbus naar Puerto Escondido aan de kust. We hebben dus nog een hele dag in Mexico City en we besluiten die door te brengen in de wijk Coyoacan vlakbij het zuidelijke busstation. Maar eerst even kaartjes kopen, dat was toch geen probleem? Er staat een enorme rij en Remco kijkt of er andere busmaatschappijen zijn die de naar onze bestemming gaan. Die zijn er wel, maar alle plaatsen zijn uitverkocht. Hmmm, we bedenken vast waar we heen gaan als er helemaal geen kaartjes meer. Maar gelukkig, er zijn nog een paar plaatsen vrij.

De keuze om de rest van de dag in Coyoacan door te brengen blijkt een goeie keus! Het is een gezellige buurt met veel mooie oude gebouwen, leuke pleinen en veel eetstalletjes, restaurants en cafeetjes. We lopen over de mercado (grote markt), eten verse taco's en lopen door alle mooie straten. Bij een van de kraampjes krijgen we iets aangeboden (chicharrones) dat op een soort kroepoek lijkt. We proeven het en het smaakt ons niet verkeerd. Even later komen we erachter dat het gefrituurd varkensvet is… Tsja, we zeiden al in ons vorige bericht dat alles van het varken hier gebruikt wordt. Om 19 uur stappen we de bus in en na een soepele rit komen we de volgende morgen om 8 uur aan in het zonovergoten Puerto Escondido (een surferparadijs in het zuidwesten).

15 – 21 december 2008

Het is heerlijk hier! We hebben een cabana, wat inhoudt dat we naast een slaapkamer, een eigen keuken hebben met een tafeltje en een grote veranda met hangmat. Het zwembad is om de hoek en het strand op 5 minuten lopen. We relaxen dus wat af! Overdag lopen we meestal een stuk over het strand en door het stadje en ‘s avonds koken we in onze keuken en genieten we van de prachtigste zonsondergangen op het gemeenschappelijke dakterras. Deze week vindt ook de verering van de heilige maagd van Puerto Escondido plaats en een van de avonden is er ter ere daarvan een grote optocht met een praalwagen, waarop zich een replica van de heilige maagd bevindt, mooi geklede dansende vrouwen en veel muziek. Na een week nemen we met een beetje pijn in ons hart af van dit mooie plekje, maar we trekken weer verder, want we willen voor de kerstdrukte in Guatemala zijn.

22 - 23 december 2008

Na een iets minder soepele rit met een nachtbus (om de haverklap liggen er drempels op de ‘highway’ en de bus stopt ongeveer 10 keer, waardoor lekker doorslapen er niet in zit) komen we aan in Tapachula, vanwaar we met een overvol minibusje naar de grens rijden. Daar aangekomen kunnen we zo de grens overlopen, we vergeten bijna om onze paspoorten te laten afstempelen, zo gemakkelijk gaat het. Iets minder gemakkelijk is het om geld te wisselen van Pesos naar Quetzal. Er lopen verschillende mannen rond met stapels bankbiljetten (de plaatselijke grenswisselkantoren zullen we maar zeggen). Remco informeert bij een aantal van deze mannen naar de wisselkoers om een idee te krijgen van wat we voor onze Pesos kunnen krijgen. Na een tijdje besluiten we het er maar op te wagen en bij een van hen te wisselen, we staan toch te wachten in de rij op onze stempels voor Guatemala. Bij het natellen van de biljetten die we krijgen blijkt, uiteraard, dat we te weinig hebben gekregen. De man (eigenlijk nog maar een broekie) telt het geld zelf vervolgens ook nog een keer na, want hee, hij maakt toch geen fouten!? Maar deze truc kennen we al, op die manier zijn we in Bali een keer belazerd. En ja hoor, op het eind van het natellen stopt hij zogenaamd ongemerkt nog een pakketje biljetten weg, waardoor we nog minder terugkrijgen. Maar Remco’s oplettende oog, een kerel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen, heeft gezien dat de jongen ons geld heeft afgetroggeld en zet hem even flink op z’n nummer. Dat gebeurt op de volgende manier: een tik in het gezicht en een paar ferme woorden onder begeleiding van een dreigende blik. Rieneke kijkt het allemaal enigszins angstig aan, we zijn Guatemala nog niet eens binnen, moeten onze stempel nog krijgen en je weet het nog zo net maar niet met die gringo’s, maar het loopt goed af. We krijgen ons geld en er worden om ons heen excuses aangeboden voor het gedrag van de wisselaar. Nadat we onze stempels hebben ontvangen zoeken we een bus. We willen naar Quetzaltenango (oftewel Xela) reizen. Er gaat geen directe bus, dus we stappen eerst in een minibusje (weer overvol) naar San Marcos, alwaar we overstappen op een ‘chickenbus’ (omgebouwde Amerikaanse schoolbus) naar weer een volgend plaatsje. Helaas wordt voor ons een kind ziek dat uit het raam gaat spugen, maar het vloog net zo hard weer terug richting ons… Nou ja, hebben we onze warme douche ook weer gehad. Na de chickenbus stappen we in de volgende bus, die ons naar een overvol busstation in Xela brengt, vanwaar we weer een minibusje pakken om naar het centrum te komen. Het was dus een lange rit zo‘n 5 uur vanaf de grens voor zo‘n 120 km…), maar wel de moeite waard, want het uitzicht onderweg was prachtig! De weg ging door hoge bergen (met o.a. uitzicht op een vulkaan van 4200 meter hoog) en langs kleine dorpjes met traditioneel geklede vrouwen.

In Xela vinden een hostel bij een familie die een paar kamers verhuurt, erg leuk. We kleden ons maar eens extra warm aan, want het is hier, vooral tegen het einde van de dag en ‘s avonds, echt koud. Het stadje ligt namelijk op bijna 2400 meter. Iedereen loopt hier met mutsen en sjaals, maar die hebben wij helaas niet bij ons. In het hostel naast het onze zit nog een aantal Nederlandse stellen (Judy en Hidde en Laura en Ruud) en we brengen de avond gezellig met z’n zessen door onder het genot van een paar flesjes bier (welteverstaan literflessen à EUR 2,50). ‘s Nachts leggen we 4 dekens over ons heen om enigszins warm te worden. De volgende dag lopen we wat door de stad, waar een leuke en erg drukke markt is (waar ze zo ongeveer bij een kwart van de kraampjes vuurwerk verkopen dat in Nederland zwaar verboden is), en bezoeken we ‘s middags met Judy, Hidde, Laura en Ruud nabijgelegen ‘hotsprings‘. Het is hier erg mooi. De baden liggen midden in de bergen en het water (ruim 40 graden) komt zo uit de berg en schijnt erg heilzaam te zijn. Dat kunnen we wel gebruiken, want we zijn allebei nogal verkouden (hadden we maar een muts moeten kopen!).

24 december 2008

Vandaag vertrekken we met zijn zessen richting Panajachel aan Lago de Atitlan, een groot kratermeer in het westen van Guatemala. We nemen een minibusje naar het grote busstation. Blijkbaar stopt het busje niet op het busstation zelf en we worden gedropt bij een grote markt vanaf waar we nog een stuk moeten lopen. We moeten dwars de markt over. Het is enorm druk en chaotisch, dus we banjeren in een kolonne achter elkaar. Rieneke loopt achteraan en dat was blijkbaar niet zo’n slimme zet. Op een gegeven moment wordt ze omsingeld door ongeveer 10 kinderen en daardoor gescheiden van de rest van de groep. Er is echt geen doorkomen aan en het is nogal bedreigend. Terwijl Rieneke haar tas goed in de gaten houdt en de rest van de groep waarschuwt wordt helaas de toch ook wat slechtere naam van Guatemala waargemaakt. In de paar seconden dat dit hele voorval duurt hebben de kinderen uit een ritsvakje van haar broek het portemonneetje met Amerikaanse Dollars en de creditcard gestolen en zijn er meteen vandoor. Als Rieneke hier nog een paar seconden later achterkomt, is het natuurlijk allang te laat. Gelukkig hebben we een mobiele telefoon en een thuisfront die in dit soort situaties te hulp kan schieten, dus we laten gelijk de creditcard blokkeren en de verzekeringsmaatschappij inlichten. Als we later (na een dollemansrit door de bergen in de bus) in Panajachel aankomen doen we aangifte bij de politie, zodat we hopelijk de dollars vergoedt krijgen (we hebben hiervoor speciaal een extra verzekering laten afsluiten voordat we vertrokken, gewaarschuwd door vergelijkbare verhalen uit Midden Amerika). In ons beste Spaans weten we de agent duidelijk te maken wat er is gebeurd. Hij begrijpt bijna alles, behalve dat er op de aangifte staat vermeld dat Rieneke een Amerikaans paspoort heeft en dat ze 34 jaar is. Dat laatste is dan weer mooi meegenomen!

Afijn, na dit ietwat vervelende voorval zijn we toch lekker gesetteld in Panajachel. We zitten in een leuk hostel vlak bij de oever van het meer met een erg mooi uitzicht op de 5 vulkanen aan de overkant, samen met Judy en Hidde (Laura en Ruud zijn naar een ander plaatsje aan het meer vertrokken). ‘s Nachts komen we erachter dat het vuurwerk dat overal te koop is gretig aftrek heeft gevonden. Blijkbaar is kerstavond hier de gelegenheid om te feesten, want rond 12 uur breekt de spreekwoordelijke ‘pleuris’ uit. Er wordt een partij knallers afgestoken, niet normaal. En dit gaat tot in de kleine uurtjes door….daar gaat de nachtrust. Waarschijnlijk blijven we hier een dag of twee en reizen we daarna samen verder met z’n vieren, is namelijk erg gezellig! Misschien zien we Ruud en Laura later nog in Antigua.

Fijne feestdagen allemaal en alvast een heel gelukkig 2009!!!