Allemachtig Prachtig!

5 februari 2010 – 12 februari 2010

We blijven nog een extra dag in El Berro, waar we een dag heel mooi weer hebben waar we goed gebruik van maken door een lange wandeling te maken. We volgen een rood-witte route, die volgens de beschrijving een rondwandeling van drie uur zou moeten zijn. Het is een erg mooie tocht, langs boerderijen, akkers met olijf-, sinaasappel- en amandelbomen en over soms stijle richeltjes met prachtige uitzichten. Na ongeveer twee uur gelopen te hebben komen we in een dorpje aan, maar we begrijpen niet zo goed hoe we dit dorp in de aangegeven route moeten plaatsen. Ook hebben we het idee dat de rood-witte aanwijzingen ons de verkeerde kant opsturen. Even vragen dus maar. En ja, ons gevoel blijkt te kloppen, want we hebben vanaf het begin al de verkeerde pijlen gevolgd ;-). Gelukkig wordt ons uitgelegd hoe we het beste weer naar de camping terug kunnen lopen en na wat krachtvoer te hebben gegeten (Spaanse tortilla met brood) lopen we in nog eens twee uur terug. Een iets langere wandeling dan gepland dus, maar erg de moeite waard!

De eigenaar van de camping in El Berro geeft ons een tip over een camping vlakbij Granada, een stad in het zuiden waar we erg graag heen willen en waar je vanaf de camping met de bus naartoe kan. Na een paar uur rijden en even zoeken bij Granada vinden we de camping en genieten we diezelfde middag nog van een heerlijk warm zonnetje met uitzicht op de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada. Granada zelf is een erg mooie stad. Helaas is het niet al te goed weer de dag dat we er naartoe gaan, maar we nemen de paraplu mee en uiteindelijk valt het nog mee met de regen. We slenteren door mooie, op heuvels gebouwde wijken met kleine kronkelweggetjes en veel trappen, waar kleine pleintjes met eethuisjes en koffietentjes zijn en veel gelegenheden waar je flamenco kunt zien (schijnbaar wel erg toeristisch en de kwaliteit laat te wensen over, dus dit slaan we over, misschien kunnen we het op een andere plek nog gaan bekijken). Als we moe zijn van het lopen sluiten we de dag af in een restaurantje waar we twee kannen Sangria bestellen, die vergezeld worden van vier flinke porties tapas (o.a. chorizo worstjes die we zelf aan tafel moeten flamberen, erg leuk) en brood. Heerlijk!

Terug op camping begint het helaas weer te regenen en we brengen de avond in de tent door, vergezeld door een van de vele poezen die hier op de camping zitten en die de afgelopen dagen (geholpen door een beetje worst) onze vrienden zijn geworden. Dit poesje is een beetje zielig, want hij mist een voetje van een voorpoot, dus we noemen hem Hinkepink. Het is nog een jonkie en erg speels en heel lief. Hij komt gezellig bij ons liggen en eet een hapje mee van onze linzenschotel. 's Nachts spoelt de tent bijna weg in de regen, dus de volgende dag besluiten we onze spullen te pakken en verder te reizen. We rijden naar Orgiva, een kleine plaats in het Alpujarra gebergte, uitlopers van de zuidelijke Sierra Nevada. We vinden een mooie camping en maken diezelfde dag nog een tocht met de auto door het gebergte, schitterend! Ondanks het slechte weer hebben we toch prachtige uitzichten, zien we geitenhoeders in de velden en bezoeken we schattige dorpen met witgepleisterde huizen waar het leven stil lijkt te hebben gestaan. Ook bezoeken we de markt in Orgiva, waar we voor een prikkie verse groenten kopen.

Het slechte weer achtervolgt ons als we verder rijden naar Algeciras, helemaal in het zuidelijkste puntje van Spanje vanwaar we de overtocht naar Marokko willen maken. We rijden alvast naar de haven in de hoop dat we nog een boot vroeg in de middag kunnen halen, maar deze boot is twee keer zo duur als de late boot, waarbij je pas om een uur of zeven in Marokko aan zou komen een dat willen we liever niet. We besluiten dus om een nachtje in de buurt te overnachten en de volgende morgen een vroege boot te pakken, die ook goedkoop is. We kopen alvast een ticket (EUR 50 enkele reis voor 2 personen en de auto, niet duur vinden wij) en rijden naar Tarifa, een wat kleinere en leukere plaats twintig kilometer verderop. We checken in in een backpackers hotel, want het regent dat het giet en we moeten de volgende dag al om zes uur opstaan, dus dat schiet niet op als je nog een tent moet inpakken. We trotseren de regen en gaan het stadje verkennen, wat erg leuk is. We eten tapas in een gezellig tentje en doen alvast wat boodschappen voor Marokko (vooral wijn ;-)).

13 februari 2010 – 14 februari 2010

We staan om zes uur op zodat we om zeven uur in Algeciras zijn, ruim op tijd voor de boot van acht uur naar Tangier. We sluiten aan in de lange rij auto's (vooral volgeladen busjes en oude Mercedessen) en aanschouwen het ongeduld van sommige mensen om de boot op te komen: de eerste spiegel wordt er al snel afgereden. Dat belooft wat, we hadden misschien toch beter zelf ook een afgetrapte Mercedes kunnen kopen in plaats van een blinkende Volkswagen Passat. Na enig geduw bemachtigen we zonder kleerscheuren een plekje op de boot en we strijken voor de komende drie uur neer in een comfortabele stoel. Op de boot kunnen we de douaneformaliteiten al afhandelen, erg handig, maar eenmaal in Tangier aangekomen moeten we ook de auto nog apart inklaren. Hier worden we bij geholpen door verschillende vriendelijke mannen, uiteraard na het toestoppen van een paar cent kleingeld. Het proces gaat hierdoor wel iets sneller en na ongeveer een uur zijn we dan eindelijk echt het land in. Het is inmiddels half één, nog genoeg tijd dus om een stuk te rijden. We hebben echter geen echte wegenkaart, alleen een printje van internet waar de hoofdwegen op staan, dus eigenlijk willen we proberen om hier een iets gedetailleerdere kaart te kopen. We gokken op de benzinepompen, maar helaas hebben ze hier in Marokko bij de benzinepomp alleen brandstof en motorolie. Dan maar op onze internetkaart de weg proberen te vinden. Na enig gedoe (en een hoop verkeerschaos, het is even wennen om hier in de stad te rijden) vinden we de weg de stad uit richting de plaats waar we heen willen rijden. Na een tankstop (de diesel kost hier EUR 0,70 per liter, een koopje dus) rijden we al gauw door schitterend landschap dat elk uur (lees: elke vijftig kilometer, de wegen zijn hier niet vierbaans) verandert. We rijden door groene heuvels die bezaaid zijn met olijfbomen, sinaasappelbomen, rijstvelden en gele bloemetjes, langs en over hoge toppen in het Rif gebergte, voorbij kolkende roestbruine rivieren en door kleine dorpjes met kleurrijk geklede mensen die op hun ezeltjes van het land terugkomen. Helaas is het ook hier erg regenachtig, dus we besluiten om dit deel van het land op onze terugreis richting Spanje nog wat uitgebreider te gaan bekijken, in de hoop dat het weer dan iets beter is. We rijden door tot de stad Meknes, zes uur vanaf Tangier. Hier willen we in een hotel overnachten. We zijn eigenlijk iets te lang doorgereden en het is al donker als we aankomen en erg chaotisch en druk op straat, wat het zoeken naar een betaalbaar hotel niet echt gemakkelijk maakt, maar na een uur te hebben rondgereden hebben we een leuk plekje gevonden. We eten een simpel hapje op de kamer (een restje brood met olijfolie) en vallen vroeg, maar voldaan van de mooie tocht, in slaap.

Meknes is een van de vier (en de minst toeristische) koningssteden van Marokko. Gelukkig is het de volgende ochtend droog en kunnen we de stad gaan bekijken. Het is prachtig! Er hangt een zeer authentieke Marokkaanse sfeer en er is een mooie oude binnenstad (de medina) uit de 12e eeuw. De toeganspoorten tot de Medina zijn prachtig bewerkt met mozaïek en hebben enorme houten deuren. De markt (soukh) is heel erg levendig en bestaat uit een wirwar van kleine straatjes. Elk straatje heeft zijn eigen ambacht en bijbehorende winkeltjes (zilversmeden, tapijtverkopers, slagers, stoffen en garen, groenten en fruit) en overal zijn gezellige koffie- en theehuizen. De mensen zijn erg vriendelijk, heel behulpzaam en niet opdringerig. We laten onszelf verdwalen in de stad, drinken verse muntthee en kopen een zak mierzoete noga en gekaramelliseerde pinda's. Lekker om te proberen, maar te zoet voor ons en we geven hem later bij wijze van fooi aan de man die bij het hotel op onze auto heeft gepast. 's Avonds schuiven we in een overvol eettentje (zal wel goed zijn dus) aan bij twee Marokkaanse studenten die ons een tajine (stoofschotel) met kip en een straditionele ramadan maaltijd (soort linzensoep vergezeld van aardappelbeignets, een tomatensalsa en brood) aanbevelen. We smullen er van en het kost ons bij elkaar nog geen EUR 3,50!

15 februari 2010 – 18 februari 2010

We verlaten Meknes in zuidelijke richting, geholpen door een gewillige taxichauffeur die ons een stukje mee op sleeptouw neemt als onze gebrekkige kaart het laat afweten en we enigszins verdwalen in de stad. Vandaag willen verder we naar het zuidoosten rijden. De tocht is wederom geweldig. Ook nu zien we elk uur weer een ander landschap. Bij Meknes is het nog redelijk groen en vlak, maar al na een klein uurtje verandert dit naar steeds hoger wordende bergen (de Midden-Atlas). We rijden door verlaten hoogvlaktes waar veel schaaphoeders hun kuddes drijven en passeren een pas op 2200 meter. Hier ligt sneeuw en het regent/sneeuwt ook nu, dus we hopen dat de weg openblijft (als er te veel sneeuw ligt worden de passen afgesloten, net als in Nederland hebben ze ook hier geen strooizout ;-)), maar gelukkig blijft de weg goed begaanbaar en kunnen we doorrijden. Hoe zuidelijker we komen, hoe droger en grilliger het landschap wordt, met mooie, door rivieren uitgesneden kloven in roodbruine gebergtes (de Hoge-Atlas) waar afgelegen leemdorpen zijn. De wegen zijn erg verlaten. Soms passeren we vrachtwagens die zo hoog met hooi opgeladen zijn dat je je afvraagt hoe het kan dat ze niet omkantelen.

We rijden door tot Erfoud in het zuidoosten, waar de woestijn begint. Bij Erfoud is net een soort zandstorm aan de gang, maar als we eenmaal bij de plek van bestemming aan zijn gekomen, een mooie camping in het midden van een grote leegte, omgeven door zand, rotsen en in de verte bergen, is de wind enigszins gaan liggen en kunnen we na 3 dagen van hotels de tent weer opzetten. In Erfoud genieten we op de camping een dagje van de zon (20 graden) en we bezoeken het dorp, waar een kleine bazaar is waar we houtskool, groenten en een stuk biefstuk voor de barbecue kopen. De biefstuk wordt van een enorme homp afgesneden die met een haak aan het dak van de marktkraam hangt. Verser kan het niet: de koe is diezelfde dag nog geslacht en het afgestroopte vel ligt als bewijs naast de marktkraam. Ook kun je hier een kip uitzoeken en die ter plekke laten slachten. Dat doen we misschien een volgende keer ;-). We barbecuen uiteindelijk helaas niet buiten bij de tent, want het waait weer erg hard en we worden gezandstraald. Gelukkig is er op de camping ook een gezellige binnenruimte met open haard, dus we zetten onze Weber gewoon onder de haard, werkt prima en we genieten van onze in olijfolie, knoflook, citroen en koriander gemarineerde aubergines, geroosterde puntpaprika's en het verse stukje biefstuk. Heerlijk!

Een dag later rijden we nog een uurtje zuidelijker en we zetten de tent op bij het stoffige, uit leemhuizen opgetrokken dorpje Merzouga dat aan de rand ligt van de Erg Chebbi, een woestijnduin gebied met prachtige rood-gele zandduinen. Vanaf onze tent, die nog net niet in het zand staat, hebben we hierop een mooi uitzicht. Helaas begint het na een dag zonneschijn ook hier weer heel hard te waaien (en zelfs te regenen! het weer is ook hier duidelijk van slag...). We zijn genoodzaakt om met rotsblokken een soort muur om de tent te bouwen zodat hij niet de woestijn in waait en om zelf binnen te “schuilen”in het restaurant van de camping, zodat we niet compleet ontveld worden door het rondgierende zand. Wel een erg mooi gezicht trouwens: het zand dat van de toppen van de duinen blaast, dromedarissen op de voorgrond.

Wij voelen ons al goed thuis in Marokko en ook onze auto is al zeer goed geïntegreerd: hij is inmiddels roestbruin van kleur, door de vele diepe, met modderwater gevulde kuilen in de wegen en het rondrazende woestijnzand. Hij valt al niet meer op tussen de honderdduizenden roestige Mercedessen.

We zijn hier nog geen week, maar ondanks de harde wind, die het soms erg lastig maakt om normaal te kamperen, genieten we volop van dit mooie land. We vinden Marokko, om met de woorden van de lokale bevolking te spreken: allemachtig prachtig!