Familiehereniging deel 3 en 4

10 november 2009 – 13 november 2009

We genieten nog een paar dagen in Lennox Head van het mooie strand en de zelfbereide maaltijden. De laatste avond hebben we vrienden van Eem en Ro uitgenodigd, Al (zijn vrouw Judy kan helaas niet) en Gary. Zij wonen op ongeveer een uur rijden vanaf Lennox Head. Eem en Ro hebben Al en Judy in Vietnam ontmoet en hebben de eerste twee weken in Australie bij hen doorgebracht. Het lijkt ons leuk om ze ook te ontmoeten. Al en Gary nemen een paar flessen bier en wijn mee, wij zorgen voor het eten. De avond is zeer gezellig! We gaan tot in de late uurtjes door en Eem en Rieneke gaan midden in de nacht nog sterren kijken op het strand, prachtig! Het is tevens de laatste avond samen met Eem en Ro, want zij vertrekken de volgende dag vroeg naar het zuiden richting Sydney, wij reizen naar het noorden. Het was wederom een leuke tijd met zijn allen!

Al en Gary hebben aangeboden om ons een lift te geven naar Burleigh Heads, waar ze wonen en we kunnen bij Al en Judy blijven slapen. Voordat we vertrekken uit Lennox Head zien we nog een hele grote school dolfijnen, erg leuk. De rit naar Burleigh is een hele happening. Al kent het gebied goed en hij wil ons heel graag een aantal mooie plekken laten zien. Dat vinden wij natuurlijk hartstikke leuk! Eerst rijden we naar Byron Bay, een gezellige badplaats, beetje hippie-achtig met veel restaurantjes en winkeltjes waar het waaschijnlijk naar wierook ruikt. We parkeren de auto op een hoge rotspunt met een vuurtoren net buiten het stadje om een geweldig mooie wandeling te maken langs de kust met steile kliffen en met prachtige uitzichten over de kustlijn. Ook hier zien we weer dolfijnen en een paar schildpadden. De rest van de rit is ook zeer de moeite waard. We komen door kleine dorpjes en stappen nog diverse keren uit om stukken van de kust te bekijken. Over het stuk van Lennox Head naar Burleigh, waar je normaal een uur over zou rijden, doen we zes uur en enigszins moe maar zeer voldaan komen we 's avonds aan bij het huis van Al en Judy. Wij hebben aangeboden om iets te eten klaar te maken, maar daar wil Al niks van weten, ze hebben nog wel iets in de koelkast liggen. Een uurtje nadat wij zijn aangekomen komt ook Judy thuis en we drinken gezellig met z'n allen een glaasje wijn. Judy maakt de heerlijkstee loempiaatjes en gamba's klaar, smullen! Het wordt een hele gezellige avond en we zijn heel erg blij dat we Al en Judy hebben leren kennen, het zijn super aardige, gezellige en ontzettend gastvrije mensen!

14 november 2009

We worden al vroeg wakker gebeld door Wim en Margreet (de ouders van Rieneke), want zij zijn deze ochtend aangekomen in Australië en zullen ons komen oppikken bij Al en Judy. Wat fijn om ze weer te zien! Ze hebben een auto gehuurd waarmee we de komende week gaan rondtoeren door de omgeving. Eerst drinken we nog een kopje thee met Al en Judy, daarna gaan we op pad naar Toowoomba, waar we een avondje doorbrengen bij Jaap, Bec en de kids. Rieneke heeft intussen een idee opgevat. We hebben voor Lennox Head twee handdoeken moeten kopen (een knalroze en een mintgroene), maar die gebruiken we nu niet meer dus die willen we eigenlijk dumpen. Maar waarom niet proberen er iets anders mee te doen? Het idee van Rieneke is om een dubbelzijdige tas van de handdoeken te maken en dus gaat ze in Toowoomba op pad om spulletjes te kopen: naalden, garen, een bol dikke katoen, knopen, een hengsel, enz. Dat wordt dus aanpoten de komende week, want het doel is de tas af te maken voordat we weer naar Bali vliegen.

's Avonds hebben we weer geluk: Aurora heeft opnieuw een optreden, ditmaal van de dansschool waar ze jazzballet doet. Het zal een nog iets langere zit gaan worden dan het vorige optreden op school, want het is de jaarlijkse uitvoering van de hele dansschool en er zijn zo ongeveer vijftig verschillende groepjes die allemaal een dansje doen... Oef... Maar goed, hoe vaak kunnen we nou meemaken dat we ons nichtje/kleinkind zien optreden, dus Rieneke, Margreet en Wim besluiten er naartoe te gaan (Remco blijft thuis met Jaap om een potje te golfen op de Wii...). De totale uitvoering duurt uiteindelijk maar liefst vier en een half uur, asjemenou. Maar Aurora treedt drie keer op, dus dat is erg leuk om te zien. Het jongste kindje dat mee doet is drie jaar oud, ook dat is erg grappig om naar te kijken. Tussendoor kletst Rieneke gezellig met haar nichtje en haar vriendinnetjes, heel leuk!

15 november 2009 – 21 november 2009

De volgende ochtend nemen we afscheid van Jaap, Bec en de kinderen. Het zal waarschijnlijk wel weer eventjes duren voordat we ze gaan zien... Na een boodschappenrondje (we gaan een paar dagen kamperen) rijden we met Wim en Margreet naar Binna Burra in de bergen. We hebben hier twee safaritenten gereserveerd op een hele mooie camping met prachtige uitzichten over de valei en de bossen rondom. We willen graag gaan wandelen in de omgeving, maar de eerste dag zijn de routes die we willen lopen gesloten (werk aan het pad of zoiets) en we besluiten dan maar een toer met de auto te gaan maken. Onderweg stappen we een aantal keer uit om van mooie uitzichten te genieten of om korte wandelingen te maken. Ook stoppen we in een erg leuk plaatsje (wel toeristisch), Tamborine, waar veel leuke winkeltjes zijn met plaatselijke snuisterijen (noten, lekkere dipjes en hapjes, door de dorpsvrouwen gemaakte gebatikte kleding, allerlei kitch, fudge en Hollands snoep ;-)). We lopen een rondje door het dorp en drinken een lekker bakkie koffie. Op de terugweg naar de camping doen we boodschappen om te barbequen. Er zijn een soort open blokhutten op de camping met pcknicktafels en grote bakplaten op gas waarop je kunt barbequen. Remco gaat aan de slag met het aansteken van het ding, dan kan ie alvast een beetje voorverwarmen. Ineens roept hij keihard dat we moeten komen kijken, snel! Aiaiaiai, toch geen slang he, daar houdt Rieneke niet zo erg van. Maar dit blijkt wel het geval... De slang die diezelfde ochtend nog lekker lag te zonnen op de vlonder voor de tent van Wim en Margreet, heeft zich nu verschanst onder de BBQ-plaat. Het is een dikke vette python, niet giftig, maar toch... Het barbequet niet zo lekker, als er steeds een slissend tongetje vanonder de plaat te voorschijn komt. Remco probeert hem nog weg te jagen met een stok, maar de python begint vervaarlijk te blazen en kruipt steeds verder onder de bakplaat. Hij zal wel denken: wat een lekker warm plekje hier! Gelukkig is er nog een tweede blokhut met BBQ, dus we besluiten de spullen te verplaatsen zodat we ongestoord onze maaltijd kunnen bereiden. Het loopt dus met een slisser af ;-)

De volgende dag willen we graag de wandeling gaan maken die we een dag eerder niet konden doen, maar het is helaas bloedheet en Rieneke heeft last van haar voet. Margreet en Remco maken een andere, kortere wandeling, Wim en Rieneke besluiten een dagje te relaxen op de camping (in de schaduw), lekker boekje lezen en aan de tas werken. Rieneke spot nog een dunne, bruine slang vlakbij de tenten, die waarschijnlijk ontzettend dodelijk is, dus ze durft bijna niet meer langs de tent te lopen. Gelukkig kruipt hij weg onder de tent van de buren en zolang ze niet te zien zijn, kan Rieneke nog net doen alsof ze er niet zijn. Als later Rem en Margreet weer terug zijn van de wandeling blijkt er ook een dikke zwart/grijze slang met een driehoekige kop onder de vlonder van Wim en Margreet te zitten, die zijn kop net er onderuit steekt met zijn blik gericht op het pad waar we de hele tijd overheen moeten lopen. De slang doet verder niks, hij ligt waarschijnlijk een beetje te chillen in de hitte, maar we zijn toch wel blij als we later van een ranger vernemen dat ook dit een python is en dus niet giftig.

Vanaf Binna Burra rijden we via een mooie route naar Springbrook Mountains. Dit ligt hemelsbreed maar ongeveer dertig kilometer van Binna Burra vandaan, maar toch is het weer een ander soort gebied. De bergen eindigen hier abrupt in steile kliffen naar de laagvlakten die naar de kust leiden en er zijn prachtige uitzichten en heel veel watervallen. Heel erg mooi om te wandelen, wat we dan ook doen. Overnachten doen we in de allermooiste accommodatie tot nu toe, die Wim en Margreet als verrassing hebben geboekt: een prachtige cottage met zeer luxe slaapkamers, badkamers, bubbelbad, keuken, open haard en heerlijke relaxbank. Het huis staat in een soort sprookjesbos en er kabbelt een beekje voor onze deur. Er is een sauna en een hottub waar we gratis gebruik van maken (dat doen we natuurlijk!). 's Avonds koken we een keer Mexicaans en een keer tapas en zitten we in onze badjassen, die op onze bedden zijn klaargelegd, met een boek of naald en draad te genieten van een knappperend haardvuur. Wat een leven!

De laatste dag samen met Wim en Margreet rijden we via de kust, waar we nog eventjes op het strand relaxen (en Rieneke de laatste hand legt aan de tas - zie foto's voor het resultaat!), richting Burleigh Heads waar we nog een nachtje bij Al en Judy logeren. Het wordt weer een erg leuke avond, met een lekker glaasje wijn en een stukje vlees van de BBQ. De volgende ochtend brengen Wim en Margreet ons naar het vliegveld waar onze vlucht naar KL vertrekt. Het was een hele fijne week en ook nu is het afscheid van de familie weer moeilijk, want we weten niet wanneer we elkaar weer zullen zien...

22 november 2009 – 3 december 2009

Van KL vliegen we naar Bali, waar we dezelfde dag weer andere familieleden zullen ontmoeten: Jorn (de broer van Remco) en Meike (zijn vriendin). Eerst zien we trouwens op het vliegveld twee vriendinnen van ons: Anouk (tevens nichtje van Rem) en Shaar. We wisten dat zij rond de tijd van onze aankomst van Bali terug naar Nederland zouden vliegen en we zien ze net de slurf in lopen als wij uit het vliegtuig stappen. We staan op nog geen tien meter van elkaar, maar er zit glas en een rij van tien mensen tussen ons en Anouk en Shaar in en ondanks ons wilde gezwaai zien zij ons helaas niet. Een erg gekke gewaarwording om na zo'n lange tijd zo dicht bij elkaar in de buurt te zijn, maar ze alleen even op een afstandje door glas te kunnen zien...

's Avonds komen Meike en Jorn aan, super! We kletsen heerlijk bij en bewonderen het mooie buikje van Meike, die vier maanden zwanger is. We blijven samen met hun een dag in Kuta om even bij te komen van de reis (tussen de nog altijd knetterende brommers en feestende Aussies), waarna we naar het veel rustigere Amed reizen aan de oostkust. Wij zijn hier natuurlijk al een paar keer geweest, maar deze keer zitten we in een andere, prachtige accommodatie pal aan het strand. Als we onze deur opendoen zien we meteen de zee. Remco en Jorn gaan twee dagen duiken, wat heel mooi is (op een zanderige duik na), Rieneke en Meike genieten van het zwembad, het strand en het snorkelen voor de deur. 27 November is Meike jarig en Jorn en Rem regelen balonnen die Rieneke 's nachts opblaast om op de veranda van Meike en Jorn te hangen. Feest! Diezelfde dag reizen we naar Ubud, waar we heerlijk uit eten gaan ter gelegenheid van Meike's verjaardag. We maken ook de enige regenbui mee die we deze week hebben, ondanks dat het regenseizoen inmiddels begonnen zou moeten zijn. Lekker verkoelend. In Ubud zitten we ook weer in een mooie accommodatie, iets minder luxe dan in Amed, maar wel met een prachtig uitzicht over een klein valleitje. Natuurlijk maken we ook met Meike en Jorn de mooie wandeling door de rijstvelden, die we zelf al twee keer hebben gemaakt, eerst samen en daarna met Jaap en Marjan. We eindigen bij het huis van Weda, onze vriend de rijstboer, die speciaal van een ceremonie terugkomt om ons te zien. Heel leuk! Jaap en Marjan hebben nog kleine kadootjes aan Meike en Jorn meegegeven voor Weda's kinderen, hij is helemaal ontroerd.

De laatste twee dagen van de heerlijke week met Meike en Jorn brengen we relaxend door aan het strand in Sanur in het zuiden. We brengen ze de dag van hun vertrek naar het vliegveld en ook nu nemen we weer afscheid met gemengde gevoelens. Wij reizen weer terug naar Kuta, waar we zullen blijven tot onze vlucht op de zevende naar KL. Ons huis is opnieuw verhuurd vanaf 1 december, dus we blijven nog een paar maanden weg. De plannen met het resort in Sulawesi staan op een laag pitje (de communicatie met de eigenaar van het land is tot nu toe erg traag verlopen en we twijfelen toch enigszins aan het gebied en of wij daar thuishoren), dus daar gaan we voorlopig niet heen. Wat we de komende maanden wel gaan doen weten we nog niet precies, maar in ieder geval is onze volgende bestemming Thailand. Daarna zien we wel weer verder!