De mooiste wandeling ooit!

6 – 9 maart 2006

We zijn niet lang in Wellington gebleven, alleen de tijd die we nodig hadden om een visum voor Indonesie te regelen. Best een gedoe, maar we moeten het hier wel doen, want na Wellington komen we geen Indonesische ambassades meer tegen totdat we in Singapore zijn en daar hebben we niet genoeg tijd. We moeten een hoop formulieren invullen en ze willen precies weten waar en wanneer we de grens oversteken en vooral wanneer we het land weer verlaten. Omdat we dit nog niet precies weten (waarschijnlijk komen we met een boot vanaf Borneo maar misschien gaan we wel vliegen) moeten we onze reisplannen op papier zetten zoals we nu denken dat ze zijn en als dit verandert moeten we dat de Indonesische autoriteiten vooraf laten weten. Pffff, maar uiteindelijk is alles ingevuld en we geven onze paspoorten af die ze (hopelijk) met visa zullen opsturen naar een postkantoor in een andere stad op onze reisroute. Het duurt namelijk 3 dagen om het visum te krijgen en we hebben geen zin om daar op te wachten en willen eigenlijk verder reizen. 's Avonds staan we op een camping in Dannevirke, de dag daarna reizen we door naar Havelock North in de regio Hawkes Bay aan de oostkust. Hier worden allerlei soorten groenten en fruit (vooral heel veel appels) verbouwd. Het lijkt ons wel leuk om een dagje appels te plukken, gewoon voor de lol, maar ze hebben op dit moment geen plukkers nodig. Jammer. We gaan in de buurt bij een hele mooie golfbaan kijken, op de kliffen (de 27e in de top 100 van mooiste banen ter wereld), maar de greenfee van 400 NZD p.p. schrikt ons toch een beetje af. We vragen maar niet meer of dit inclusief of exclusief de clubhuur is... Via Gisbourne reizen we vervolgens verder en onderweg kamperen we een nacht tegenover hotsprings bij Morere waar we de volgende ochtend even inspringen. Er is een bad van 36 graden en een van 42, best warm!

10 – 13 maart 2006

Omdat we het weerbericht een beetje hebben gevolgd weten we dat het over een paar dagen zeer waarschijnlijk goed weer is in Tongariro National Park. Omdat een van de dingen die we perse willen doen het lopen van de Tongariro Crossing is en je deze wandeling eigenlijk alleen maar moet doen bij mooi weer, besluiten we onze plannen hierop aan te passen en wat sneller die kant op te rijden. Echt heerlijk als je zo flexibel kunt zijn! Op weg er naartoe overnachten we aan de noordoostkust bij Opotiki. De volgende dag komen we langs een golfbaan en we besluiten ons geluk hier te proberen. De greenfee is slechts 10 NZD p.p., maar er is helaas niemand in het clubhuis om ons aan golfclubs te helpen. We willen wegrijden, maar zien iemand bezig met onderhoud van de baan en besluiten toch even te informeren. De man zit blijkbaar in het bestuur van de club en leent ons bij gebrek aan huurclubs zijn eigen set die we na afloop maar in het clubhuis achter moeten laten. Ontzettend vriendelijk! 's Avonds kamperen we wild aan een meer, ook weer heel erg mooi. Tot nu toe bevalt het noordereiland trouwens goed, we vinden het alleen wel minder afwisselend dan het zuidereiland. Maar dat was voordat we de Tongariro Crossing hadden gelopen. Dit heeft alles overtroffen, zo'n schitterende wandeling! We moesten voor dag en dauw opstaan om voor de meute (per dag lopen zo'n 700 mensen deze wandeling) te beginnen. We werden met een bus naar het beginpunt gereden en om 7 uur begonnen we aan de wandeling. Het was nog erg koud, maar helder en de zon zou nog maar ongeveer 1,5 uur nodig hebben om ons wat meer bij te schijnen en op te warmen. Het was een hele goeie keus om onze plannen aan te passen aan het weerbericht, want het was strakblauw. Precies wat we nodig hadden voor alle geweldige uitzichten! De wandeling ging over vulkanisch terrein, langs kraters, bergpieken (o.a. Mount Ngauruhoe, oftewel "Mount Doom"), zwavelmeren (je kon hier net zoveel scheetjes laten als je wilde, niemand die het merkte), dampende poelen en over bergrichels waar soms zelfs nog een laagje ijs op zat op 1900 meter hoog. Het was best een zware wandeling, 5,5 uur maar het was het mooiste wat we tot nu toe hebben gezien!

10 – 17 maart 2006

Na weer een nachtje wildkamperen, aan Lake Taupo, rijden we door naar Thermal Wonderland bij Rotorua waar we nog meer vulkanische natuur zien (o.a. geissers, zwavelmeren, groengele sulfurpoelen, pruttelende modderbadjes en borrelende champagnebronnen). Ook mooi, maar een tikje toeristisch met aangelegde paden en daardoor vinden we het toch iets minder speciaal. Dezelfde dag rijden we door via Hamilton om onze paspoorten op te halen (ze zijn er, met visa!) naar een plaatsje onder Auckland waar we op een niet al te inspirerende camping staan maar we zijn aardig kapot van de lange autorit dus we slaan onze tent toch maar op. De dag daarna rijden we langs de noordoostkust naar Waipu waar we op een prachtige camping staan in de duinen (weer zo'n natuurterrein natuurlijk!). We lopen een rondje golf op een erg mooie baan aan de zee. De baan was helaas gortdroog met overal pollen, waardoor we de ballen alle kanten behalve de goeie opsloegen. Achteraf bleken er lokale regels te zijn waarbij je iedere bal (op de fairway) mocht plaatsen waardoor het spel een stuk gemakkelijker was geweest. Hebben wij weer. We hebben evengoed genoten van het mooie weer en de prachtige uitzichten. Nog iets verder noordelijk zijn de Poor Knights Islands, waar je mooi kunt duiken dus hier willen we een paar dagen naartoe. Remco wil 4 dagen gaan duiken, maar besluit na 15 minuten dat hij het toch bij 1 dag wil houden. Het is wel heel erg mooi, maar het water is relatief koud (19 graden, hoezo verwend?!) en na 10 minuten was hij al bijna vastgevroren aan het rif. Beetje teveel van het goede, dus verder maar weer!

18 – 24 maart 2006

We rijden door naar de Bay of Islands naar het plaatsje Russell. Je kunt hier gemakkelijk een paar dagen blijven en door de baai varen of kanoen, wat erg mooi schijnt te zijn, maar inmiddels hebben we al zoveel vergelijkbare mooie plekken gezien dat we besluiten om maar 1 dagje te blijven en wat door het plaatsje te wandelen en te luieren op de camping. We zijn redelijk aan ons verzadigingspunt van mooie indrukken en ervaringen in Nieuw Zeeland aan het komen. We hebben ook zo ontzettend veel gedaan de afgelopen 7 weken dat we de rest van onze tijd gewoon lekker rustig van plek naar plek rijden, genieten van de uitzichten onderweg en nog een beetje golfen en luieren. Vanaf Russell rijden we naar Maitai Beach in het noorden (mooie baai met een heerlijke natuurcamping waar we de wieldoppen nog geel spuiten, nu is de auto helemaal af!). Via Rawene aan de westkust reizen we naar Waipoua Forest. Hier staan enorme joekels van bomen (Kauri), sommige van wel 5 meter dik, 50 meter hoog en 2000 jaar oud, erg indrukwekkend. Via Dargaville en Orewa rijden we vervolgens verder naar Auckland waar we de komende dagen onze auto hopen te verkopen.

25 – 29 maart 2006

Eenmaal aangekomen in Auckland zijn we meteen aan de slag gegaan met het maken van advertenties voor onze auto (in kleur natuurlijk). We hebben ze in elke backpackersplaats die we konden vinden opgehangen. We besluiten eerst erg hoog in te zetten, want uit eerdere verhalen hebben we begrepen dat de markt in Auckland beter is dan in Christchurch. Helaas, helaas blijkt het op dit moment toch iets anders te zijn. Het backpackerseizoen is een beetje afgelopen dus er zijn veel mensen die hun auto of busje willen verkopen, maar nagenoeg niemand die wil kopen. Een beetje lastige markt dus. We gaan een ochtend op een automarkt staan waar we al snel onze prijs verlagen, maar er zijn maar een paar kopers, vooral Nieuw Zeelanders en Chinezen en die willen blijkbaar geen bloemen. Er heeft slechts 1 iemand op onze advertentie gereageerd, maar hij wilde een automaat en die hebben wij niet. Jammer! De volgende dag gaan we naar een andere markt, nog groter, maar ook hier komen vooral Nieuw Zeelanders en het giet ook nog eens verschrikkelijk. Niet een dag om eens lekker op pad te gaan om een auto te kopen. We verlagen de prijs opnieuw en zijn inmiddels allang blij als we hem verkopen. Er is een jongen die wel interesse heeft, waarschijnlijk een student, maar hij is bang dat zijn vrienden hem een mietje zullen noemen met zo'n bloemenauto en vraagt of de verf er ook af kan. Aan hem willen we niet eens verkopen! Uiteindelijk is er een meisje dat interesse heeft, maar ze kan maximaal 600 NZD betalen. Na een proefritje is ze verkocht en de auto ook, Remco heeft er nog 700 NZD uitgeperst. De resterende 100 NZD moet ze nog komen brengen op de avond voor ons vertrek, maar wij zijn allang blij. We hebben 6.500 km gereden met de auto en er zelfs nog wat winst op gemaakt, niet slecht. Vanavond drinken we champagne! We zijn nog 2 dagen in Auckland en dan vliegen we naar Jaap, Becky en de kindjes voor een gezellig weekje in Australie.