Verhalen uit Nicaragua maar ook minder fijn nieuws

Voordat we ons reisverslag voortzetten, hebben we helaas ook een minder positief bericht (zoals een aantal van jullie inmiddels weet) dat we niet kunnen nalaten hier te vermelden, omdat het de afgelopen week nogal een impact heeft gehad op onszelf en onze reisbeleving. Op donderdag 5 februari kregen we van Wim en Margreet (de ouders van Rieneke, die op dat moment op vakantie in Nieuw Zeeland waren) te horen dat bij Jaap (de broer van Rieneke, die in Australie woont) darmkanker is geconstateerd en dat hij zo snel mogelijk een operatie zou moeten ondergaan. Dit was een geheel onverwacht en erg schokkend bericht. Wat het voor ons extra moeilijk maakte, was dat we op dat moment op Big Corn Island zaten in Nicagarua, waar sinds al een paar dagen een flinke tropische storm heerste waardoor we door een omgewaaide mast geen elektriciteit hadden en ook geen internet en geen mobiel bereik. Hierdoor waren we nadat we het bericht hadden ontvangen een paar dagen uit de lucht konden we geen contact hebben. Een erg naar en machteloos gevoel. Gelukkig is internet inmiddels zo nu en dan weer even in de lucht, maar dit en ook telefonisch contact blijft lastig (het netwerk valt zo nu en dan weg, de storm raast inmiddels verder over het vasteland). Via de mail hebben we inmiddels vernomen dat Jaap intussen bij de specialist is geweest en hij weet nu precies wat hem de komende tijd te wachten staat. Het pakt gelukkig naar omstandigheden al iets positiever uit dan hij en wij op 5 februari dachten. Hij moet wel een operatie ondergaan, maar niet direct. Hij krijgt eerst 6 weken een lichte chemokuur waarbij hij naar verwachting weinig tot geen negatieve bijverschijnselen zal hebben, dan wordt hij een maand later geopereerd en vervolgens krijgt hij nog een tweede chemokuur van 2 weken. De verwachting is dat hij hierna volledig hersteld zal zijn. Dat is gelukkig goed nieuws! Wat verder erg fijn is, is dat Wim en Margreet bij hem, Becky en de kinderen kunnen zijn de komende tijd, ze zijn direct vanuit Nieuw Zeeland naar Australie gevlogen. Al met al blijft het natuurlijk een hele nare situatie en op zo'n moment merk je goed wat het betekent als je zo ver van elkaar bent verwijderd... We willen iedereen heel erg bedanken voor de lieve mailtjes die we hebben binnengekregen en we blijven positief met z'n allen!

En dan vervolgen we nu toch ook maar met ons reisverslag.

22 januari – 25 januari 2009

Vandaag reizen we verder naar Nicaragua. Na weer een redelijk soepele grensovergang (op wat gebruikelijk gedoe over de 'exit- en entrance-fees' na) komen we aan in Ocotal, een aardig plaatsje waar we een nachtje verblijven. Helaas worden we midden in de nacht gewekt door startende motoren, harde muziek uit autoradio's en pratende mensen. We blijken in een soort truckers hotel te slapen... Afijn, na een vroeg ontbijtje reizen we verder naar Estelli en na een nachtje daar naar Matagalpa. Hier willen we wandelen in de omgeving, want dit schijnt erg mooi te zijn. Er wordt veel koffie verbouwd in de omgeving, het is bergachtig en erg groen. Volgens de informatie die we hebben zouden we bij een restaurantje in de stad routebeschrijvingen kunnen krijgen van verschillende wandelingen, maar helaas blijken de Engelse versies 'uitverkocht' te zijn. We vertrouwen niet voldoende op ons Spaans, dus we besluiten zelf maar een route uit te stippelen en onze GPS mee te nemen. Een goeie keus. We maken een mooie wandeling net buiten Matagalpa, langs weilanden, suikerrietvelden, hutjes, boerderijen en door een klein natuurreservaat, waar een riviertje stroomt en waar we flink berg op moeten klimmen om van een prachtig uitzicht te genieten. Eenmaal daarboven aangekomen wacht ons een verrassing. De parkwachter, die eigenlijk beneden had moeten zitten in zijn kantoortje bij de ingang om de entree te innen, staat ons op te wachten. Wij hadden beneden niet betaald, want er was niemand aanwezig. De parkwachter vraagt ons om alsnog te betalen (60 Cordobas voor ons tweeen, wat gelijk staat aan EUR 2,50). Dit willen wij uiteraard best doen, maar we hebben alleen 100 Cordobas en hij heeft geen wisselgeld. Hij zegt dat we dat beneden kunnen krijgen, maar wij weten wel beter, want daar was immers niemand aanwezig. We weigeren dan ook te betalen, want we willen nog steeds niet meedoen aan dit soort oplichterij, ook al gaat het om een paar Euro. We hebben alleen 30 Cordobas gepast geld, dus geven hem dat (kan ie mooi in zijn zak steken, hij is immers niet in zijn kantoortje om het officieel te registreren). Na enige discussie tussen de parkwachter en een vriend van hem die ook daarboven is, worden we verzocht om met deze vriend mee te lopen. Hij zal ons een andere uitgang van het park wijzen die ons naar Matagalpa terug zal voeren. We vinden het allemaal nogal vaag, temeer omdat we totaal de andere kant op lopen dan waar we vandaan kwamen, maar we gaan toch maar mee. En gelukkig, na ongeveer een kwartiertje komen we bij een groot open pad, waarvan de man zegt dat we dat moeten volgen. Hij gaat weer terug. Na nog een uurtje lopen zijn we weer in de stad terug. Na deze pittige wandeling besluiten we dat we wel een klein biertje hebben verdiend en we genieten daarom van een gezellige zondagmiddagborrel in een plaatselijk cafeetje.

26 januari 2009 – 31 januari 2009

Van Matagalpa reizen we met de bus naar Leon in het westen van Nicaragua. Het is een vreselijke tocht in een overvolle en hete bus over een dramatische weg. Hier in Nicaragua zijn veel wegen verhard, maar dat zegt niks. In sommige gevallen zitten er zoveel gaten in de weg dat het meer gat is dan weg. Soms belsuiten buschauffeurs dan ook maar om naast de weg te gaan rijden, dat gaat beter. Is die wegenbelasting in Nederland toch zo gek nog niet! Na een rit van ongeveer 6 uur komen we totaal uitgeput in Leon aan. Gelukkig vinden we hier een geweldig hostal met een zwembad, gratis internet, koffie en thee en een hele relaxte sfeer. Het zit in een prachtig koloniaal pand met een grote binnentuin. Een oase van rust midden in de stad. Het is wel iets boven ons budget, EUR 15 voor een kamer met gedeelde badkamer met koude douche, maar wij zijn blij en we beginnen de koude douches zo langzamerhand te waarderen. We kunnen onze kleren wassen, lekker zwemmen en ervaringen uitwisselen met andere reizigers (dat hebben we al een paar dagen niet gedaan, want we zijn erg weinig andere toeristen tegengekomen). Omdat we het hier zo relaxed vinden blijven we ook langer dan gepland, in totaal 6 dagen. Naast relaxen, wandelen we ook door de mooie stad. Leon is een van de oudste steden van Nicaragua, halverwege de 15e eeuw gesticht door de Spanjaarden. Er zijn nog heel erg veel mooie oude kerken en de grootste kathedraal van Midden Amerika staat hier. Ook zijn er zeer veel prachtige koloniale gebouwen en een paar gezellige pleintjes. Het eten is er wat aan de dure kant (want toeristisch), maar we vinden een plek waar we lekker bruin brood kunnen kopen en met een tomaat en een beetje mayo, peper en zout erop maken we voor onszelf de heerlijkste ontbijtjes!

1 februari 2009 – 4 februari 2009

Met moeite nemen we afscheid van Leon om naar het oosten te reizen vanwaar we naar de Corn Islands willen gaan. Dit doen we in etappes. Eerst reizen we via Managua naar Juigalpa, in het midden van Nicaragua. Het is weer zondagmiddag, dus tijd voor een borrel. In een leuk restaurantje drinken we een biertje. Naast ons zit een groep Nicaraguanen van ongeveer onze leeftijd. Ze zijn gezellig een avondje op stap vanwege de verjaardag van een van hun, Manni (een man, maar hij was liever vrouw geweest ;-)). We raken aan de praat, twee van hen spreken een beetje Engels en wij een beetje Spaans, en het wordt een erg gezellige avond! We dansen de salsa (of in ons geval iets wat daarvoor moet doorgaan) op live muziek, stappen achterop de brommer bij onze nieuwe vrienden om naar een ander cafe te gaan en drinken daar nog een paar biertjes. Gelukkig staat dit cafe naast ons hotel, dus nadat we emailadressen hebben uitgewisseld en afscheid hebben genomen, rollen we heel gemakkelijk ons bed in. De volgende morgen staan we enigszins beneveld op om de bus te pakken naar Rama, een beetje een vaag plaatsje met vage mensen en vage hotelletjes. Gelukkig vinden wij een redelijk goed hotel en na een korte nacht pakken we om half 6 uur de boot die ons over een mooie rivier naar Bluefields brengt. Bluefields is een zo mogelijk nog vagere plaats met nog vagere mensen en nog veel vagere hotelletjes waar je per uur betaalt, maar gelukkig vinden wij een normaal hotel waar de condooms niet tegen de muur geplakt zitten. Bluefields is de plek vanwaar de boot naar Big Corn Island vertrekt. We wilden eigenlijk eerst gaan vliegen, want we hadden gelezen dat de overtocht nogal ruig kan zijn en zo'n 10 uur duurt, maar nadat Rieneke op internet had gelezen dat de overtocht 'maar' zo'n 5 uur zou duren, hebben we besloten om toch de boot te pakken. Deze vertrekt de volgende morgen om 9 uur. De boot zit overvol en is nou niet bepaald van het soort 'luxe ferry naar Terschelling'. We zitten achter op de boot en gelukkig hebben we een plek kunnen bemachtigen op een bankje. Het weer is inmiddels omgeslagen. In Leon hadden we nog prachtig weer, maar nu regent het en het waait behoorlijk. Dit heeft helaas zo zijn effect op de zee... Zodra we de baai van Bluefields uit zijn begint de ellende. De boot gaat enorm tekeer, de golven zijn metershoog en komen van alle kanten, vooral vanaf de kant waar wij heen varen, wat het extra heftig maakt. Af en toe lijkt het alsof we kapseizen (althans, zo beleeft Rieneke het, ze is doodsbang) en iedereen wordt kleddernat van de golven die op ons breken. Ongeveer de helft van de 160 passagiers hangt ziek over de reling (we horen later van andere toeristen dat ze 13 keer hebben overgegeven...). Gelukkig worden wij niet ziek, maar het is een afschuwelijke tocht. Vanwege het slechte weer duurt hij ook geen 5 uur, maar 7 uur. Gelukkig krijgen we na 5 uur varen wel het eiland in zicht, tussen de stortbuien door, wat toch weer een beetje hoop geeft op een goede afloop. En jawel, 2 uur later hebben we dan eindelijk vaste grond onder onze bibberige voeten. Helaas blijkt dat onze rugzakken, die we binnen hadden gelegd, ook niet veilig hebben gelegen. Het kan zijn dat ze zelf ziek zijn geworden, maar waarschijnlijker is het dat de mensen die naast de rugzakken zaten niet helemaal lekker waren, want ze zijn helemaal ondergekost. Gadver! We spoelen ze meteen zo goed en zo kwaad als het gaat af met zeewater en daarna gaan we maar eens op zoek naar een hotel. We zijn toe aan een douche (met zoetwater).

5 februari 2009 – 12 februari 2009

Na de barre overtocht blijft het slechte weer aanhouden. Het stormt onophoudelijk (windkracht 9-10), het water van de zee slaat over de weg naast ons hotel heen en af en toe komt de regen met bakken uit de lucht. Toch lukt het ons om het eiland te verkennen zonder natgeregend te worden (op dat moment scheen de zon zelfs een klein beetje). In 3 uur loop je eromheen. Er zijn een paar mooie langgerekte palmstranden (en wat kleinere strandjes, maar die zijn vanwege de storm helaas overspoeld met rotzooi uit de zee), er loopt 1 weg rondom het eiland (12 km lang) met een aantal zijpaadjes en her en der staan gekleurde houten of stenen huisjes verspreid. De lokale bevolking is een beetje een aparte mix. Veel mensen kijken chagrijnig, maar gelukkig zijn er ook hele vriendelijke mensen. Net als in Belize zijn veel van de mensen afstammelingen van de slaven die vroeger uit Afrika zijn gehaald en er heerst een relaxed, Caribisch sfeertje. Jammer genoeg is het eten hier veel duurder dan op het vasteland, dus we moeten een beetje op ons budget letten, maar we vinden een familie die de heerlijkste kokosbroden bakt en daar eten we de hele dag van. Helaas zijn we door de tropische depressie, die blijkbar heel Centraal Amerika teistert, inmiddels min of meer afgesneden van het vasteland (boten gaan inmiddels niet meer en vliegtuigen sporadisch) en hebben we langere tijd geen elektriciteit, stromend water, internet en telefoon. Erg lastig (en heel vervelend nadat we het nieuws uit Australie krijgen), maar we proberen er maar het beste van te maken. We steken kaarsjes aan, wassen ons met regenwater uit tonnen, lezen onze boeken uit en kletsen met de andere gestrande reizigers. Veel mensen wachten net als wij tot er weer boten gaan naar Little Corn Island, 17 kilometer verderop. Na 5 dagen kunnen we eindelijk de oversteek maken. Het is weer een erg ruige tocht, maar deze keer duurt het gelukkig maar een half uur. Na het eiland een beetje verkend te hebben, zijn we eigenlijk een beetje teleurgesteld. We hadden een soort tropisch paradijs verwacht, afgaande op de verhalen, maar dit valt ons dus tegen. De stranden zijn heel klein en enigszins weggespoeld (zal ook wel met de storm te maken hebben) en er ligt veel rotzooi. De accommodaties zijn veel te duur voor ons budget. De enige betaalbare kamer (10 USD) is echt verschrikkelijk: 4 muren van latjes met daaraan smerige doeken en plastic gespijkerd, geen raam, geen douche en een bed van planken met een matras van 5 cm dik met overal kleine beestjes (waarschijnlijk bedbugs...). We besluiten om hier niet te gaan slapen en het op een na goedkoopste hotel te nemen (20 USD), wat een veel betere keus is, maar te duur voor ons budget. Eigenlijk hadden we van tevoren gedacht dat we ongeveer een week op Little Corn zouden verblijven, maar we besluiten om de volgende dag de eerste boot terug naar Big Corn te pakken. Daar zitten we nu dus weer. Het weer is inmiddels gelukkig opgeklaard, de zon schijnt, er is weer elektriciteit en stromend water en internet en telefoon werken sinds twee dagen weer. Dat gaat dus de goede kant op! Remco heeft al twee dagen gedoken (dat was eerder vanwege het weer onmogelijk) en Rieneke heeft met factor 30 op zak de moooie stranden verkend. Na een paar dagen afzien en de angstige momenten na het nieuws uit Australie, wat de komende maanden nog wel spannend zal blijven, ziet het er op beide fronten naar omstandigheden gelukkig dus weer wat rooskleuriger uit.