Van Borneo naar Sulawesi

12 – 14 mei 2006

We reizen met de bus van KK naar Sandakan, 6 uur verder richting het noordoosten van Sabah. We komen onderweg langs Mount Kinabalu, een reusachtige berg van meer dan 4000 meter hoog. We vangen er gelukkig een glimp van op, meestal is het bewolkt aan de top maar vandaag hangen de wolken wat lager. Echt prachtig om te zien en zo hoog! Haast niet voor te stellen. Na een toch wel vermoeiende busreis (zijn we niet meer gewend na al dat vliegen!) komen we aan in Sandakan. Een niet echt inspirerende plaats, rommelig, vies en druk, maar wel leuk om een dagje in rond te wandelen. Ook willen we vanaf hier proberen om een tocht naar de jungle te maken met een boot. We horen van de hoteleigenaar dat we dan het beste met de bus naar de afslag naar het plaatsje Sukau kunnen reizen om daar over te stappen op een minibus naar Sukau, twee uur verderop over een onverharde weg. Dit besluiten we de volgende dag te doen. Eenmaal aangekomen bij de afslag proberen we met straffe onderhandelingen om wat van de prijs van het minibusje af te krijgen, maar dat lukt helaas niet, ook niet als Rieneke haar beste Indonesische taal-beentje voorzet. We betalen dus maar het bedrag dat ze vragen en komen twee uur later na een hele hoop gestuiter in Sukau aan. We verblijven in een homestay en regelen ter plekke een drie uur durende boottocht voor diezelfde avond de jungle in. We zijn de enige mensen in de homestay dus we hebben ook de boot voor onszelf. De tocht was erg leuk. We hebben weer een aantal probiscus apen (met de lange-dopneus) gezien, veel macaques, een paar zeer giftige slangen (zwart met felgele strepen), veel verschillende vogels en ook een paar andere boten met toeristen. 's Nachts slapen we bij het geluid van krekels en andere nachtbeesten (en helaas ook een autoalarm dat midden in de nacht ellenlang afging, je vraagt je af wie er een alarm nodig heeft op zo'n verlaten plek…). De volgende dag gaan we weer verder, richting Semporna.

15 – 22 mei 2006

De busreis naar Semporna duurt ongeveer 6 uur en het landschap is een tikje treurig… Over een afstand van zo'n 400 kilometer zie je overal waar je kijkt alleen maar palmolie-plantages. Wij vinden palmbomen mooi hoor, maar miljoenen en miljarden achter elkaar is toch niet echt boeiend. Bovendien betekent het dat om de bomen te planten de jungle is weggekapt, dus daar zie je nog maar erg weinig van. Best triest. Stel je maar eens voor, als iemand bedenkt dat denneappelolie een mooi product is en dat Nederland een goed land is om deze business op poten te zetten. Heel Nederland wordt bedekt met dennebomen, allemaal netjes op 2 meter van elkaar, allemaal ongeveer even hoog. Misschien zie je hier en daar nog een oude eik of is een milieuactivist er in geslaagd om een klein stukje Veluwe en duingebied te redden van zaag en ploeg, maar minder dan 10% van het oorspronkelijke landschap bestaat nog maar. Voor wilde zwijnen, herten, ganzen en hazen moet je naar een speciaal rehabilitatiecentrum of Artis, want er is niet meer genoeg bos voor ze om in het wild te leven. Kun je het je voorstellen? En dan hebben wij nog maar een klein stukje gezien van alle houtkap in Borneo. Gelukkig is er nog wel wat oerwoud gespaard gebleven (10%) en zijn ze nu wat actiever bezig om dit te behouden. Hopelijk slagen ze er in. Het moeilijke is dat in heel erg veel producten palmolie is verwerkt, iedereen in de wereld gebruikt het… Eenmaal aangekomen in Semporna blijkt dit nog een ergere stad te zijn dan Sandakan qua viezigheid en drukte, maar we blijven er niet lang, want de komende dagen gaan we duiken, snorkelen en relaxen op de eilanden in de buurt. De eerste dag gaan we naar Pulau Sibuan. Remco maakt drie duiken en Rieneke geniet van het prachtige strand en het snorkelen. Het is een klein eiland, je loopt er in een half uur omheen en er wonen maar een paar families, sea-gypsies uit de Filipijnen. Zij mogen niet op het vasteland wonen maar het is wel toegestaan dat ze hutjes op de eilanden bouwen om in te wonen. Hele simpele hutjes zijn het en er spelen veel kleine kinderen op het strand die het leuk vinden om naast je te komen zitten op je handdoek. Erg grappig! Na nog 1 nachtje in Semporna vertrekken we naar Pulau Mabul, een eiland op ongeveer een uur varen. Hier verblijven we in een homestay gebouwd op palen in het water. Het is erg basic, maar heerlijk. Het eiland is niet groot, er zijn drie wat grotere resorts en over de rest van het eiland verspreid staan huisjes, op het strand en in de zee. Het is allemaal erg idyllisch en Rieneke gaat 's avonds vaak nog even op pad om foto's te maken. Er zijn heel veel kinderen die het allemaal erg leuk vinden om op de foto te gaan en dan te kijken hoe ze er op staan. Remco maakt veel mooie duiken, bij Pulau Mabul en Pulau Sipadan (een van de allermooiste duikplekken ter wereld volgens Jacques Cousteau). Hij ziet heel erg veel schildpadden en haaien, maar ook veel kleine beestjes (slakjes). Het is echt genieten hier! Na 4 dagen zonnen, duiken en relaxen gaan we weer terug naar het vasteland. We reizen naar Tawau, aan de grens met Kalimantan (Indonesie) en de volgende dag nemen we de boot naar Tarakan, in het noorden van Kalimantan.

23 – 28 mei 2006

We willen proberen om vanaf Tarakan naar Pulau Derawan te reizen, een eiland vanaf waar je kan duiken bij Pulau Sangalaki waar veel manta's zijn. Remco zou heel graag eens manta's zien, dus dit lijkt een mooie gelegenheid. We hebben gelezen in onze Lonely Planet dat je vanaf Tarakan een speedboot kan charteren naar Pulau Derawan, maar navraag leert dat dit niet te betalen is (500 Euro). Niet zo'n goed plan dus. Verder spreken ze hier nauwelijks Engels en Rieneke komt wel een klein eindje verder in het Indonesisch maar nog niet genoeg, dus het is moeilijk om de juiste informatie te verkrijgen. De andere optie volgens de Lonely Planet is om te reizen naar Berau, een plaatsje dat alleen per vliegtuig te bereiken is vanaf Tarakan, en vanaf daar een speedboot te charteren, wat goedkoper zou moeten zijn. We besluiten dit te gaan proberen. We vliegen naar Berau en komen in de ochtend aan, vroeg genoeg dus om nog iets te regelen met een boot. We gaan meteen naar de haven en vragen naar de prijs van een speedboot naar het eiland. Deze blijkt inmiddels verdubbeld te zijn sinds vorig jaar (de benzine is duurder geworden)… Hier hadden we niet echt op gerekend. Er blijkt ook nog een passagiersboot te gaan die twee keer per week het eiland aandoet. Maar als we dit 5 minuten later aan en andere persoon vragen zegt hij dat dit helemaal niet waar is. Weer 5 minuten later zou het ineens toch kunnen. Beetje onbetrouwbaar dus. We besluiten om toch maar een speedboot te pakken en we boeken alvast een vliegticket voor een paar dagen later om weer uit Berau weg te komen. Ook moeten we nu extra geld wisselen, want we hadden niet gerekend op de extra kosten en we hebben niet genoeg. Dit blijkt weer een extra uitdaging. Onze traveller cheques worden maar bij 1 bank geaccepteerd en wel tegen zo een slechte koers dat we dit niet willen. Dan maar pinnen dus. Maar helaas blijkt dat we maximaal 50 Euro pinnen per dag kunnen pinnen in deze plaats, niet bepaald genoeg om de boot te betalen. Het zit dus niet erg mee en het begint ook nog eens te regenen waardoor het vooruitzicht om 2 uur op een boot te gaan zitten ook niet echt meer aanlokkelijk is. We hebben er een beetje genoeg van inmiddels. Pulau Derawan moet maar wachten tot een andere keer. We kunnen ons vliegticket nog omzetten en vliegen de volgende dag (in een soort koekblik met vleugels voor 22 passagiers) naar Balikpapan. Hier boeken we meteen een ticket voor dezelfde avond naar Manado in Sulawesi. We moeten ongeveer 12 uur wachten op het vliegveld en flapperen met onze ABN creditcard in een poging om de executive lounge binnen te mogen (o.a. gesponsord door ABN), maar helaas moet je hier een speciale Van Gogh kaart voor hebben. Wij hebben een zilveren kaart, die vinden we ook mooi genoeg, maar ze trappen er niet in. Veel maakt het niet uit, want het blijkt dat je tegen een kleine betaling (6 euro pp) ook de lounge in mag en dat is dan inclusief eten, drinken en heerlijke banken om op te zitten. Dit houden we wel een dagje uit en we genieten van de kopjes koffie en thee, kipnuggets, kleine sandwiches en gebakjes en een biertje. We komen 's avonds laat aan in Manado en we sturen de volgende dag een SMS naar Owen, een vriend van ons en ex-collega van Rieneke, die samen met zijn Indonesische vriendin Ulva een duikresort aan het opzetten is op Pulau Bangka, een eiland ten noordoosten van Manado. Hij belt ons meteen terug en het blijkt dat ze 's middags naar Manado komen om wat inkopen te doen. We zien ze dezelfde avond nog, erg leuk! De volgende dag gaan we mee om inkopen te doen. Er wordt een vriezer aangeschaft en een waterpomp, 500 meter elektriciteitskabel om van de ene kant van het strand stroom naar de andere kant te sturen, wat gereedschap en eten voor de komende week (o.a. 10 kilo suiker voor de bouwers, 16 man in totaal, eten 10 kilo suiker per week….). Vanmiddag vertrekken we met zijn vieren naar het eiland, waar we de komende weken zullen blijven om mee te helpen met klussen op het resort. Er is genoeg te doen (steiger bouwen, stukken land schoonmaken helpen met de financiele en personeelsadministratie, enz), dus we zullen ons niet vervelen!